Δέφτερη Ανάγνωση - Ikinci Okuma [Emin Olma]

Αυτό που τώρα φαίνεται να διαμορφώνεται διεθνώς, με άξονα τα δυτικά σύνορα της Ρωσίας, είναι   μια νέα διεθνής πραγματικότητα. Ουσιαστικά, όσες κυρώσεις τζαι να επιβληθούν στην Ρωσία, ήδη η Ρωσική Ομοσπονδία έχει αρκετούς σύμμαχους εκτός Δύσης τζαι μια συμμαχία με την Κίνα που κάνει τις δυτικές απειλές μάλλον θεαματικά ουρλιαχτά υποκρισίας. Μήτε η Αφρική, μήτε η Ασία φαίνεται να ακολουθούν ιδιαίτερα τις δυτικές ιαχές της υποκρισίας. Τζαι από λατινική Αμερική, η Βραζιλία του Μπολσονάρο ψήφισε με τους αμερικάνους στο Συμβούλιο Ασφαλείας – αλλά με φόντο την βορειοαμερικανική πολιτική για την λατινική Αμερική, θα υπάρχει μάλλον σαρκασμός σε διάφορες χώρες για τα βορειοαμερικανικά θεάματα ευαισθησίας για την ..κυριαρχία.. Αυτό που εμφανίζεται πια δεν είναι κάτι το σταθερό αλλά η διεύρυνση μιας διεθνούς ρευστότητας... Τζαι το μόνο που εμφανίζεται πκιον ξεκάθαρα είναι ότι η περίοδος που η Δύση έκοφκεν τζαι έραφκε κανόνες τζαι θεσμούς φαίνεται να τελειώνει... Κάθε δυτική αυταρχική κίνη...

·       Ό χι μόνο δεν κατάρρευσε η Τουρκία, αλλά αντίθετα εμφανίζεται ως περιφερειακή δύναμη σαν μέρος των «ειρηνευτικών διαδικασιών ισορροπίας ισχύος» στην ανατολική Μεσόγειο με επίκεντρο, σήμερα, την Συρία. Θα αναλάβει να αφοπλίσει του ισλαμιστές [αρχικά από τα βαρέα όπλα- τανκς, πυροβολικό, αντάρτες επιχορηγούμενοι], για να δημιουργηθεί μια περιοχή χωρίς καθόλου όπλα.     Αυτό ακολουθεί την διαδικασία που εφαρμόστηκε ήδη τοπικά στην υπόλοιπη Συρία και ξεφορτώθηκαν στο Idlib οι ισλαμιστές. Πρώτα εντάσσονται σε ελεγχόμενη ζώνη, μετά μερικοί παραδίδουν τα όπλα και οι άλλοι φεύγουν. Το πρόβλημα είναι ότι κανένας δεν θέλει τους ιδεολόγους της Αλ Κάιντα, και η δύση και τα δυτικά ΜΜΕ έτοιμα πάντα να αναπαράγουν κάθε χημικό μύθο τον οποίο θα κατασκευάσουν οι ισλαμιστές, ενάντια στην συριακή κυβέρνηση, ουσιαστικά αποκλείουν την πλήρη στρατιωτική τους ήττα. Οπότε μάλλον θα γίνεται μια σταδιακή διαδικασία όπως το έθεσε ο Λαβρώφ : “As for the Ru...

