Δέφτερη Ανάγνωση - Ikinci Okuma [Emin Olma]

    Μνήμες Υστεριών που επεράσαν τζαι εχαθήκαν... Panicos Chrysanthou Επανέρχεται ένα μοτίβο που κατά καιρούς βλέπουμε και ξαναβλέπουμε να γίνεται μέγα θέμα της δημοσιότητας του μικροκόσμου μας στην Κύπρο: Το bulling ενάντια σε κάποιες ιδέες που δεν αρέσουν και δεν εγκρίνονται από εκείνους που αυτο-χρίστηκαν ως οι φύλακες του πατριωτισμού. Θυμούμαι την μικρήν Ελένη, που την παρουσίασε ο Τάκης Χατζηγεωργίου στο Χωρίς Πλαίσια ως ένα παιδί 9 χρόνων, που είχε άποψη για τον κόσμο γύρω του, και που τόλμησε να πει δημοσίως ότι δε συμπαθεί τον τότε αρχιεπίσκοπο, επειδή ήταν πλούσιος και δε βοηθούσε τους φτωχούς. Εμουντάραν πάνω της να την φαν, αρχιεπίσκοπος, δασκάλοι και ευυπόληπτοι πολίτες. Επειδή τόλμησε να πει κάτι που πολλοί πίστευαν τότε και που οι άρχοντες θεωρούσαν ταμπού. Θυμάμαι τον διευθυντή του ΘΟΚ Γιάννη Τουμαζή, που επίσης τον εμουντάραν τηλεοπτικοί σταθμοί, απορριπτικά κόμματα, καλοί και ευυπόληπτοι πολίτες, γιατί τόλμησε να πάρει την Αντιγόνη του Σοφοκλή στο θέα...

    Χασάνης τζιαί Χαμπού... Ο κόσμος της Κύπρου στα σύνορα της παραδοσιακής τζαι της μοντέρνας εποχής...τζαι η κληρονομιά που άφησε... « θα φτωχύνει ο Χριστός ή θα πλουσιεύσει ο Μωάμεθ, αν αυτοί οι δύο βοσκοί στον Ακάμα παντρευτούν; Φύγετε άστε τους να πάρουν το δρόμο τους». Μακάριος ως κοσμικός πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας... Πέθανε χτες ο φίλος μας ο Χασάνης από την Αντρολύκου. Τον θάβουμε στο χωριό του σήμερα το απόγευμα στις 4. Επειδή έχω την αίσθηση ότι μας έφυγε ακόμα ένας από τους τελευταίους του «κόσμου της Κύπρου», νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις, που έφερε μαζί του ο θάνατος. Ήταν ένας σοφός άνθρωπος. Όταν μιλούσε, νόμιζες πως ακούεις τον Όμηρο. Ήταν μια σοφία που γεννούσε κάποτε ο τόπος μας. Την μπόλιαζαν οι μεγάλοι στους μικρούς και την επεξεργαζόταν η ζωή με τον μοναδικό τρόπο που τη βιώνει ο καθένας μέσα από τις προσωπικές του εμπειρίες. Κι η ζωή ήταν πολύ γενναιόδωρη σε εμπειρίες και μαθήματα για τον φτωχό βοσκό ...

        Η ελπίδα μετά το 1974, την εποχή της Αντίστασης τζαι της αξιοπρέπειας. Επικήδειος για τον Κότσιηνο τζαι την κληρονομιά της γενιάς της αντίστασης.. Ο θάνατος ενός ακτιβιστή, ήταν τζαι μνήμη μιας εποχής ελπίδας, τζαι έστω τζαι ανολοκλήρωτων αλλαγών.. Ο Πανικκος Χρυσάνθου εκωδικοποίησεν τζήνο το κλίμα [στον πιο κάτω σχόλιο] «...σαν όμορφη ουτοπίας αμέσως μετά τον πόλεμο. Και που στη συνέχεια μαζί βιώσαμε το πικρό συναίσθημα του ανεκπλήρωτου ονείρου.» Εν καλά να αθθυμούμαστεν τζήνη την ελπίδα μετά την κατάρρευση τζαι της Χούντας στην Ελλάδα, τζαι την συνακόλουθη κατάρρευση των εξαρτώμενων δακατω – της ΕΟΚΑ β κλπ.. Το κλίμα τότε είσιεν ένα αίσθημα του «..επιτέλους». Όταν ο Μακάριος επέρασεν που την Αθήνα για να έρτει Κύπρο, στα τέλη του 74, το κύμα των διαδηλωτών που τον υποδέχτηκε, σπάζοντας τις αλυσίδες της αστυνομίας, ήταν μέρος τζαι της πρακτικής αμφισβήτησης του καθεστώτος της εθνικοφροσύνης του εμφύλιου. Τζαι αναγνώριση της Κύπρου που αντιστάθηκε τζαι ...

