Δέφτερη Ανάγνωση - Ikinci Okuma [Emin Olma]

Ιστορικά οι αφορισμοί και οι εκκλησιαστικές καταδίκες συνδέονται πολιτικά στην νεωτερικότητα με την διεύρυνση των ορίων του δημοσίου λογού η της Τέχνης. Στην Ελλάδα το πιο γνωστό παράδειγμα, στον 20 ο αιώνα, ήταν ο αφορισμός του Ν. Καζαντζάκη για το βιβλίο του «Ο Τελευταίος Πειρασμός» ενώ στην Κύπρο ήταν ο αφορισμός του Τ. Ανθια για τις ποιητικές του συλλογές στα τέλη της δεκαετίας του 1920/αρχές 1930 [«Άγιε Σαταν Ελέησον με», «Δευτέρα Παρουσία»]. Στην περίπτωση του Καζαντζάκη το αδίκημα ήταν η λογοτεχνική κωδικοποίηση του διλλήματος του ανθρώπου βρίσκεται ανάμεσα στο κοσμικό και το θείο [ή την «θεία υποχρέωση» - που θα μπορούσε να είναι και ανθρώπινη στην νεωτερικότητα όπως φάνηκε και στο «Ο Χρίστος Ξανασταυρωνεται»]..Που να καταλάβει όμως η Εκκλησία που έμεινε στην φαντασίωση της πιθανότητας ερωτά με την Μαγδαληνή;… Η κατασκευασμένη «αγνότητα» σαν ιδεολογία καταστολής, δεν μπορεί να δεχθεί το ανθρώπινο ακριβώς γιατί ετσι αμφισβητείται η εξουσία της Εκκλησίας σαν οργανισμού ...

Η σκιά του πολέμου απομακρύνθηκε κάπως, αλλα η δυναμική των κινημάτων, έπιασε το νήμα μιας ολόκληρης ιστορικής εμπειρίας κινητοποιήσεων, σε αυτήν την χώρα, που αμφισβητούσε την ύπαρξη των βάσεων ,από την αρχή της παραμονής τους, σαν πολεμική απειλή για την περιοχή ολόκληρη…

Μια παρουσίαση του Χαμπή Κιατίπη στο Καφενείο της Πέμπτης στα γραφεία της Αριστερής Πτέρυγας,   Κυβέλης 16-18, 1087  Λευκωσία, την Πέμπτη 26 του Απρίλη 2018, 7:30 μμ

Η περίοδος του Πάσχα πέρασε σε ένα υποτονικό κλίμα προσμονής… Για το τί, δεν ήταν σαφές… Η   προσπάθεια ξεπουλήματος του Συνεργατισμού, ή αν το πουμε πιο ευγενικά, η προσπάθεια αντιμετώπισης των συνεπαγομένων της κρίσης, που είχε συγκαλυφθεί προεκλογικά [αν δεν είχε σκόπιμα ενισχυθεί με την αμίμητη κίνηση του επιτελείου του ΔΗΣΥ να προκαλέσει δημόσιο θέαμα με την αναφορά στον κ. Πλατύ για προεκλογική εκμετάλλευση] επανήλθε – και είναι σαφές ότι μεταφέρθηκαν οι συνέπιες της κρίσης των τραπεζών, στην κοινωνική πλειοψηφία των μεσαίων και λαϊκών στρωμάτων, μέσα από τις μειώσεις μισθών και την μερική [μη εξασφαλισμένη] εργασία. Έτσι αυτά που κρυφτήκαν προεκλογικά κάτω από το χαλί επανέρχονται, είτε ως απεργίες [ΔΕΔΕ, εκπαιδευτικοί], είτε ως κρίση Μη εξυπηρετούμενων δανείων, είτε ως κοινωνική δυσφορία.. Και αναπόφευκτα, αυτά που περάσαμε εμφανίζονται και πάλι σαν μνήμη μπροστά σε αυτά, που ήταν κάτω από το χαλί προεκλογικά, και που ίσως να είναι το μέλλον…Η κρίση και οι παρα...

Το θέμα του Συνεργατισμού φαίνεται να οδηγείται σε ένα ξεπούλημα του κερδοφόρου κομματιού και διατήρηση [μέσω Αλταμίρα;] των Μη Εξυπηρετούμενων δανείων. Η ευθύνη για την απόφαση ανήκει στην κυβέρνηση, η οποία έκαμνε μεν μια θεαματική έκκληση προς τα κομματα, αλλά πριν καν ολοκληρωθούν οι διαβουλεύσεις, είχε ήδη ανακοινώσει το διαχωρισμό και προκήρυξη προσφορών. Το ότι η κυβέρνηση φαίνεται να είχε ήδη τροχιοδρομήσει τη διαδικασία συνάγεται και από την ευθύνη της – ο έλεγχος του Συνεργατισμού είχε περάσει απόλυτα στο κύκλωμα του Χ. Γεωργιάδη, μέσω του Χατζηγιάννη, και το συγκεκριμένο κύκλωμα, όπως φάνηκε και από την εμπειρία της Ελληνικής Τράπεζας, με την Ειρένα,  είναι «ικανό» στο να οδηγεί τραπεζιτικούς οργανισμούς σε ξεπούλημα. Το αντίτιμο αυτών των υπηρεσειών θα φανεί, ενδεχομένως, σε λίγο καιρό, όταν φανεί ποιοί οφελήθηκαν. Το ότι η Ειρένα δεν είχε καν τα προσόντα για τη θέση λ.χ. φάνηκε και από την αποχώρησή της τελικά. Και οι μηχανισμοί διορισμού οτυ κ. Χατζηγιάννη φαίνε...

Η αποκάλυψη των δεδομένων πίσω από το τρόπο συγκάλυψης της κακοποίησης της Έλενας Φραντζή και της ευθύνης του θεσμού της εκκλησίας για τον θάνατο της, έφερε στην επιφάνεια μια δυσφορία για την Εκκλησία, αλλα και προκάλεσε μια εντυπωσιακή αλλαγή - η Ιερά Σύνοδος, αναιρώντας τον εαυτό της άλλαξε απόφαση και καθαίρεσε τον ιερέα που εμπλεκόταν στο θέμα. Ακόμα περισσότερο, όμως, οι ακτιβιστικές παρεμβάσεις είτε με αφίσες [«Έλενα Φραντζή: Δεν Ξεχνώ»]  είτε με την παρέμβασή με κόκκινη μπογιά στο μνημείο απέναντι από την αρχιεπισκοπή, είτε το πανό εξω από την Εκκλησία της Παλλουριώτισας κωδικοποιήσαν μια οργή ευρύτερη. Ο Θεσμός της εκκλησίας πήγε στην εβδομάδα του Πάσχα με την ουρά στα σκέλια.. Θα μπορούσε να πει κάνεις, βέβαια, ότι η απόφαση για καθαίρεση, τελικά, του ιερέα ήταν αναπόφευκτη μετά τον σάλο που προκλήθηκε – με βάση ωστόσο την έπαρση της Ιεράς Συνόδου, όπως φάνηκε και από τα πρακτικά της, ήταν μια δραματική αλλαγή. Στα πρακτικά υπήρχε ένα είδος αυτάρεσκης αποφασιστικό...