Οι πολλαπλές διαστάσεις κάτω από την επιφάνεια της αντιπαράθεσης ΗΠΑ - Τουρκίας
Η διαμάχη ΗΠΑ (Τραμπ) – Τουρκίας δεν
είναι μια απλή αντιπαράθεση, έστω όπως ήταν το εμπάργκο όπλων την δεκαετία του
1970. Από την πλευρά της κυβέρνησης των ΗΠΑ, και του Τραμπ, είναι απλώς μέρος
μιας ευρύτερης στρατηγικής αντιπαραθέσεων με βασικό υπόστρωμα την χρήση του
δολαρίου: οι αμερικάνικοι δασμοί στο τέλος θα είναι απλώς ένα πλήγμα.
Επειδή, όμως, το δολάριο χρησιμοποιείται
ακόμα σε μεγάλο βαθμό στις διεθνείς συναλλαγές, οι κινήσεις των ΗΠΑ κουβαλούν
ένα υπόγειο εκβιασμό περιορισμού στην χρήση ή παροχή δολαρίων [ήδη συνοδευτικά
με τις κυρώσεις Τραμπ, λειτουργεί και ο περιορισμός του quantitative easing της
περιόδου της κρίσης, και η άνοδος των επιτοκίων, το οποίο σημαίνει επιστροφή
κεφαλαίων σε δολάρια στις ΗΠΑ, για σχετικά κέρδη, και στέγνωμα επενδύσεων σε
αναδυόμενες αγορές, όπως η Τουρκία].
Αυτή η στρατηγική η οποία εφαρμόστηκε
και στο παρελθόν [λ.χ. δεκαετία του 1990], έχει σήμερα απέναντι της όμως την
ντε φάκτο πραγματικότητα ενός αναδυομένου πολυπολικού συστήματος όχι μόνο
πολιτικά, αλλά και οικονομικά. Οι ΗΠΑ μπορεί να προκαλέσουν ζημιά – αλλά
μακροπρόθεσμα ενισχύουν και τις τάσεις για οικονομική/νομισματική
πολύ-πολικότητα.
Η επίθεση εναντίον της Τουρκίας λ.χ.
δεν είχε να κάνει με τον πάστορα κοκ – αλλά με την αίσθηση ότι οι ΗΠΑ δεν
μπορούν να επιβάλλονται πια. Είναι η αυτονόμηση της Τουρκίας που ενοχλεί – και
σε σχέση με την συνεργασία με την Ρωσία [με την αγορά πυραύλων, την κατασκευή
αγωγών ενέργειας κοκ] και σε σχέση με την συνεργασία με το Ιράν [η Τουρκία
αρνείται να συνεργαστεί με τις ΗΠΑ στις νέες της κυρώσεις εναντίον του Ιράν].
Και στο βάθος οι Αμερικανοί έχουν αρχίσει να αγχώνονται για το νέο παγκόσμιο
κινεζικό πρότζεκτ «Road and Belt Initiative» ή του νέους δρόμους του Μεταξιού.
Αλλά αν στην αντι-ρωσική υστερία οι
ΗΠΑ σέρνουν μαζί τους μεγάλη μερίδα
ακόμα των ευρωπαϊκών ΜΜΕ και μέρος των κυβερνήσεων, στο θέμα του Ιράν και της
Κίνας είναι απομονωμένες. Και αυτό φαίνεται και στην Μέση Ανατολή – η κίνηση
του Κατάρ να στηρίξει την τουρκική οικονομία με ρευστότητα σε επενδύσεις και
διεθνή νομισματική κάλυψη ήταν ενδεικτική των νέων δυναμικών. Η Σαουδική Αραβία
προσπάθησε να εκβιάσει το Κατάρ σε υποταγή, και βρέθηκε απέναντι στην στήριξη
του από την Τουρκία και το Ιράν. Ουσιαστικά
η Τουρκία είναι στρατιωτική εγγυήτρια του Κατάρ.
Σε αυτά τα πλαίσια, θα πρέπει
να δει κανείς και τις κινήσεις της Ρωσίας και τη σχετική ανακοίνωση στήριξης
της Κίνας. Ιδού και 2 χαρακτηριστικά κείμενα για τους ενδοιασμούς: το ένα από
ρωσικό ΜΜΕ προβάλει τις ευρωπαϊκές θέσεις για την αλληλοσύνδεση τουρκικών και
ευρωπαϊκών συμφερόντων:https://sputniknews.com/analysis/201808181067283072-trump-turkey-eu/
Το άλλο από το Reuters, εμφανώς υιοθετεί σε
μεγάλο μέρος τις αμερικανικές θέσεις [και κωμικά διαμαρτύρεται διότι η Τουρκία
στήριζε την Αλ Κάιντα στην Συρία – λες και οι ΗΠΑ δεν ήταν ο ενορχηστρωτής και
ο βασικός σύμμαχος των Σαουδαράβων που χρηματοδοτούσαν το σκηνικό] αλλά εκφράζει
την γεωπολιτική θέση – η Τουρκία είναι χρήσιμη μην το παρατραβάτε:
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου