Δέφτερη Ανάγνωση - Ikinci Okuma [Emin Olma]

• Η Κυπριακή αριστερά σαν θεσμος... Σε αυτό το πλαίσιο, το ΑΚΕΛ είναι μέρος ενος είδους τοπικού «κράτους» [χωρίς γεωγραφική επικράτεια φυσικά-πλην ίσως των συλλόγων] της ελληνοκυπριακής αριστεράς, η οποία με αντίστοιχους τουρκοκύπριους στην βόρεια Κύπρο, λειτουργεί ανεξάρτητα από το ποιός είναι πρόεδρος, τζαι τηρεί με ευλάβεια το ιστορικά καθορισμένο νομικό πλαίσιο διαχείρισης του κυπριακού. Με απλά λόγια το ΑΚΕΛ, τζαι η τουρκοκυπριακή αριστερά, σαν συνολική κυπριακή αριστερά,  είναι ο καλύτερος σύμμαχος του ΟΗΕ, του οργανισμού που έχει κωδικοποιημένα τα κέρδη προηγούμενων αγώνων: ότι η Κύπρος θα είναι ανεξάρτητη, μια πολιτεία και όχι επαρχίες/αποικίες Άλλων, τζαι ότι η λυση βρίσκεται στις συγκλίσεις όπως στο εξαιρετικά σημαντική σταθμισμένη διασταυρωμένη ψήφο.  Τζαι επειδή τζαι η ΕΕ ανήκει επίσης στους θεσμούς με νομική κατοχύρωση της κυπριακής ομοσπονδιακής λύσης σαν μέρος των όρων συμμετοχής της Κύπρου στην ΕΕ, αξίζει να δούμε πάλε ότι εν το ο ΑΚΕΛ, σαν μέρος των θεσμών [...

Εκτός από το όνομα, έχουν και την ίδια εμμονή να αρνούνται την απλή εμπειρική πραγματικότητα – τότε ήταν, τάχα μου, «επαναστατικό» το κρατίδιο του Ντενκτάς, σήμερα είναι «επαναστατική ιδέα» το ενιαίο κράτος του 1960, λες και δεν έγινε τίποτα το 1964-74.  Και έτσι μπορεί να συναντηθεί επιτέλους ο Σ. Λεβέντ που γράφει στον νεοφιλελεύθερο Πολίτη με τους ε/κ οπαδούς του που γράφουν στον απορριπτικό Φιλελεύθερο. Αυτήν την περίοδο είχαμε και την γοητευτικά αποκαλυπτική πληροφορία από το σχόλιο του Γρηγόρη Ιωάννου, [αναδημοσιεύεται πιο κάτω σαν αυτόνομη σπόντα] ότι ο Σ. Λεβέντ το 1983, με το ίδιο πάθος [λέμε τώρα] και την ίδια βολική αποφυγή της πραγματικότητας, με την οποία πουλά σήμερα τα περί ενιαίου κράτους, πουλούσε τότε την καραμέλα ότι το «ψευδοκράτος» κατά τους νυν υποστηρικτές του, ήταν «επαναστατικό» και έπρεπε να αναγνωριστεί από αριστερά καθεστώτα κοκ. Ότι νά’ ναι. Ένα θεσμικό μόρφωμα από μια χώρα του ΝΑΤΟ, ήταν κατά τον τότε Σ. Λεβέντ, «αδέσμευτο» κοκ. Η δικαιολο...

      70 χρόνια από την χαμένη άνοιξη του 1947-48 Μέρος ΙΙ:  Το πρώτο κυπριακό Ιουλιανό πραξικόπημα – Ιούλιος 1947:  το πραξικόπημα της μητρόπολης Κερύνειας μετα τον θάνατο/ «δολοφονία» [;] του Λεόντιου. Ακύρωση των μητροπολιτικών εκλογών, εκκαθαρίσεις αριστερών από τους εκκλησιαστικούς εκλογικούς καταλόγους - και επέκταση του πογκρόμ σε συνεργασία με την αποικιοκρατία, το 1948 με εκκαθαρίσεις και τρομοκρατία στην παιδεία και τον αθλητισμό/ποδόσφαιρο – και οι ρίζες της αντίστασης, από τότε… Το ιστορικό πλαίσιο και οι εξελίξεις μετά τον θάνατο του αρχιεπίσκοπου Λεόντιου [του υποψήφιου της αριστεράς] στις 26 Ιουλίου – καταγραφή στην αριστερή Δημόσια Σφαίρα, 3 Αυγούστου: οι αριστεροί κατηγορούν την Δεξιά για ασέβεια στην μνήμη του Λεόντιου, φημολογείται συνομωσία για να επιβληθεί «ημέτερος» αρχιεπίσκοπος του κατεστημένου με εξωτερική στήριξη, ενώ στην Ελλάδα ο ανταρτοπόλεμος γίνεται πια «κανονικός»/ολοκληρωτικός πόλεμος. Και διεθνώς αρχίζει η συζ...

Το αποκορύφωμα των εκλογικών νικών του παλιρροιακού κύματος της αριστεράς-κεντροαριστεράς το 1947: η νίκη του «Λεοντιακού Μετώπου» και στις αρχιεπισκοπικές [και μετά τις μητροπολιτικές] εκλογές και η ανάδειξη του Λεοντίου σε αρχιεπίσκοπο στις 20 Ιουνίου 1947… [θα «πεθάνει ξαφνικά» μερικές εβδομάδες μετά – και θα ακολουθήσει το εκκλησιαστικό πραξικόπημα της μητρόπολης Κερύνειας].. Αλλά η ανάδειξη του Λεόντιου θα έχει σαν φόντο την ανακοίνωση από το ΚΚΕ της δημιουργίας κυβέρνησης της «Ελεύθερης Ελλάδας». Και άρα την επίσημη έναρξη του θερμού πολέμου στην ανατολική Μεσόγειο «Το πρακτορείο Ρόιτερ μετέδωσε σχετικώς με την Αρχιεπισκοπική εκλογή ότι ο Λεόντιος εξελέγη ως Αρχιεπίσκοπος Κύπρου. Υπέρ αυτού ψήφισαν 58, ενώ 18 ψήφοι ρίφθηκαν υπέρ του «φιλοβρετανού» Μητροπολίτου του Σινά, Πορφύριου». [1] Το κίνημα της κυπριακής αριστεράς, το οποίο άρχισε να συγκροτείται την δεκαετία του 1920 με άξονα την ανάπτυξη/οργάνωση του εργατικού κινήματος [με ιδεολογικό εκφραστή το Κομμουνιστικό Κό...