Η ηθική νίκη της Έλενας Φραντζή και η επανεμφάνιση στην επιφάνεια της κρίσης εμπιστοσύνης στην Ε/κυπριακή Εκκλησία
Ο Θεσμός της εκκλησίας πήγε στην εβδομάδα του Πάσχα με την ουρά στα σκέλια..
Θα μπορούσε να πει κάνεις, βέβαια, ότι η απόφαση για καθαίρεση, τελικά, του ιερέα ήταν αναπόφευκτη μετά τον σάλο που προκλήθηκε – με βάση ωστόσο την έπαρση της Ιεράς Συνόδου, όπως φάνηκε και από τα πρακτικά της, ήταν μια δραματική αλλαγή. Στα πρακτικά υπήρχε ένα είδος αυτάρεσκης αποφασιστικότητας που θύμιζε καθολική εκκλησία του Μεσαίωνα. Ο Αθανάσιος Λεμεσού που το παίζει και ανεκτικός στους φανς του ακουγόταν να λέει, χωρίς ίχνος ντροπής ή κατανόησης, της ανοησίας που έριχνε ότι, αν δεν υπήρχαν 3-4 μάρτυρες δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτή μια καταγγελία και για σεξουαλική παρενόχληση. Ένας άλλος επέμενε ότι στην Ιερά Συνοδό είχαν άλλα κριτήρια – και κάπου υπόβοσκε και ότι η συνάθροιση των ιερέων που δεν είχαν κάνει ποτέ σεξ, για να αποφασίσουν για καταγγελία σεξουαλικής παρενόχλησης, θα είχε επιφοίτηση του Θεού… Τελικά, την ψηλομύτικη αυταρέσκεια την έκαναν γαργάρα και αλλάξαν άρον άρον απόφαση.
Αν συγκρίνει κανείς με την προηγουμένη κρίση της εκκλησίας, την υπόθεση του Παγκράτιου την δεκαετία του 1990, η Σύνοδος τότε δεν είχε μια τόσο δραματική αλλαγή – αν και είχε να αντιμετωπίσει μαζική διαδήλωση εξω από την αρχιεπισκοπή. Τώρα είχε να αντιμετωπίσει ένα είδος σημειολογικού ανταρτοπολέμου..
Η πιο ενδιαφέρουσα καταγραφή ήταν σαφώς η δημοσκόπηση /εις [;] που δημοσιοποιήθηκε από την Σημερινή και τον Ρεπόρτερ..
Ως τάσεις, παρά σαν απόλυτα αριθμοί, αφού οι ντόπιες δημοσκοπήσεις σπάνια [και λόγω συγκυρίας, αλλά συνήθως και για λόγους σκοπιμότητας] απεικονίζουν ακριβώς το κλίμα, φάνηκαν 3 ευδιάκριτες τάσεις:
⦁ Το όλο θέμα της Έλενας είχε οδηγήσει σε ένα είδος βαθιάς καχυποψίας για τον θεσμό της εκκλησίας – ο οποίος για πρώτη φορά, μετά από χρόνια, απολάμβανε την λιγότερη συγκριτική εμπιστοσύνη από άλλους θεσμούς. Αξίζει εδώ να καταγραφεί ότι η Βουλή είχε περισσότερη εμπιστοσύνη από την κυβέρνηση – ένα σύμπτωμα ίσως μια ευρύτερης δυσφορίας με την εξουσία [με δεδομένο ότι η Βουλή είναι πιο αντιπροσωπευτικός θεσμός, και η κυβέρνηση πιο έντονα ταυτισμένος με την εξουσία]..
«Μάλιστα, όταν η Εκκλησία της Κύπρου τοποθετείται στη ζυγαριά μαζί με τους βασικούς πολιτειακούς θεσμούς, προκύπτει πως οι Κύπριοι αξιολογούν το έργο της ως το χειρότερο που επιτελείται, ενώ χαίρει και της χαμηλότερης εμπιστοσύνης. Το 85% κακίζουν, ουσιαστικά, τη στάση της Ιεράς Συνόδου, θεωρώντας πως όταν ένας ιερέας καταδικαστεί από τη Δικαιοσύνη πρέπει να καθαιρείται, ενώ η πλειοψηφία πιστεύουν ότι δεν πρέπει η Εκκλησία να έχει δικούς της κανόνες για ζητήματα που άπτονται των Νόμων και του Ποινικού Κώδικα. Στην αντίπερα όχθη, ο θεσμός που φαίνεται να τυγχάνει μεγαλύτερης εκτίμησης είναι αυτός του Γενικού Ελεγκτή.
