Δέφτερη Ανάγνωση - Ikinci Okuma [Emin Olma]

     Ιστορικές καταγραφές... Ο παππούς Αιμιλιανίδης, των νεότερων συμφερόντων, απαγγέλοντας εμβατήρια μίσους και υποταγής – πόσο αχάπαρος μπορεί να εν αστός που νομίζει ότι οι άλλοι τρων ..παντεσπάνι...; Κωμικό δείγμα της ακροδεξιάς μιας εποχής [από απάντηση σε σχόλιο του Αιμιλιανιδη εγγονου] Konstantinou IX Kostas Ο παππους σου ο Αχιλλεας Αιμιλιανιδης, ο μεγαλος διανοούμενος που σε μιαν εποχη που το 99% των κυπραίων επεινούσαν ενω 20 οικογενείες ετρωαν με χρυσα κουταλια (αναμεσα τους τζαι ο ίδιος φυσικά) ισχυρίζετουν ότι εν υπάρχουν ταξικες διαφορες τζαι τούτα ούλλα εν πελλάρες Να γελάς οξά να κλαίεις; Τζαι για του λόγου του αληθές , ιδου τζαι το αποσπασμα «δεν πρέπει να επιτρέψωμεν εις τους τυχάρπαστους που ζητούν να χωρίσουν τον Ελληνικόν Λαόν, (…) με ανόητους και αηδείς συκοφαντίας περί ταξικών διαφορών και δήθεν εκμεταλλεύσεως των αστών και που αναφέρονται εις ταξικούς αγώνας, εις ένα τόπον όπου ουδέν ταξικόν συναίσθημα ή διαφορά υπάρχει και όπου οι πολίται...

   Για να αθθυμούμαστεν την Ιστορία – οι αποκλεισμοί τζαι οι δαιμονοποιήσεις όσων αμφισβητούσαν την εξουσία, εξεκινήσαν που την δεκαετία του 1940 Tasos Costeas Κλειστές σελίδες της ιστορίας της Λύσης. 25 Μαρτίου 1949. Η άλλη επέτειος. Με το τέλος του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα, κορυφώθηκε και στην Κύπρο η παραταξιακή αντιπαλότητα.  Όσοι ήταν αριστεροί εκδιώχθηκαν από τις εκκλησιαστικές επιτροπές, τα ονόματά τους αφαιρέθηκαν από τους εκλογικούς καταλόγους και μια νέα τάξη επιβλήθηκε με εργαλεία τον χαφιεδισμό και την πρόθυμη συνεργασία της αποικιοκρατικής κυβέρνησης. Στη Λύση τα πράγματα δεν ήταν διαφορετικά, όμως υπήρχε ένα επιπλέον πρόβλημα. Οι ψάλτες ήταν αρκετά καλοί και όλοι σχεδόν αριστεροί. Η επέτειος της 25ης Μαρτίου γιορταζόταν πάντα με λαμπρότητα από όλους. Εκείνη τη μέρα η λειτουργία όδευε προς το τέλος, όμως πριν την απόλυση και πριν ακόμα ο παπάς πει το "Πάτερ ημών", ένας εκπρόσωπος της εκκλησιαστικής επιτροπής βγήκε μπροστά από το ιερό και έκανε μια "σ...

  • Στις παραδοσιακές τελετουργίες της χριστιανικής παράδοσης λ.χ. η αρχή του μήνα μπορούσε να συμπέσει είτε με τον επιτάφιο που συνδύαζε την θλίψη του θανάτου με το ξαναγέννημα της φύσης, μέσα που τα φκιόρα στον επιτάφιο, ή μπορούσε να συμπέσει με την ημέρα του Πάσχα – της απόλυτης ανατροπής.  Στον Ιστορικό χρόνο, στις 12 Μαΐου του 1427 οι πλούσιοι κρέμασαν τον συμβολικό ηγέτη της μεγαλύτερης επανάστασης των δουλοπάροικων στον κυπριακό Μεσαίωνα, τον Ρε Αλέξη. Ήταν η ιστορική στιγμή του κοσμικού επιτάφιου της ανθρώπινης μνήμης. Τζαι οι δουλοπάροικοι ποτέ δεν συγχώρεσαν την εξουσία – όταν ηρθαν οι οθωμανοι δεν ειχαν ιχνος συμπαθειες για τα προηγουμενα αφεντικα τους.  Σε πιο πρόσφατες εποχές, το 1945, στις 9 Μαΐου ο Κόκκινος Στρατος απελευθέρωσε και το Βερολίνο από την ναζιστική κατοχή. Στην Κύπρο, όμως 2 μέρες μετά, στις 11 Μαΐου, οι αποικιοκράτες οργάνωσαν μια νέα επίθεση ενάντια στις αριστερές συντεχνίες, την ΠΣΕ, τζαι αφού συνέλαβαν 18 στελέχη, κήρυξαν παράνομη την με...

Η εξέγερση του του 1804 αποτελεί ένα κομβικό σημείο στην νεότερη Ιστορία της Κύπρου. Οι αναφορές σε αυτήν, όπως και στην επανάσταση των χωρικών του 1426-27 [το κίνημα του Ρε Αλέξη], αντιμετωπίστηκε από την νεότερη εθνική ιστοριογραφία με την αναμενομένη προκατάληψη και απόπειρα δαιμονοποιησης. Όπως ο Λ. Μαχαιράς δαιμονοποιουσε του εξεγερμένους και σχεδόν απολάμβανε στην αφήγηση του την καταστολή και τα βασανιστηρίων εναντίον τους, έτσι και ο Κ. Γεωργιάδης [σημαντικό μέρος της οικοδόμησης της αφήγησης για την μια και μοναδική βιολογικο-εθνικη «καταγωγή» των κυπρίων], μετέτρεψε όπως θα δούμε τους εξεγερμένους σε «μαινόμενο όχλο» και με ταχυδακτυλουργικά λεκτικά κόλπα προσπάθησε να μετατρέψει την ταξική εξέγερση σε..εθνικό ζήτημα για να ξεπλύνει τους ενόχους της σφαγής που συμπεριλάμβανε η καταστολή. Αναπόφευκτα βέβαια η πραγματικότητα για την εξέγερση του 1804 άρχισε να αποκαθίσταται. Και αυτή η αποκατάσταση επιτρέπει να δει κανείς τις πολλαπλές μορφές και διαστάσεις του τότε ...