Η επιτυχία της τελευταίας ταινίας του Πανίκκου Χρυσάνθου, «Ιστορία της Πράσινης Γραμμής», ήταν μια μορφή δικαίωσης για το δημιουργό και το πάθος του για την καταγραφή και ποιητική ανάπλαση της ιστορικά βιωμένης κυπριακής εμπειρίας, αλλά με ένα γοητευτικό τρόπο, ήταν και ένα είδος ιστορικού γεγονότος. Η προβολή του φιλμ συνέπεσε με την προσπάθεια εθνικιστών, αλλά και καιροσκόπων, να παγώσουν για άλλη μια φορά τη διαδικασία λύσης, κατασκευάζοντας τα γνωστά και χιλιοειπωμένα κλισέ της δαιμονοποίησης [τώρα ο στόχος ήταν ο κ. Ακκιντζιη] με άξονα την προσπάθεια να επαναφέρουν σαν σημείο αναφοράς εκείνη τη θλιβερή δεκαετία του 1950 που ξεκίνησε στην ελληνοκυπριακή κοινότητα, κάτω από την αύρα του απόηχου των βασανιστηρίων της Μακρονήσου [γιατί υπήρξαν και στην Κύπρο διωγμοί, εκβιασμοί για υπογραφές νομιμοφροσύνης και άλλες υστερίες μεταφερόμενες από τον ελληνικό εμφύλιο], με την συλλογή υπογραφών στις εκκλησίες... για την προσάρτηση... Μια εποχή που οι πολλοί ιθαγενείς δεν μπορούσαν α...

                                              Αγαπητοί φίλοι, Η αποψινή προβολή είναι αφιερωμένη:           Πρώτα στους νεκρούς στρατιώτες της πράσινης γραμμής. Είναι αυτοί που άκουσαν μέσα τους τη φωνή του πανανθρώπινου νόμου κι εμπιστεύτηκαν αυτόν που στεκόταν απέναντί τους, γιατί ήταν πρώτ’ απόλα άνθρωπος, κι ας τον έλεγε ο άλλος νόμος «εχθρό». Αυτοί πλήρωσαν με τη ζωή τους την ανθρωπιά τους. Βρήκαμε 10 καταγραμμένους τέτοιους Έλληνοκύπριους στρατιώτες. Και μάρτυρες από τις γειτονιές της πράσινης γραμμής, με τους οποίους μιλήσαμε, μας διηγήθηκαν και για κάποιους Τουρκοκύπριους νεκρούς της νεκρής ζώνης. Λένε μάλιστα για 2 περιπτώσεις, όπου εχτελέστηκαν επι τόπου και οι 2 στρατιώτες την ώρα που συναντιόντουσαν μέσα στη νεκρή ζώνη. Αυτούς τους τιμά απόψε η ταινία. Είναι οι αφανείς ήρωες της ανθρωπιάς και της σ...