Ο θεσμός που χαίρει του χαμηλότερου βαθμού εμπιστοσύνης στην Κύπρο είναι αυτήν τη στιγμή η Εκκλησία, καθώς είναι ο μοναδικός τον οποίο περισσότεροι από τους μισούς πολίτες εμπιστεύονται λίγο (26%) ή καθόλου (28%).» http://www.sigmalive.com/simerini/politics/496739/dimoskpisi-den-egkrinontai-oi-ieroi-xeirismoi
⦁ Η δυσφορία φαίνεται να εστιάζεται ιδιαίτερα στον Αρχιεπίσκοπο με βάση τα δημοσιοποιημένα ευρήματα στον Ρεπόρτερ. Η εστίαση είχε να κάνει βέβαια και με τις ερωτήσεις – αλλά φαίνεται να υπάρχει και μια συνέπεια γενικότερης στάσης [με λίγο ή πολύ στην εναντίωση στον αρχιεπίσκοπο] που είναι αξιοσημείωτη. Όσον αφορά στα θέματα των οικονομικών/επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του αρχιεπίσκοπου [63%], τις πολιτικές παρεμβάσεις του [69% - και το ίδιο ακριβώς ποσοστό υπάρχει και για τον τρόπο των «δημόσιων παρεμβάσεων του», αλλά και για την στάση του απέναντι σε ομοφυλόφιλους], την παρέμβαση του στο κυπριακό [55%] και την «γενική του στάση ως ηγέτη της εκκλησίας» [59%] υπάρχει μια σαφής πλειοψηφία εναντίον του – και μια επίσης αποφασιστική πλειοψηφία υπέρ της απόσυρσης αντικατάστασης του [61%].
Ο μόνος τομέας στον οποίο υπάρχει αμφισημία είναι η Παιδεία: ενώ μόλις 22% θεωρούν ότι η Παιδεία πρέπει να είναι προτεραιότητα της εκκλησίας/κληρικών, 55% θεωρεί «σωστή» [35%] η μάλλον σωστή [22%] την εμπλοκή του αρχιεπισκοπου στην Παιδεία. Αρα κατανοουν την εμπλοκη του αρχιεπισκοπου, αλλα δεν θεωρουν, ταυτοχρονα, ότι η Πσιδεια πρεπει να είναι προτεραιοτητα των κληρικων/εκκλησιας.. Η συντριπτική πλειοψηφία, 65%, θεωρεί ότι οι κληρικοι πρέπει να ασχολουνται με φιλανθρωπία - 58% φιλανθρωπία και 7% «βοήθεια στον κόσμο’ - μόλις 6% με θρησκεία !!, και 22% με την Παιδεια…
⦁ Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, παρά την συνολική εστίαση στο ρολό της Εκκλησίας [και στη δημοσιά παιδεία, αλλά και στα ΜΜΕ, όπου η εκκλησιά έχει ένα από τους 5 τηλεοπτικούς σταθμούς] και την εντύπωση ότι υπάρχει μια συντριπτική εικόνα ταύτισης, υπάρχει αντίθετα μια αισθητή διαφοροποίηση: ένα ποσοστό 64-66% δηλώνει κοντά στην Εκκλησία – και άρα ένα ποσοστό ανάμεσα στο 30 και το 40% να μην ακολουθεί αυτήν την ταύτιση. Ένας μάλιστα σκληρός πυρήνας 19% δεν δηλώνει καν «θρήσκος» [το οποίο στα κυπριακά δεδομένα και με φόντο τις ευρύτερες τάσεις στη δημοσκόπηση θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως άθεος ή αγνωστικιστικής] ενώ ένα ποσοστό 35% αρνείται να νηστέψει/δεν νηστεύει ακόμα και την εβδομάδα του Πάσχα. Η Παρακολούθηση της λειτουργίας το Πάσχα που αποτελεί και θρησκευτική, αλλά και κοινωνική τελετουργία δείχνει μια συνέπεια στις τάσεις: ένα ποσοστό 21% [ 16% πάει μόνο 1 φορά, εντελώς τελετουργικά θα μπορούσε να πει κάποιος, ενώ ένα άλλο 5% δεν πάει «ποτέ» ή «σχεδόν ποτέ»] πάει εντελώς τελετουργικά ή καθόλου [όπως και το ποσοστό των μη θρήσκων] ενώ αν προσθέσουμε στους τελετουργικούς επισκέπτες της Εκκλησίας και το 31% που πάει μόνο την εβδομάδα του Πάσχα, τότε ο πληθυσμός των ταυτισμένων με την Εκκλησία φαίνεται σαφώς περιορισμένος – 18% είναι οι τακτικοί και ένα άλλο ποσοστό 30% πάει «μερικές φορές»…
Η Κατάσταση της κυπριακής Εκκλησίας σε ένα ευρύτερο πλαίσιο
Η Εκκλησία της Κύπρου προσπαθεί, αυτονόητα να εμφανίσει τον εαυτό της ως ένα θεσμό που εξέφραζε τον πληθυσμό διαχρονικά. Το οποίο είναι σαφώς παραπλανητικό. Ως θεσμός αυτοκέφαλος στα πλαίσια της ορθοδοξίας, η Εκκλησία λειτούργησε σε διάφορες φάσεις [όπως την περίοδο του Βυζαντίου ή της Αραβο-βυζαντινής συγκυβέρνησης] ως θεσμός διαμεσολάβησης. Στην λατινική περίοδο, έτυχε διωγμών λόγω ανταγωνισμού με την καθολική Εκκλησία – αλλά δεν συμμετείχε στην μεγάλη ταξική εξέγερση του Ρε Αλέξη.
Κατά την οθωμανική περίοδο, η Εκκλησία αποκαταστάθηκε πλήρως ως είδος τοπικής αυτοκυβέρνησης χριστιανών [και τότε απέκτησε και τον Οθωμανικό τίτλο, εθναρχική, ενώ από τότε επίσης διεκδικεί νομιμοποίηση της αυτονομίας και μη ελέγχου των εσωτερικών της από κοσμικούς θεσμούς, όπως διεκδίκησε μέχρι και το 1948 σε δικαστήριο] – οι Οθωμανοί απαγορεύσαν ουσιαστικά την καθολική Εκκλησία, ευνοώντας ξεκάθαρα την ορθόδοξη. Και ακολούθως, μετατράπηκε και σε ένα είδος οικονομικού παράγοντα [πέρα από τον ρόλο τους ως είδος εξουσίας στο ορθός μιλλέτ] με την συλλογή των φορών. Είναι σε εκείνο το πλαίσιο, η Εκκλησία βρέθηκε συχνά σε έντονη αντιπαράθεση με τον πληθυσμό. Ο Κ. Κύρρης αναφέρει χαρακτηριστικά «Τούρκευαν ολόκληρα χωριά με τους πνευματικούς και τους παπάδες, και σε αυτό φταίνε οι επίσκοποι. .οι τρισκαταραμένοι, που είναι καθάριοι λύκοι», που συνεργάζονταν με τον Μαρκουλλή, τον «χχύλον», και τους αγάδες καεί επέβαλαν βαριά φορολογία» [Κ. Κύρρης, Ανατομία του Οθωμανικού καθεστώτος»]..
