Σπόντες [12 Μαΐου 2019]
Παναγιώτη Στεφανή, από τους Τρούλλους, συγνώμη και σε εσένα από τους δειλούς που σε σκότωσαν γιατί δεν τολμούσαν να δουν το τέρας που γεμίζει το κόμπλεξ της ανασφάλειας μέσα τους. Και σκότωσαν τον διαφορετικό… Το ρήγμα στο τείχος του διαχωρισμού με την τουρκοκυπριακή ψήφο, οι υστερίες του παρελθόντος, και οι μορφές της ντε φάκτο επανένωσής από τα κάτω. Αυτήν την εβδομάδα είχαμε μια διολίσθηση του πολιτικού λόγου της δεξιάς μέσω του Αβέρωφ και του θιάσου που έστησε. Ήταν ένα θλιβερό deja - vu που ενσωματωνόταν στην μελαγχολία από την αύρα των δολοφονιών γυναικών-κοριτσιών μεταναστών, και την νέα αποκάλυψη ότι και ο θάνατος του μαθητή στους Τρούλλους είχε, ακόμα και αυτός, ένα υπόστρωμα ακροδεξιάς υστερίας που διοχετεύτηκε και σε εκείνο το εφηβικό επίπεδο…Φαντάσου να ήταν και Τουρκοκύπριος ο καημένος ο έφηβος. Άμα συμπεριφέρονταν έτσι σε ένα ελληνοκύπριο παιδί αριστερής οικογένειας… Και μετά σκεφτόσουν- άμα μέχρι και στον Νιαζί συμπεριφέρονται έτσι… Αλλά πάλι σκέφτεσαι...