Ο Συρίγος και οι ιθαγενείς.. [από τον Δούντα και τον Καραμπελιά μέχρι τα ψελλίσματα στο μνημόσυνο του Τάσσου – το αδιέξοδο του απορριπτικού λόγου, καθώς αδυνατεί να δει/αρθρώσει την διχοτόμηση σαν την πρακτική συνέπεια της ρητορικής του]
Με την ομιλία του κ. Συρίγου στο μνημόσυνο του Τάσσου είχαμε ένα ακόμα επεισόδιο μιας ιστορίας που πάει πίσω τουλάχιστον στην δεκαετία του 1980 – και αν αναζητήσουμε τις δομικές της ρίζες, σαφώς θα πρέπει να πάμε πίσω και στην δεκαετία του 1960 και την περίοδο πριν το 1974. Άλλωστε το πραξικόπημα ήταν η πρακτική συνέπεια αυτής της ρητορικής, την οποία φυσικά ο κ. Συρίγος προσπαθεί να αποφύγει όπως και όσοι τον κάλεσαν ή προσπάθησαν να συγκαλύψουν τί είπε… Τα ψελλίσματα των απολογητών ενός οπαδού της διχοτόμησης που δεν τολμά να πει δημόσια αυτό που υπονοούσε – δεν τολμά γιατί με βάση την ρητορική με την οποία λειτουργεί, πρέπει είναι «πράκτορας του τούρκικου κράτους».. Τί είπε ο κ. Συρίγος; Είπε, όπως επαναλαμβάνει μονίμως ο απορριπτικός λόγος, ότι δεν πρέπει να πάμε σε συνομιλίες, να αποφύγουμε πάση θυσία μια διαδικασία που οδηγεί σε λύση, δημοψήφισμα κλπ. Τίποτα το νέο. Και φυσικά, δεν εισηγήθηκε πως αντιμετωπίζεται το κυπριακό με αυτή την νοοτροπία. Αν τά’ λέγε μόνο αυτά ...