Κάθε 14 Αυγούστου, 43 χρόνια τώρα, ξυπνά με φαγούρα στο κεφάλι, εκεί απ` όπου πέρασε η έκτη σφαίρα, ξυστά από το κρανίο, στο πίσω μέρος του κεφαλιού του. Ο Σουάτ Καφαντάρ, 62 χρονών σήμερα, είναι ο μοναδικός Τουρκοκύπριος που επέζησε από την εν ψυχρώ εκτέλεση 84 Τ/κ της Τόχνης από Ε/κ και είναι η πρώτη φορά που μιλά σε ε/κ ΜΜΕ. Όμως δεν τρέφει μίσος για κανέναν Ε/κ. "Αλλά για εκείνους που το έκαναν αυτό το μίσος, ο αποτροπιασμός μου, δεν θα σταματήσει να υπάρχει ποτέ", πρόσθεσε. Ήταν επιβάτης ο ίδιος, ο πατέρας του, Χουσεϊν, 50 ετών τότε, ο αδερφός του, Σερέφ, 17 ετών, ο θείος του, Αχμέτ και ο γιος αυτού και ξάδελφός του, Αϊντίν, 45 συνολικά άτομα στο ένα από τα δύο λεωφορεία. Εκ των υστέρων κατάλαβε, όπως ανέφερε στο ΚΥΠΕ, ότι η εκτέλεση έγινε κάπου κοντά στην Παλώδια. Μετά το συμβάν και για 8 μέρες δεν είχε φάει τίποτα, μέχρι να βρει ένα ασφαλές μέρος να κρυφτεί. Είχε δεχθεί πέντε σφαίρες. Το τι έγινε με τους επιβάτες στο λεωφορείο που και ο ίδιος επέβαινε το έμαθ...

Η Συσπείρωση Ατάκτων φιλοξενεί στο Αυτόνομο Σχολείο Δεκεμβρίου την Παρουσίαση: ΕΟΚΑ – ΤΜΤ: Πέρα από τους Ήρωες και τους Τρομοκράτες Περιγραφή: «Η οργάνωση ΤΜΤ είναι ο κακός δαίμονας για όλους τους κατοίκους της Κύπρου- Έλληνες και Τούρκους.» (Σπύρος Αθανασιάδης, Φάκελος ΤΜΤ) «Η τρομοκρατική οργάνωση της Ε.Ο.Κ.Α. σκοτώνει τους Έλληνες που δεν θέλουν την ένωση με την Ελλάδα, όπως και Βρετανούς και Τούρκους. Έτσι ξεκινούν οι δικοινοτικές συγκρούσεις στην Κύπρο.» ( Serter , Vehbi Zeki , Ιστορία της Κύπρου, βιβλίο ιστορίας που διδασκόταν στα σχολεία της Τ/Κ κοινότητας ως το 2005.) Δυο αναδυόμενοι εθνικισμοί, δυο μητέρες πατρίδες, δυο μεγάλες ιδέες, ένα νησί. Δυο οργανώσεις, δυο αφηγήσεις περί ηρώων, αυτοθυσίας, απελευθέρωσης – ή αλλιώς, περί τρομοκρατίας, δολοφονιών, καταπίεσης.   Μια παρουσίαση που εξετάζει τις οργανώσεις ΕΟΚΑ και ΤΜΤ στα χρόνια 1955-59 πέρα από τον κυρίαρχο εθνικιστικό λόγο, πέρα από τις κατεστημένες ιστορικές αφηγήσεις, πέρα από τους «Ήρωες» και τους «Τρ...

Το πρόσφατο επεισόδιο όπου πηραν τα παιδιά από δημόσιο νηπιαγωγείο να προσκυνήσουν λείψανα αγίων κλπ, έφερε και πάλι στην επιφάνεια μια υπόγεια αντιπαράθεση η ρίζα της οποίας έχει να κάνει ουσιαστικά με τη διαχείριση της εξουσίας – και την προσπάθεια μερικών να επιβάλουν, όχι απλώς τα πιστεύω κα τις εκδοχές τους [ότι τα κόκαλα των λειψάνων είναι αντικείμενο λατρείας] αλλά ουσιαστικά να επιβάλουν τους ευαγούς τους ως διαχειριστές του σωστού και του λάθους σε θέματα θρησκείας, πιστεύω [πιο πριν σε θέματα ταυτότητας] κοκ. Η πραγματική συζήτηση αφορά ακριβώς στη διεκδίκηση αυτού του ρόλου – και όχι τα κόκαλα, τα δήθεν θαύματα κοκ.. Έτσι, ενώ από την μια πλευρά, της επίτροπου, αλλά και όσων τάχθηκαν δημόσια με τη θέση της [η οποία θεωρητικά θα έπρεπε να είναι αυτονόητη με βάση το σύνταγμα] το ζήτημα αφορούσε το ότι υποχρεώθηκαν τα παιδιά σε ένα μη – θρησκευτικό ίδρυμα, να επισκεφθούν μια ειδική θρησκευτική τελετουργία, από την άλλη πλευρά υπήρχε μια φαινομενική αδυναμία κατανόησης ...