Δέφτερη Ανάγνωση - Ikinci Okuma [Emin Olma]

Η επιτυχία της τελευταίας ταινίας του Πανίκκου Χρυσάνθου, «Ιστορία της Πράσινης Γραμμής», ήταν μια μορφή δικαίωσης για το δημιουργό και το πάθος του για την καταγραφή και ποιητική ανάπλαση της ιστορικά βιωμένης κυπριακής εμπειρίας, αλλά με ένα γοητευτικό τρόπο, ήταν και ένα είδος ιστορικού γεγονότος. Η προβολή του φιλμ συνέπεσε με την προσπάθεια εθνικιστών, αλλά και καιροσκόπων, να παγώσουν για άλλη μια φορά τη διαδικασία λύσης, κατασκευάζοντας τα γνωστά και χιλιοειπωμένα κλισέ της δαιμονοποίησης [τώρα ο στόχος ήταν ο κ. Ακκιντζιη] με άξονα την προσπάθεια να επαναφέρουν σαν σημείο αναφοράς εκείνη τη θλιβερή δεκαετία του 1950 που ξεκίνησε στην ελληνοκυπριακή κοινότητα, κάτω από την αύρα του απόηχου των βασανιστηρίων της Μακρονήσου [γιατί υπήρξαν και στην Κύπρο διωγμοί, εκβιασμοί για υπογραφές νομιμοφροσύνης και άλλες υστερίες μεταφερόμενες από τον ελληνικό εμφύλιο], με την συλλογή υπογραφών στις εκκλησίες... για την προσάρτηση... Μια εποχή που οι πολλοί ιθαγενείς δεν μπορούσαν α...

                                              Αγαπητοί φίλοι, Η αποψινή προβολή είναι αφιερωμένη:           Πρώτα στους νεκρούς στρατιώτες της πράσινης γραμμής. Είναι αυτοί που άκουσαν μέσα τους τη φωνή του πανανθρώπινου νόμου κι εμπιστεύτηκαν αυτόν που στεκόταν απέναντί τους, γιατί ήταν πρώτ’ απόλα άνθρωπος, κι ας τον έλεγε ο άλλος νόμος «εχθρό». Αυτοί πλήρωσαν με τη ζωή τους την ανθρωπιά τους. Βρήκαμε 10 καταγραμμένους τέτοιους Έλληνοκύπριους στρατιώτες. Και μάρτυρες από τις γειτονιές της πράσινης γραμμής, με τους οποίους μιλήσαμε, μας διηγήθηκαν και για κάποιους Τουρκοκύπριους νεκρούς της νεκρής ζώνης. Λένε μάλιστα για 2 περιπτώσεις, όπου εχτελέστηκαν επι τόπου και οι 2 στρατιώτες την ώρα που συναντιόντουσαν μέσα στη νεκρή ζώνη. Αυτούς τους τιμά απόψε η ταινία. Είναι οι αφανείς ήρωες της ανθρωπιάς και της σ...

Ο Πανίκος Χρυσάνθου αποτελεί μέρος μιας φαινομενικά ιδιόρρυθμης, βαθύτατα κυπριακής, αλλά και ευρύτερα ιστορικής παράδοσης. Αν το δούμε με τους ευρύτερους όρους της νεωτερικότητας παγκόσμια, είναι ένας καλλιτέχνης, ο οποίος αγωνίζεται συνειδητά για προσφέρει μέσα από το έργο του μια αισθητική πρόταση ως απάντηση σε ένα φαινομενικό αδιέξοδο στην πραγματικότητα. Αν ήταν να χρησιμοποιήσουμε ένα τον ορό του Γκράμσι για τη διανόηση, θα του αποδίδαμε με σιγουριά τον όρο του οργανικού διανοούμενου. Η κυπριακότητα και η ιδιομορφία βρίσκονται στην τοπική εκδοχή αυτού του παγκόσμιου φαινομένου. Στην Κύπρο αυτοί που αμείβονται συνήθως για την παραγωγή είτε γνώσης, είτε μορφών τέχνης είναι άτομα που προσέχουν να κρατούν ισορροπίες με την εξουσία [και όχι απλώς την εμφανή αλλά και τη βαθειά εξουσία των αόρατων κατεστημένων]. Στην Κύπρο, και ιδιαίτερα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα, η αντιπαράθεση με την ηγεμονική ιδεολογία στις διάφορες παραλλαγές της, έχει κόστος – το 1930 αφορίστηκε ο Τ. ...