Τα συνθήματα, αλλά τζαι οι δηλώσεις, στην διαδήλωση έξω που το Συνεδριακό ήταν καταγραφή ανάδυσης αποσπάσματων του συλλογικού υποσυνείδητου, τζαι εξέφραζαν 2 διαφορετικές τάσεις σε ένα κοινό χώρο…
Από την μια ήταν η τάση που θα μπορούσε να ονομαστεί «καθωσπρεπικη»..Άτομα που ένοιωσαν ντροπή σαν Κύπριοι/ες με την εικόνα που προβαλλόταν για την χώρα μας [τζαι μπορεί να πει κάποιος/α ότι μερικοί προσπαθούσαν να οικειοποιηθούν την δυσφορία – ηταν εμφανές λ.χ. ότι τα καθεστωτικά media επροβαλαν τα πλακάτ της ομάδας που προσπαθεί να φτιάξει ο Χριστοφίδης, τέως πρύτανης τζαι συνεργάτης του νυν καθεστώτος σε αναζήτηση άλλης καρέκλας, αν δει κανείς την Ιστορια]. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι υπήρχε κάτι που θα μπορούσε να περιγραφεί σαν «μικροαστικό» [«τί θα πει ο κόσμος για εμάς»] σε αυτήν την στάση, αλλά υπήρχε ταυτόχρονα και μια γλυκιά κυπριακή διάσταση. Περιγράφοντας τις πρωτομαγιάτικες διαδηλώσεις των τουρκοκυπρίων αριστερών στους θύλακες την περίοδο 64-74, ο Ν. Μούδουρος παρατήρησε ότι οι αριστεροί μπορεί να μην φώναζαν συνθήματα [λόγω της παρουσίας της ένοπλης εξουσίας της δεξιάς/ΤΜΤ], αλλά περπατούσαν σαν σε πορεία ντυμένοι με τα «Μαύρα τους κοστούμια». Καθώς πρέπει…Κύ...