Στην εξέγερση του 1804, μια κοινή εξέγερση κυπρίων από όλες τις κοινότητες [μουσουλμάνοι, χριστιανοί λινοβάμβακοι], όπως την καταγράφει ο Κύρρης, ήταν η Εκκλησία, η οποία πλήρωσε για να έρθει στρατός καταστολής, ενώ στην εξέγερση του 1833 ο τότε αρχιεπίσκοπος ο Πανάρετος, έγραφε τα εξής στον Πατριάρχη για τον καλόγηρο Ιωαννίκιο ένα από τους ηγέτες της εξέγερσης: «και ούτως ο κατάρατος Ιωαννίκιο την κύησίν εκ του ιερατικού τάγματος είθε μη όφειλεν». [23/3/1833]…
Σε αυτό το πλαίσιο, εξηγείται και η μαζική αλλαγή θρησκεύματος που οδήγησε και στη δημιουργια της κοινότητας των λινοβαμβάκων, αλλά και στο γεγονός, ότι σύμφωνα με τους φορολογικούς πίνακες του 1777 τους οποίους αναπαράγει ο αρχιμανδρίτης Κυπριανός, οι δηλωμένοι μουσουλμάνοι ήταν πλειοψηφία [47,000] έναντι των δηλωμένων χριστιανών [37,000] [Κυπριανός, Χρονολογική Ιστορία της Νήσου Κύπρου, σελίδα 495, εκδ. 1788/επανέκδοση 1902]…
Στον 20ο αιώνα, η Εκκλησία πέρασε από διάφορες διαμάχες και αντιπαραθέσεις [1900-1910, πρώτο αρχιεπισκοπικό, 1947 – εκλογή Λεοντίου και «θάνατος»/δολοφονία [?] του με αποτέλεσμα την ανάληψη της απόλυτης εξουσίας στην Εκκλησία από την ακροδεξιά, εκκλησιαστικό πραξικόπημα το 1972 ενάντια στην κυπριακή συνείδηση/«εκκοσμίκευση», που εκπροσωπούσε ο Μακάριος σύμφωνα με τις κατηγορίες, και κρίση Παγκρατίου την δεκαετία του 1990]… Σε αυτό το πλαίσιο, η Εκκλησία κατάφερε εν μέρει να γίνει χώρος, όπου εκδηλώνονταν και οι αντιπαραθέσεις της κοινωνίας, και μέσω του Μακάριου του ΙΙΙ να συσπειρώσει [ίσως και για τελευταία ιστορική φορά] την πλειοψηφία της κοινωνίας γύρω από ένα ιερωμένο..
Η μετέπειτα πορεία είναι φθίνουσα – με τον νυν αρχιεπίσκοπο να εκφράζει την επιχειρηματική πια πλευρά του όλου ρόλου της Εκκλησίας. Μέχρι πρόσφατα, ωστόσο, η Εκκλησία κατάφερνε [μετά την κρίση με τον Παγκράτιο] να λειτουργεί κάπως χωρίς εστίαση στο πραγματικό της πρόσωπο. Η αποκάλυψη του θέματος της Έλενας Φραντζή, έφερε στην επιφάνεια την υπόγεια δυσφορία – γιατί η συνέπεια των τάσεων στην δημοσκόπηση δεν μπορεί να ήταν απλώς συγκυριακή… Απλώς τα υπόγεια αισθήματα δυσφορίας δεν εκφράζονταν…
Ίσως και χαρακτηριστικό των τάσεων να ειναι και το γεγονός ότι οι νεότερες γενιές, όπως και οι πιο μορφωμένοι σε σχέση με την πανεπιστημιακή μόρφωση αποστασιοποιούνται, πια, πιο αποφασιστικά [και αυτό να εξηγεί και την αντίθεση της Εκκλησίας στο να δημιουργηθεί τοπικό δημόσιο πανεπιστήμιο για δεκαετίες].
Αλλά και αρκετός κόσμος που ταυτίζεται ή αναζητά ασφάλεια σε μια ασταθή εποχή στη θρησκεία ή την ύπαρξη κάποιων σταθερών δεδομένων [όπως ένα Θεός προστάτης κοκ] δεν ταυτίζεται με τον συντηρητισμό που αποπνέει η εξουσία της Εκκλησίας [που εκφράζεται από τον Πάφου Γεώργιο σε μεγάλο βαθμό και τους ελιγμούς του Αθανασίου που το παίζει σε διάφορα ταμπλό για να είναι αρεστός] όπως φαίνεται και από την δραματική αλλαγή στις απόψεις της κοινωνίας για τους γκέι ή το γεγονός της νομιμοποίησης της έκτρωσης…
Η Εκκλησία, ως θεσμός της παραδοσιακής κοινωνίας, αναπόφευκτα παρακμάζει..