Στις ΗΠΑ το μέγα θέμα των ημερών είναι οι προδημοσιεύσεις από βιβλίο του Woodward [μάλιστα κυρίες και κύριοι, αυτός του Watergate ] ότι μερικοί στον Λευκό Οίκο βιώνουν τους εαυτούς τους σαν «μέρος της αντίστασης» και κάνουν ανταρτοπόλεμο στον Τραμπ ενάντια σε αποφάσεις που δεν εγκρίνουν.  Αυτό από την αντι-Τραμπ οπτική, είναι φυσικά καλό. Αλλά από την οπτική της δημοκρατίας αυτό είναι «πραξικόπημα» και το ενδιαφέρον είναι ότι χρησιμοποιείται ο όρος. Μπορεί η δημοκρατία να υπερασπιστεί τον εαυτό της με πραξικόπημα; Υπάρχει όμως και ένα ευρύτερο θέμα. Όταν το βαθύ κράτος [γιατί περί αυτού πρόκειται] αρχίζει με τέτοιες πρακτικές οι οποίες εγκρίνονται και από τους υποτιθέμενους latter day φιλελεύθερους, και κεντροαριστερούς, τότε μερικοί κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ότι αυτές οι πρακτικές δεν εφαρμόζονται μόνο σε ένα ακροδεξιό λόγο και πρακτική, αλλά και σε όσους γενικότερα αμφισβητούν το σύστημα, έστω και με ήπια μεταρρύθμιση. Ιδού λ.χ. οι υστερίες των βρετανικών ΜΜΕ εν...

Η διαμάχη ΗΠΑ (Τραμπ) – Τουρκίας δεν είναι μια απλή αντιπαράθεση, έστω όπως ήταν το εμπάργκο όπλων την δεκαετία του 1970. Από την πλευρά της κυβέρνησης των ΗΠΑ, και του Τραμπ, είναι απλώς μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής αντιπαραθέσεων με βασικό υπόστρωμα την χρήση του δολαρίου: οι αμερικάνικοι δασμοί στο τέλος θα είναι απλώς ένα πλήγμα. Επειδή, όμως, το δολάριο χρησιμοποιείται ακόμα σε μεγάλο βαθμό στις διεθνείς συναλλαγές, οι κινήσεις των ΗΠΑ κουβαλούν ένα υπόγειο εκβιασμό περιορισμού στην χρήση ή παροχή δολαρίων [ήδη συνοδευτικά με τις κυρώσεις Τραμπ, λειτουργεί και ο περιορισμός του quantitative easing της περιόδου της κρίσης, και η άνοδος των επιτοκίων, το οποίο σημαίνει επιστροφή κεφαλαίων σε δολάρια στις ΗΠΑ, για σχετικά κέρδη, και στέγνωμα επενδύσεων σε αναδυόμενες αγορές, όπως η Τουρκία]. Αυτή η στρατηγική η οποία εφαρμόστηκε και στο παρελθόν [λ.χ. δεκαετία του 1990], έχει σήμερα απέναντι της όμως την ντε φάκτο πραγματικότητα ενός αναδυομένου πολυπολικού συστήματ...

• Η ροή των αυτοκινήτων προς τη βόρεια Κύπρο ήταν από τα πιο ανακουφιστικά συμπτώματα του καλοκαιριού. Οι ουρές ξεκίνησαν σαν άτυπη διαμαρτυρία και άρνηση υποταγής στο καρτέλ των καυσίμων στον νότο, και το καλοκαίρι, με τη δυνατότητα θάλασσας και διακοπών, οι ουρές άρχισαν να διογκώνονται, και να ακούγεται πιο ευδιάκριτα η ιστορική αναγκαιότητα για άνοιγμα στο τείχος του διαχωρισμού… Οι ρωγμές στο τείχος [όχι απλώς το στρατιωτικό αλλά, και πιο σημαντικά, το ψυχολογικό] διευρύνονται. Άντε να δούμε ποιά φιέστα θα στήσουν τώρα οι νοσταλγοί της εξουσίας του χθες τζαι τα ζόμπι που πίνουν το αίμα/ζωή των ανθρώπων για να συντηρούν την νεκροφιλία της φαντασίωσης τους ότι είναι οι «καθοδηγητές» – με το αζημίωτο φυσικά.. :) • Χαμένα χρόνια στην Παιδεία… Θα περιμένουμε βέβαια τους εκπαιδευτικούς να συζητήσουν την προσφορά κοκ του υπουργού. Οι εμπλεκόμενοι εργαζόμενοι έχουν προτεραιότητα. Η απορία όμως είναι η εξής: καλά τόσο καρκασιαλλίκι [ο υπουργός και οι συν αυτώ] για να περικόπτουν ...