Όταν η μνήμη λειτουργεί ως όριο σεβασμού της ευθύνης που συνυπάγεται η ελευθερία.. «Το αρχινισμένο σύνθημα.. έχει για πάντα την ζωή μου σημαδέψει.. Δεν θα περάσει ο Φασισμός»
«Τ’ αρχινισμένο σύνθημα πάντα μου μένει όποτε ακούω από τότε ακορντεόν κι έχει σαν στάμπα τη ζωή μου σημαδέψει δε θα περάσει ο φασισμός» Η απόφαση της κυβέρνησης να επιχορηγήσει, έστω και συμβολικά, την ανέγερση μνημείου για τους καταδρομείς που σκοτώθηκαν κατά την επίθεση στο προεδρικό στις 15 Ιουλίου 1974, προκάλεσε έντονη αντίδραση. Ιστορικά, παρά το ότι στην Κύπρο αυτό φαίνεται εξωφρενικό, και λόγω των συνεχών και άμεσων επιπτώσεων του 1974, η τοπική κίνηση ανήκει σε άλλες ανάλογες κινήσεις/προσπάθειες για «απόδοση σεβασμού στους νεκρούς» [σαν θύματα πολέμων του παρελθόντος στους οποίους συμμετείχαν λόγω υπακοής] σε στρατόπεδο στην Γερμανία την δεκαετία του 1980 ή ανάλογες προσπάθειες στην Ιαπωνία. Και σε όλες τις περιπτώσεις τίθεται από την μια το ζήτημα της ευθύνης όσων συμμετέχουν σε ένα έγκλημα το οποίο θεωρείται καθολικά καταδικαστέο, αλλά και της ειλικρινείας όσων επικαλούνται την ανθρωπιστική κουλτούρα σύμφωνα με την οποία «ουδείς εκών κακός» - και τις νε...