Περί της «κυπριακής σοφίας» των συγκρούσεων για 2-3 μέρες που ακολουθούνται με βαρέλια μέσα στο δρόμο σαν διαχωρισμός, αλλά τζαι σαν συμβολικό τέλος της βίας...
Περί της «κυπριακής σοφίας» των συγκρούσεων για 2-3 μέρες που ακολουθούνται με βαρέλια μέσα στο δρόμο σαν διαχωρισμός, αλλά τζαι σαν συμβολικό τέλος της βίας... Οι κυπραίοι γενικώς περιγράφουν τον εαυτό τους με ένα είδος αυτοσαρκαστικού χιούμορ... Γιατί ίσως, σε αντίθεση με την ελληνική τζαι την τούρκικη κοινωνία, έχουν την αίσθηση [παρά την κατασταλαγμένη γνώση] ότι εν ένας συνοριακός χώρος/κοινωνία ανάμεσα σε «ελέφαντες»/γίγαντες όπως το κωδικοποιησε ο Κωστής Αχνιώτης... Οπότε, ας πούμε, μια χαρακτηριστική φράση της κυπριακής αντιπαράθεσης εν το «κρατάτε με να μεν τον δέρω» με τα σιέρκα να απλώνονται προς τα πίσω [για να τα πιάσει κάποιος/α]...ψευτομαγκιά... :) Όμως πέρα από την αδυναμία ή τζαι στην σκόπιμη αποφυγή της βίας, μπορεί να διαγνώσει κάποιος τζαι μια στρατηγική αποφυγής της βίας... η οποία όταν αμοληθεί οδηγά εν φάκτο στην ήττα των ιθαγενών – διότι όπως σοφά το έθεσε ο Ραφαηλίδης «στο πόλεμο δεν νικούν οι ήρωες, νικούν τα όπλα»... Σε τούτο το πλαίσιο, ένα...