Ο Πανίκος Χρυσάνθου αποτελεί μέρος μιας φαινομενικά ιδιόρρυθμης, βαθύτατα κυπριακής, αλλά και ευρύτερα ιστορικής παράδοσης. Αν το δούμε με τους ευρύτερους όρους της νεωτερικότητας παγκόσμια, είναι ένας καλλιτέχνης, ο οποίος αγωνίζεται συνειδητά για προσφέρει μέσα από το έργο του μια αισθητική πρόταση ως απάντηση σε ένα φαινομενικό αδιέξοδο στην πραγματικότητα. Αν ήταν να χρησιμοποιήσουμε ένα τον ορό του Γκράμσι για τη διανόηση, θα του αποδίδαμε με σιγουριά τον όρο του οργανικού διανοούμενου. Η κυπριακότητα και η ιδιομορφία βρίσκονται στην τοπική εκδοχή αυτού του παγκόσμιου φαινομένου. Στην Κύπρο αυτοί που αμείβονται συνήθως για την παραγωγή είτε γνώσης, είτε μορφών τέχνης είναι άτομα που προσέχουν να κρατούν ισορροπίες με την εξουσία [και όχι απλώς την εμφανή αλλά και τη βαθειά εξουσία των αόρατων κατεστημένων]. Στην Κύπρο, και ιδιαίτερα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα, η αντιπαράθεση με την ηγεμονική ιδεολογία στις διάφορες παραλλαγές της, έχει κόστος – το 1930 αφορίστηκε ο Τ. ...

Ανακοίνωση τύπου Παρουσιάστηκε και προβάλλεται Συγκίνηση, κυπριακό χιούμορ και σκέψεις προκαλεί η νέα ταινία του σκηνοθέτη Πανίκου Χρυσάνθου που πρωτοπαρουσιάστηκε παρουσιάστηκε αυτήν εβδομάδα σε δύο διαφορετικές πρεμιέρες, στις 20 και 22 Μαρτίου. Πρώτα στην πράσινη γραμμή, φιλοξενούμενη του Goethe Institute και φιλοξενώντας τουρκοκύπριους και ελληνοκύπριους φίλους, συμμετέχοντες και υποστηρικτές, «ανθρώπους που, με προσωπικό ρίσκο, έκαμαν την ανθρωπιά πράξη» όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο ίδιος. Η δεύτερη εγκαινιάστηκε στο ΚCineplex για ένα ευρύτερο κοινό πολιτιστικών παραγόντων, δημοσιογράφων, υποστηρικτών και φίλων που συνέβαλαν στην ταινία. Παρών ήταν και ο Πρόεδρος του ΔΣ ΡΙΚ, Θανάσης Τσόκος, μια και το ΡΙΚ μαζί με τις Πολιτιστικές Υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού είναι υποστηρικτές της ταινίας. Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ είναι μια ταινία μυθοπλασίας, με μια ιστορία της νεκρής ζώνης. Ένας στρατιώτης, ο Κύπρος, στέλλεται να υπηρετήσει στην «πράσινη ...

Προβάλλεται από τις 23 Μαρτίου στα Cineplex σε όλες τις πόλεις, η νέα ταινία του Πανίκκου Χρυσάνθου Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ. Πρόκειται για μια συμπαραγωγή Κύπρου και Ελλάδας, που υποστηρίχτηκε από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, το ευρωπαϊκό ταμείο Eurimages , το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, την ΕΡΤ, το ΡΙΚ και το πρόγραμμα Media . Η ταινία γυρίστηκε στην πράσινη γραμμή της Λευκωσίας, την Αλαμινό, τη Σωτήρα και τον Πιττοκόπο. Είναι μια ιστορία της νεκρής ζώνης. Ο Κύπρος, ένας Ελληνοκύπριος στρατιώτης, που στέλλεται να υπηρετήσει στην «πράσινη γραμμή» της Λευκωσίας, ανακαλύπτει ότι ένας από τους απέναντι στρατιώτες, ο Μουράτ, μένει στο σπίτι του. Ο πόλεμος ανάγκασε και τους δυο να μετακινηθούν – τον Κύπρο από το βορρά στο νότο και τον Μουράτ από το νότο στο βορρά. Όταν ο Μουράτ πάει με άδεια στο χωριό, φέρνει στον Κύπρο ένα δώρο από το σπίτι του, μιαν οικογενειακή φωτογραφία, η οποία ξυπνά τα φαντάσματά του. Μέσα είναι ο σκοτωμένος του πατέρας και η κοπέλλα ...