Τα συνθήματα, αλλά τζαι οι δηλώσεις, στην διαδήλωση έξω που το Συνεδριακό ήταν καταγραφή ανάδυσης αποσπάσματων του συλλογικού υποσυνείδητου, τζαι εξέφραζαν 2 διαφορετικές τάσεις σε ένα κοινό χώρο…

Από την μια ήταν η τάση που θα μπορούσε να ονομαστεί «καθωσπρεπικη»..Άτομα που ένοιωσαν ντροπή σαν Κύπριοι/ες με την εικόνα που προβαλλόταν για την χώρα μας [τζαι μπορεί να πει κάποιος/α ότι μερικοί προσπαθούσαν να οικειοποιηθούν την δυσφορία – ηταν εμφανές λ.χ. ότι τα καθεστωτικά media επροβαλαν τα πλακάτ της ομάδας που προσπαθεί να φτιάξει ο Χριστοφίδης, τέως πρύτανης τζαι συνεργάτης του νυν καθεστώτος σε αναζήτηση άλλης καρέκλας, αν δει κανείς την Ιστορια]. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι υπήρχε κάτι που θα μπορούσε να περιγραφεί σαν «μικροαστικό» [«τί θα πει  ο κόσμος για εμάς»] σε αυτήν την στάση, αλλά υπήρχε ταυτόχρονα και μια γλυκιά κυπριακή διάσταση. Περιγράφοντας τις πρωτομαγιάτικες διαδηλώσεις των τουρκοκυπρίων αριστερών στους θύλακες την περίοδο 64-74, ο Ν. Μούδουρος παρατήρησε ότι οι αριστεροί μπορεί να μην φώναζαν συνθήματα [λόγω της παρουσίας της ένοπλης εξουσίας της δεξιάς/ΤΜΤ], αλλά περπατούσαν σαν σε πορεία ντυμένοι με τα «Μαύρα τους κοστούμια». Καθώς πρέπει…Κύπριοι, Κύριοι/ες ακόμα και στο ρίσκο..

Στην παρούσα συγκυρία αρκετοί ελληνοκύπριοι ένοιωσαν μια διευρυνομενη απόσταση από την ΕΕ. Που είναι γεγονός – το οποίο αρχίζει να γίνεται κατανοητό. Δεν μπορείς να έχεις ένα πρόεδρο σαν τον Αναστασιάδη και να περιμένεις σοβαρότητα… Δεν είναι καν ιδεολογικό το ζήτημα. Είναι η αισχρότητα και η κωμική συμπεριφορά ενός τύπου ο οποίος υπογράφει διαβατήρια από τα οποίο βγάζουν χρήματα οι κόρες του [από το οικογενειακό δικηγορικό γραφείο] και ο γαμπρός με την εταιρεία πώλησης διαμερισμάτων σαν μέρος της βιομηχανίας διαβατηρίων. Ακόμα και όσοι από σεβασμό της καθώσπρέπει δημόσιας συζήτησης, προσπαθούσαν να αποφύγουν τις συμπαραδηλωσεις όσων ακούγονταν για το σκάνδαλο των διαβατηρίων, είδαν τις επιφυλάξεις τους να καταρρέουν μπροστά στα μάτια τους όταν είδαν τον Πιττάτζη [τον δικηγόρο – τον οποίον μαγικά τα καθεστωτικά ΜΜΕ εξαφάνισαν από το προσκήνιο σε μια κίνηση που θύμιζε τις γνωστές κινήσεις ξεπλύματος] τζαι τον Συλλουρη [στην θέση του Αναστασιάδη] να το παίζουν άνετοι για παραβίαση κανόνων κοκ… Ήταν η εικόνα του Αναστασιάδη όπως φαίνεται κωμική στην Ευρώπη που εξόργισε με το βίντεο το Αλ Τζαζίρα – απλώς φαινόταν το πρόσωπο του Συλλούρη, αλλά η υποσυνείδητη συμπαραδήλωση ήταν αναπόφευκτα η εικόνα του Αναστασιάδη..

Η άλλη διάσταση της συγκέντρωσης ήταν η εξελικτική συνέχεια των κινημάτων αυτής της δεκαετίας, η οποία νομιμοποίησε επίσης τον κυπριακό λόγο στα συνθήματα και τα πλακάτ, τζαι που ήταν πιο συνειδητή για τις πολιτικές προεκτάσεις – εξού τζαι η σύνδεση της διαφθοράς της εξουσίας με το κυπριακό τζαι την διχοτόμηση σαν επιλογή άρνησης λύσης τζαι απώλειας της μονοπωλιακής εξουσίας...

Ήταν μια ενδιαφέρουσα σύγκλιση. Διότι οι 2,000 [η και περισσότεροι] διαδηλωτές/τριες σε μια καθημερινή εκδήλωση σε ένα χώρο εκτός κέντρου [Συνεδριακό] ήταν μια δυναμική διόγκωσης – σε πόλεις όπως η Αθηνά θα ήταν αναλογικά, δεκάδες χιλιάδες…

Για αυτό έτρεξε ο Αβέρωφ να κλείσει όπως όπως το θέμα. Με την παραίτηση Συλλούρη..

Είναι ιστορικά αναγκαίο, για την μελλοντική ανατροπή, να ξέρει κανείς και τα κομβικά σημεία που πανικοβάλουν την εξουσία. Τζαι τις ιστορικές δυναμικές υπό διαμόρφωση..