Δέφτερη Ανάγνωση - Ikinci Okuma [Emin Olma]

  Η παράταξη που εφράζει την ΕΔΕΚ και άλλους δεν συνέχισε την κομματική τάση στήριξης του ΔΗΣΥ [όπως φάνηκε στις δημοτικές Αγλαντζιάς τζαι στο θέμα των διαβατηρίων]..Τζαι έτσι γλύτωσαν, και αυτοί και εμείς, από τον εφιάλτη του Ταλιαδώρου σαν επικεφαλής της ΟΕΛΜΕΚ… Από ότι είχε γραφτεί ο ΔΗΣΥ τα είχε δώσει όλα – και 2/3 θητείας στην ΝΕΑ ΚΙΝΗΣΗ [που πρόσκειται στην ΕΔΕΚ] αλλά δεν έπαιξε τελικά το σενάριο.. Θα έσιει μεγάλο μαράζι ο Ταλιαδώρος.. Αλλά τουλάχιστον οι Εδεκιτες που αθθυμούνται τις μερες του 74, θα πρέπει να ένοιωσαν ανακούφιση… Τώρα αν σημαίνει κάτι ευρύτερο πέρα από την ΟΕΛΜΕΚ, θα δείξει.. Έρκουνται εκλογές… Εν τζαι μπορεί να πάει η ΕΔΕΚ [ιδιαίτερα η ΕΔΕΚ του Σιζοπουλου] σε εκλογές με θέση εξάρτησης από το ΔΗΣΥ… Θα φανεί… J                   

Τελικά φαίνεται ότι έχουν διάφοροι στο μάτι του ενδιαφέροντος τους το Παγκύπριο και διάφορους λόγους [από έλεγχο με επιδείξεις πουριτανισμού κοκ].. Η υπόθεση που έκανε το σχολείο γνωστό και κέντρο αναφοράς την περασμένη χρονιά ήταν η αντιπαράθεση που ξεκίνησε ο τέως πρόεδρος της ΟΕΛΜΕΚ, ο κ. Ταλιαδώρος, με αφορμή της εικαστική παρέμβαση μαθητών/τριών σε αρχαία αγάλματα. Τελικά η όλη υπόθεση εξελίχθηκε σε μπούμερανγκ για τον Ταλιαδωρος και τους όποιους άλλους κρύβονταν πίσω από την παρέμβαση του – προφανώς κάποιοι είχαν στο στόχο την όλη παρέμβαση. Η παρέμβαση τιμήθηκε και ο Ταλιαδώρος [και για άλλους, πολλούς λόγους φυσικά] έχασε και στις εκλογές της ΟΕΛΜΕΚ.. Αξιοσημείωτη, σε εκείνο το πλαίσιο, ήταν η παρέμβαση της διευθύντριας που στήριξε την παρέμβαση και την καλλιτεχνική αυτονομία ενάντια στην προσπάθεια επιστροφής στον Μεσαίωνα του Ταλιαδώρου και των συν αυτώ. Όμως τελικά φαίνεται ότι το βαθύ κράτος καλά κρατεί παρα τις εκλογές και παρα την γενικότερη αισθητική μετατόπιση της κοι...

“ Η αντιμετώπιση των έργων τέχνης γίνεται με διάφορές σημασιολογικές αποχρώσεις που βρίσκονται αναμεσά σε δυο πόλους. Ο ένας από τους πόλους αυτούς είναι η λατρευτική αξία, ο άλλος η εκθετική αξία…Η τεχνική αναπαραγωγιμοτητα του έργου τέχνης αλλάζει της σχέση της μάζας με την τέχνη…ένα από τα σημαντικότερα καθήκοντα της τέχνης ήταν ανέκαθεν να δημιουργεί μια ζήτηση, για την πλήρη ικανοποίηση της οποίας δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα. Η ιστορία κάθε μορφής τέχνης περνάει κρίσιμες περιόδους, κατά τις οποίες η μορφή αυτή τέχνης προσπαθεί να πέτυχει αποτελέσματα, που κατ΄αναγκη μόνο με μια αλλαγή τεχνικού προτύπου,  δηλαδή με μια καινούργια μορφή τέχνης μπορούν να πραγματοποιηθούν….οι ντανταιστικες εκδηλώσεις εγγυούνταν ένα έντονο περισπασμό, κάνοντας το έργο τέχνης επίκεντρο κάποιου σκανδάλου. Το έργο τέχνης έπρεπε προπάντων να εκπληρώνει μια λειτουργία: να προκαλεί τη δημόσια αγανάκτηση..» Βάλτερ Μπένγιαμιν, το έργο τέχνης την εποχή της τεχνικής αναπαραγωγιμότητας του «Το...