Μέρος της θα εκκοσμικευθεί αναπόφευκτα και θα αποδεχθεί τις αλλαγές, ενώ μια μερίδα θα οχυρωθεί στο παρελθόν, αλλά θα πάψει πια να καμώνεται ότι εκφράζει την πλειοψηφία… Άλλωστε αν δει κανείς τον τρόπο ντυσίματος των ατόμων, ακόμα και αυτών που πάνε στην εκκλησία, έστω στις τελετουργικές περιόδους, είναι σαφές ότι η σεξουαλικότητα διαχέεται πια περισσότερο από την ανάγκη θεολογικής ασφάλειας…
Είναι σε αυτό το πλαίσιο που η κρίση και η έκρηξη γύρω από τον θάνατο της Έλενας οδήγησε και σε μια αποκαλυπτική στιγμή του συλλογικού βαθέως ασυνείδητου της κοινωνίας…
Αναδημοσιεύουμε, σε αυτό το πλαίσιο, πιο κάτω δυο κείμενα εκφραστικά του δημόσιου λόγου και κλίματος της περιόδου:
⦁ ένα κείμενο της Έλενας Ακρίτα για την ζωή και τον θάνατο της Έλενα Φραντζή
⦁ και ένα σχόλιο του Μαρίνου Νομικού για την αντίδραση ενός μέλους της Ιεράς Συνόδου, του Αθανάσιου, στην νομιμοποίηση της έκτρωσης [με προσπάθεια δαιμονοποιησης όσων ψήφισαν υπερ στην Βουλή] με φόντο τί μάθαμε για το πώς λειτουργει η Ιερά Σύνοδος, και τί είδους λόγος αρθρώνεται εκεί - με αφορμή την σεξουαλική κακοποίηση της Έλενας..
«Η δολοφονία της Έλενας»
Με αυτόν τον τίτλο αφιερώνει την κυριακάτικη αρθρογραφία της η Έλενα Ακρίτα στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, στην 29χρονη Έλενα Φραντζή, ο θάνατος της οποίας συγκλόνισε και εξακολουθεί να απασχολεί την κυπριακή κι όχι μόνο κοινή γνώμη.
Γιατί περί δολοφονίας πρόκειται: όταν ένας θεσμός, μια πολιτεία, μια Εκκλησία, σε οδηγούν στην αυτοκτονία - στην ουσία σε δολοφονούν. Σε σκοτώνουν. Τελεία. Έτσι σκότωσαν την 29χρονη Ελενα Φραντζή ορισμένοι ιερείς και φαρισαίοι της Εκκλησίας της Κύπρου. Το έγκλημα αυτό κράτησε 25 ολόκληρα χρόνια. Ένα ορφανό ήταν όταν το παρέδωσαν στη θετή οικογένεια από την Κόλαση. Έναν παιδεραστή παπά και μια σαδίστρια παπαδιά: αυτός βίαζε το τετράχρονο κοριτσάκι, ενώ η γυναίκα του το τσάκιζε στο ξύλο. Έτσι ζούσε αυτό το παιδί. Έτσι ζουν κάποια παιδιά. Μέχρι να πεθάνουν. Στα 29 τους χρόνια.
Όταν η Έλενα γίνεται 10 χρονών - 6 χρόνια μετρούσε ήδη η κτηνωδία - προσπαθεί να μιλήσει, να αποκαλύψει όλη την αλήθεια. Κανένας δεν την πιστεύει. Ο παπάς είναι «άγιος άνθρωπος», ενώ αυτή μια άθλια μικρή ψεύτρα. Ο φάκελός της εξαφανίζεται, η υπόθεση κουκουλώνεται και η φρίκη συνεχίζεται.
