Μνήμες του μέλλοντος της επανένωσης από τα κάτω: Η γοητεία μιας υπόγειας ελπίδας, σε κάθε κουβέντα, σαν ιερή υπόσχεση, ότι εν θα το βάλουμε κάτω

[«…στου χρόνου την ασπρόμαυρη σιωπή, σε βλέπω από του αιώνα την βεράντα να ψάχνεις την κλωστή που έχει κοπεί..»][1]

Ήμουν που λέτε ποτζί στα βόρεια μέρη μας προχτές, τζαι έτσι όπως απολάμβανα τη διαδρομή τζαι τη φύση [ευτυχώς στον Βορρά εγλυτώσαν λλιοι τόποι που την ανάπτυξη του Ανάστου τζαι των ντιβέλοπερς], ξαφνικά αφταίννει η λαμπούα της πεζίνας. «Έτα ούλλα τζιαμαί» σκέφτουμαι. «Λαλείς να.. Μα εν δυνατόν… Άτε ολάν τζαι κανεί…» Μετά που πολλήν σκέψην τζαι περισσυλλογήν 15 δευτερολέπτων, ισιώνω ολόισια για το πρώτο πρατήριο καυσίμων.

«Ίνταμπου να γίνει αν μας κάμουν έλεγχο στο τελωνείο, λαλείς ναν καλύτερα να πάμε πίσω να μεν τους πκιερώσουμε τζαι κανένα πρόστιμο στο τέλος;», λαλεί μου η φίλη-συνοδηγός.
«Ούτε να το σκεφτείς. Τζαι πεζίνα θα βάλουμε τζαι φάρμακα της γιαγιάς σου θα πιάσουμε τζαι θα πάμε τζαι στον φίλο μας τον Νιαζί τον Λεμεσσιανό για φαΐ».

Σταματώ στο πρατήριο, 45 ευρώ εγέμωσε. Στα δικά μας καρτέλ καυσίμων θέλει 80 να γεμώσει. Μετά που λλίο σταματώ στο φαρμακείο για να πιάσει η  φίλη τα φάρμακα που χρειάζεται η γιαγιά της. Η γιαγιά της εν διαβητική τζαι έσσιει προβλήματα με την καρδία της. Σημειώστε ότι εν χαμηλοσυνταξιούχα τζαι η μισή της σύνταξη πάει μόνο πας τα φάρμακα που χρειάζεται για να συνεχίσει να ζει. Ήταν η πρώτη φορά που θα γόραζεν φάρμακα που τον Βορρά. Φκαίνει που το φαρμακείο σοκαρισμένη. «Εν θα το πιστέψεις, έπιασα πέντε λογιών χάπια, έδωκα το έναν τρίτον της τιμής από ότι θα εδίουν κανονικά. Έπιασα τζαι κάτι πράματα για μένα».

Προχωρούμε για το εστιατόριο του Νιαζί. Ο Νιαζίς φτάννει που το Τζοιλάνι της Λεμεσού. Καλός άθρωπος, πιο Κυπραίος που πολλούς ελληνοκύπριους δήθεν πατριώτες. Εφάμεν, ήπιαμεν, είπαμεν για τα βάσανα μας, για τα εγκλήματα του παρελθόντος που ακόμα περιμένουν την ιστορία να τα δικαιώσει, για τα συμφέροντα των μεγάλων που μας κυβερνούν τζαι εμποδίζουν μας να ζήσουμε μαζί σε μιαν ελεύθερη πατρίδα. Κάμποση πίκρα, αλλά μια γοητεία μιας υπόγειας ελπίδας εκρύφκετουν σε κάθε κουβέντα μας, σαν μια ιερή υπόσχεση μεταξύ των αθρώπων των θκυο κοινοτήτων ότι εν θα τα βάλουμε κάτω. Ότι τούτα ούλλα εν προσωρινά τζαι μια μέρα οι αγώνες μας εν να δικαιωθούν… Εδώκαμε ραντεβού για την επόμενη φορά τζαι εχωρίσαν οι δρόμοι μας..

Στον δρόμο της επιστροφής εσυζητούσαμεν για τους ψευτο-πατριώτες που με την ρητορική τους ενισχύουν τον τουρκικό εθνικισμό τζαι νομιμοποιούν τη διχοτόμηση. Εδιερωτούμασταν πόσο μαννός μπορεί ναν κάποιος που εν αντιλαμβάνεται ότι η ρητορική του εξυπηρετεί τους στόχους τζείνων που καμώνεται πως απεχθάνεται. Όι μόνο εν αντιλαμβάνουνται ότι όσο το κυπριακό μεινίσκει άλυτο η παρουσία της Τουρκίας στο νησί μονιμοποιείται, αλλά βαφτίζουν ‘προδότες’  τζαι ‘τουρκοπροσκυνημένους’ όσους σκέφτουνται πέρα που τα εθνικά σύνορα. 

Στα μάθκια όμως όσων διαθέτουν την στοιχειώδη λογική να αντιληφθούν πόσο γελοίες εν οι εθνικές φαντασιώσεις του κάθε σωβινιστή, οι προδότες εν τζείνοι που ρημάζουν καθημερινά τις ζωές μας. Που μας αναγκάζουν να περνούμε τα οδοφράγματα για να αγοράσουμε τα αγαθά που εν απαραίτητα για την επιβίωση μας, αφού οι τιμές ποδά εν αφόρητες. Προδότες εν τζείνοι που αναγκάζουν μιαν ηλικιωμένη να διά τη μισή της σύνταξη πάνω σε φάρμακα απλά για να μπορεί να ζει τζαι που κάθε φορά που έχουν γενέθλια τα εγγόνια της λούννεται το κλάμα σαν το μωρό επειδή εν κρατά να τους κάμει ένα δώρο. Προδότες εν τζείνοι που τρων με χρυσά φκυάρκια τζαι έχουν τον κατώτατο μισθό στα 800 ευρώ τζαι τα ενοίκια για ένα μονάρι 500... Που εν αφήκαν εργασιακό δικαίωμα απαραβίαστο.. Που ένα νεαρό ζευκάρι αν δεν εν τυχερό να έβρει σπίτι που τους γονιούς του εν θα καταφέρει ποττέ να κάμει οικογένεια... Όι, εν ήμαστεν εμείς οι προδότες… Προδότες εν τούτοι που θέλουν να μας κάμνουν να νιώθουμεν τζαι ένοχοι που παλεύκουμεν για την επιβίωση τζαι την αξιοπρέπεια μας..

«Έλα γιαγιά τα φάρμακα σου. Εν το έναν τρίτον της τιμής ποτζί. Εμάς ταΐζουν μας πατριωτισμό με χρυσά φκυάρκα τζαι νομίζουμε πως κάμνουμε αγώνα κατά της κατοχής».

«Ευκαριστώ κόρη μου.. Είπεν τους το την άλλη φοράν η κοτζιάκαρη, ''οι εγκλωβισμένοι εσείς ήσαστεν, ποτζιή’’, αμμά εν τζιαι κροστήκαν της οι δικοί μας. Χαρκούμαστεν πως τα ξέρουμεν ούλλα τζαι εννα ζιούμεν για πάντα. Ότι πάθουμεν εν που τη κκελλέ μας…»

---

[1] Από την προσαρμογή του τραγουδιού «Ο Μπελογιάννης ζει» από την Αφροδίτη Μάνου – σαν μια αναφορά στην ιστορική συνέχεια της βιωμένης μνήμης…