Μνήμες του μέλλοντος της επανένωσης από τα κάτω: Η γοητεία μιας υπόγειας ελπίδας, σε κάθε κουβέντα, σαν ιερή υπόσχεση, ότι εν θα το βάλουμε κάτω
[«…στου χρόνου την ασπρόμαυρη σιωπή, σε βλέπω από του αιώνα την βεράντα να ψάχνεις την κλωστή που έχει κοπεί..»] [1] Ήμουν που λέτε ποτζί στα βόρεια μέρη μας προχτές, τζαι έτσι όπως απολάμβανα τη διαδρομή τζαι τη φύση [ευτυχώς στον Βορρά εγλυτώσαν λλιοι τόποι που την ανάπτυξη του Ανάστου τζαι των ντιβέλοπερς], ξαφνικά αφταίννει η λαμπούα της πεζίνας. «Έτα ούλλα τζιαμαί» σκέφτουμαι. «Λαλείς να.. Μα εν δυνατόν… Άτε ολάν τζαι κανεί…» Μετά που πολλήν σκέψην τζαι περισσυλλογήν 15 δευτερολέπτων, ισιώνω ολόισια για το πρώτο πρατήριο καυσίμων. «Ίνταμπου να γίνει αν μας κάμουν έλεγχο στο τελωνείο, λαλείς ναν καλύτερα να πάμε πίσω να μεν τους πκιερώσουμε τζαι κανένα πρόστιμο στο τέλος;», λαλεί μου η φίλη-συνοδηγός. «Ούτε να το σκεφτείς. Τζαι πεζίνα θα βάλουμε τζαι φάρμακα της γιαγιάς σου θα πιάσουμε τζαι θα πάμε τζαι στον φίλο μας τον Νιαζί τον Λεμεσσιανό για φαΐ». Σταματώ στο πρατήριο, 45 ευρώ εγέμωσε. Στα δικά μας καρτέλ καυσίμων θέλει 80 να γεμώσει. Μετά που λλίο σταματώ στο φ...