Δέκα χρόνια αργότερα, η Έλενα επιμένει. Μαζί με τον δικηγόρο της Μαρίνο Κλεάνθους - από τους λίγους ανθρώπους που της στάθηκαν - τους καταγγέλλει, πάει μάρτυρας κατηγορίας εναντίον τους. Η Αγία Οικογένεια πέφτει στα μαλακά. Ο παπάς καταδικάζεται σε δυο χρόνια και μετά επιστρέφει στα καθήκοντά του σαν να μην τρέχει τίποτα. Η παπαδιά βγαίνει λάδι - ούτε κατηγορία δεν της προσάπτουν. Η Εκκλησία της Κύπρου καλοδέχεται τον παιδόφιλο στους κόλπους της. Το ποίμνιό του τον αποθεώνει. Και η Έλενα καταρρέει.
Εκ των υστέρων - και μετά τον θάνατο του κοριτσιού - ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου και ο μητροπολίτης Ταμασού γίνονται μαλλιά κουβάρια. Ο ένας βγάζει ψεύτη τον άλλον, ο ένας ρίχνει την ευθύνη στον άλλον, ο ένας διαψεύδει τον άλλον. Ύστερα ανεβαίνουν στον άμβωνα και διδάσκουν την Αγάπη. Και η ζωή συνεχίζεται.
Όχι για όλους. Όχι για την Έλενα Φραντζή κι όλα τα θύματα χωρίς φωνή που χρόνια ολόκληρα ανεβαίνουν τον δικό τους Γολγοθά, για να πέσουν ύστερα από την πιο ψηλή κορφή του. Κανένας δεν τα άκουσε, κανένας δεν τα πίστεψε, κανένας δεν τα προστάτεψε. Το «κράτος δικαίου» και η «Εκκλησία της Αγάπης» συνυπογράφουν την καταδίκη σε θάνατο μιας ζωής χειρότερης από θάνατο. Κι ο όχλος επευφημεί. Γιατί μπορεί να μη στήνει αυτός τις γκιλοτίνες, αλλά τις επικυρώνει θριαμβικά: με βρισιές, κατάρες κι ουρλιαχτά. Αυτό άλλωστε είναι το διακριτό σημείο που διαφοροποιεί έναν λαό από τον όχλο.
Έλενα Φραντζή.. Η μάνα της, μικρό παιδάκι ακόμα, βλέπει τον πατέρα της να δολοφονεί την μητέρα μπροστά στα μάτια της. Το τραύμα είναι βαθύ και την οδηγεί στις ουσίες. Άρρωστη κι εξαρτημένη, παραδίνει την τετράχρονη κόρη της στις κοινωνικές υπηρεσίες να την φροντίσουν. Και την φροντίζουν: το μωρό καταλήγει στα χέρια ενός παιδεραστή και μιας μέγαιρας. Αργότερα, δεκάχρονο παιδάκι πια, η μικρή Έλενα βρίσκει το θάρρος να καταγγείλει το γεγονός. Κανείς δεν την πιστεύει και το θέμα κουκουλώνεται. Στα 20 της κατορθώνει επιτέλους και τους στέλνει στο εδώλιο. Μια σύντομη φυλάκιση κι ύστερα η πλήρης αποκατάσταση για τον παπά και την παπαδιά. Αυτό δεν το αντέχει η Έλενα.
Ενώ σπουδάζει κοινωνική λειτουργός, εγκαταλείπει τα πάντα. Την Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2018, αυτοκτονεί. Είναι 29 χρονών. Μια ζωή τόσο σύντομη όσο κι η παράγραφος που την αποτυπώνει.
Η Έλενα πέθανε. Την κήδεψαν αυτοί που την σκότωσαν. Και η ζωή συνεχίζεται. Η δική τους ζωή.
Ο Λεμεσού Αθανάσιος κάλεσε το ποίμνιο να ΜΗΝ ξαναψηφίσει τους βουλευτές που πέρασαν τον νόμο για τις αμβλώσεις. Ευλογημένος ο φωτογράφος γυναικείων εσωρούχων Α. Κυπριανού
Δεν ξέρω αν το προσέξατε αλλά πριν δύο εβδομάδες περίπου η Κύπρος εισήλθε δειλά-δειλά στον 20ό αιώνα (μη βιάζεστε για τον 21ο έχουμε ακόμα) μετά και την ψήφιση από τη Βουλή του νόμου που αποποινικοποιεί επιτέλους τις αμβλώσεις (θα επιτρέπονται μέχρι την 12η εβδομάδα της κύησης και μέχρι την 19η εβδομάδα σε περιπτώσεις βιασμού) ώστε όποια γυναίκα βρεθεί σ’ αυτή την εξαιρετικά γαμημένη κωλοκατάσταση να μην κινδυνεύει από πάνω να γίνει η bitch κάποιας θεόρατης τροφίμου των Κεντρικών Φυλακών.