Γιώργος Σαββινίδης ·          Έντυσαν αγάλματα με εσώρουχα και προκλήθηκε σάλος (εικόνες) (15/03/2017) Ας είναι καλά ο Δημήτρης Ταλιαδώρος, που μας υπενθύμισε ότι ζούμε και μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σε μια κοινωνία όχι απλώς βαθύτατα συντηρητική, αλλά παθολογικά σεμνότυφη. Βούτυρο στο ψωμί μας, εμάς των «παράξενων» που δεν γίναμε ακόμη ρινόκεροι, να κάνουμε ακόμη ένα ανέξοδο κήρυγμα περί ελευθερίας της έκφρασης. Ένα θέμα που στην ανηφορική πορεία της Κύπρου προς τον 22 ο αιώνα εμφανίζεται δυστυχώς στην ατζέντα της επικαιρότητας πιο συχνά και απ' ότι σε (επίσημα) θεοκρατικά καθεστώτα. Κανονικά δεν θα έπρεπε να ξοδέψω τον ωραίο μου χρόνο να ασχοληθώ με τη γελοιότητα ακόμη μιας «κατακραυγής» μιας καλλιτεχνικής παρέμβασης και μάλιστα εύστοχης, όπως αυτή που ξεσηκώθηκε πάλι επειδή νεαροί μαθητές ενέδυσαν με εσώρουχα ρέπλικες αρχαιοελληνικών αγαλμάτων στο Παγκύπριο Γυμνάσιο. Εδώ όμως πρόκειται ακριβώς για μαθητές και για μια εκπαιδευτικ...

Πρόκειται για το κείμενο μιας δημοσιογράφου που μας έχει συνηθίσει σε καλά, κατά την άποψη μας, κείμενα. Ίσως ακριβώς γι’ αυτό να προσέξαμε το συγκεκριμένο που αποτελεί, όπως θα υποστηρίζουμε, μια χαριτωμένη υπεκφυγή από ένα σοβαρό θέμα. «Για δύο μέρες τώρα αναλώνεται η πολιτική ηγεσία, με πρώτο τον Πρόεδρο, να απολογούμαστε, να διευκρινίζουμε, να υποσχόμαστε… για να πούμε το αυτονόητο. «Η πράξη αφορά ένα μεμονωμένο περιστατικό». Αντί της ψύχραιμης αντιμετώπισης όμως, για άλλη μια φορά αναλάβαμε συλλογικά την ευθύνη, με τέτοια ενοχική διάθεση λες και οργανώνουμε σφαγή κατά αθώων Τουρκοκυπρίων. Τόσο φουσκώσαμε το θέμα που δεν είναι ανάγκη να ψάχνει ο Άιντα και οι υπόλοιποι μεσολαβητές τους λόγους της τυχόν αποτυχίας των διαδικασιών επίλυσης του Κυπριακού. Η ευθύνη είναι όλη δική μας. Εμείς είμαστε οι κακοί. Εμείς απειλούμε την ασφάλεια των Τ/κ. Όχι κάποιοι χουλιγκάνοι. Εμείς. Δεν φταίει η αδιαλλαξία της τουρκικής πλευράς. Δεν φταίει ο Ακιντζί κι οι συνεχώς αυξανόμενες απαιτήσε...

[αλλά αυτήν τη φορά η συγκάλυψη δεν πρόλαβε να κρύψει, για ακόμα μια φορά, τις ευθύνες που φτάνουν στο κομματικό μηχανισμό του ΔΗΣΥ στην εκπαίδευση – με άμεση εμπλοκή και του προέδρου της ΟΕΛΜΕΚ, και κατά μερικούς «σκιώδη υπουργού Παιδείας», του κ.Ταλιαδώρου] Η αντίδραση στις επιθέσεις ενάντια σε τουρκοκύπριους, τη Δευτέρα 16/11 είχε κάτι τραγικό μεν, αλλά και κωμικό, όμως και ενδεχομένως και κάτι ιστορικό. Το κωμικό ήταν η δήθεν έκπληξη μερικών. Αυτές οι επιθέσεις γίνονται από το 2004. Δεν είναι διάχυτες – αντίθετα, γενικά, στην κοινωνία, όπου καθημερινά πηγαινοέρχονται άνθρωποι μέσω των διόδων στα οδοφράγματα, κυριαρχεί το κλίμα που άφησε σαν αύρα η στιγμή της συνεύρεσης του 2003, έστω και σε ένα πιο παγερό κλίμα μετά το 2004. Οι επιθέσεις γίνονται σε συγκεκριμένους χώρους και σε συγκεκριμένες ημερομηνίες. Όσον αφορά στη Λευκωσία, τα επεισόδια είναι πιο συχνά σε επετείους, όπως της ανακήρυξης του ψευδοκράτους που κατασκευάζεται και ένα κλίμα «εκτόνωσης» και στα σχολεία και σ...