Oκ, ξέρω ότι βλέπω πολύ Orange is the New Black αλλά καταλαβαίνετε τι θέλω να πω...
Όπως κλασικά συμβαίνει στο χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγος οποιοδήποτε βήμα προς μια κατεύθυνση που να μην είναι προς την εποχή που η Ιερά Εξέταση σού έβγαζε την πίστη μαζί με τα νύχια, προκαλεί την οργίλη αντίδραση της Εκκλησίας που ως γνωστόν ακούει “πρόοδος” και της φαίνεται “Τρόοδος” και παραείμαστε τροφαντοί και καλοζωϊσμένοι για ν’ ανεβαίνουμε βουνά, σωστά; Η Εκκλησία ήταν άλλωστε κι ο λόγος που η απαρχαιωμένη νομοθεσία υπήρχε εξαρχής οπότε ας πούμε πως δεν γύρισε ακριβώς και το άλλο μάγουλο όταν έφαγε από τη Βουλή μια χαστουκάρα που θα ζήλευε κι η Τασσώ Καββαδία στα ντουζένια της.
Τώρα που το σκέφτομαι ο Αρχιεπίσκοπος είχε ΑΚΡΙΒΩΣ αυτή την έκφραση
Ήταν τέτοιο το μένος της Εκκλησίας που η Πολιτεία -σε μια σπάνια αναλαμπή της- τόλμησε να την αψηφίσει που ο Λεμεσού Αθανάσιος σε ένα “πύρινο κήρυγμα” (όπως χαρακτηρίστηκε από μερίδα του Τύπου αντί για το σωστό “απελπισμένο”) κατονόμασε έναν έναν τους 33 βουλευτές που ψήφισαν υπέρ της επίμαχης τροπολογίας ζητώντας από το ποίμνιο (δηλ. τα πρόβατα) να μην τους ξαναψηφίσουν. Επιπλέον χαρακτήρισε “ευλογημένους” εκείνους που την καταψήφισαν ή τους έπιασε κόψιμο την ώρα της ψηφοφορίας κάνοντας ειδική αναφορά στον βουλευτή Λεμεσού του ΔΗΣΥ Ανδρέα Κυπριανού - γνωστός οπαδός της γυναικείας χειραφέτησης.
Και part time φωτογράφος γυναικείων εσωρούχων - χωρίς απαραίτητα τη συναίνεση εκείνων που τα φορούν..
Καταλάβατε τώρα ποιος είναι ο “ευλογημένος” για τον Αθανάσιο; Ένας βουλευτής που το παγκύπριο θα θυμάται για πάντα ως “εκείνος ο creepy-looking τύπος με φετίχ το upskirt porn” - ίσως την πιο νερόβραστη κατηγορία πορνό παγκοσμίως πλην της Ιαπωνίας που κατά πάσα πιθανότητα την εφηύρε! Αλλά πάλι μιλάμε για τον “άγιο πατέρα” ο οποίος -σύμφωνα με τα πρακτικά της θρυλικής πλέον συνεδρίας της Ιεράς Συνόδου όπου αθωώθηκε με συνοπτικές διαδικασίες ο παπα-Στυλιανός-, δήλωνε πως δεν υφίσταται έγκλημα σεξουαλικής κακοποίησης αν δεν υπάρχουν τουλάχιστον δυο-τρεις μαρτυρίες (γιατί ως γνωστόν αν δεν υπάρχουν θεατές ο βιαστής δεν θα μπει καν στον κόπο).
Αλήθεια τώρα, περιμένατε κάτι διαφορετικό;
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου