· Κυπριακό – ακόμα μια προσπάθεια, που φέρνει στην επιφάνεια, τα συμφέροντα τζαι τα εμβατήρια της διχοτόμησης, που θέλουν να αποτρέψουν πιθανότητα λύσης. Η κυπριακή κοινωνία εσιει βαθκιες μνήμες τζαι αντοχές. Τόσα χρόνια καρτερούμεν ..κτίζοντας τον χρόνο του μέλλοντος...

·         Κυπριακό – ακόμα μια προσπάθεια, που φέρνει στην επιφάνεια, τα συμφέροντα τζαι τα εμβατήρια της διχοτόμησης, που θέλουν να αποτρέψουν πιθανότητα λύσης. Η κυπριακή κοινωνία εσιει βαθκιες μνήμες τζαι αντοχές. Τόσα χρόνια καρτερούμεν ..κτίζοντας τον χρόνο του μέλλοντος...

Μην ανησυχείτε... Η λύση ακόμη δεν είναι κοντά: Δεν πρόλαβαν να διατυπωθούν οι πρώτες σκέψεις για ενδεχόμενη επανέναρξη των διαπραγματεύσεων και ήδη ξεκίνησε η γνώριμη προσπάθεια υπονόμευσης κάθε προοπτικής διαλόγου. Για ακόμη μία φορά, αντί να δημιουργείται ένα κλίμα που θα επιτρέψει να διερευνηθεί αν υπάρχει έδαφος για πρόοδο, ο δημόσιος διάλογος κατακλύζεται από αφορισμούς, συνθήματα και απόλυτες θέσεις. Σαν να προέχει, όχι η αναζήτηση λύσης, αλλά η επιβεβαίωση ότι τίποτα δεν πρέπει να αλλάξει.

Αρκετοί από αυτούς που σήμερα εμφανίζονται ως οι απόλυτοι εκφραστές του “πατριωτισμού”, ήταν οι ίδιοι που το 2004 καλούσαν τους πρόσφυγες και ειδικά αυτούς της της Αμμοχώστου, της Μόρφου να μη επιστρέψουν στις πόλεις/κοινότητες τους πιστεύοντας ότι η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για επιστροφή στις πατρογονικές τους εστίες, υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση και σε συνθήκες ασφάλειας. Σήμερα, οι ίδιοι άνθρωποι αντιμετωπίζουν με καχυποψία ακόμη και την προοπτική ενός νέου διαλόγου.

 Το Κυπριακό δεν μπορεί να συνεχίσει να αποτελεί πεδίο μικροκομματικών υπολογισμών, ούτε μέσο καλλιέργειας φόβου και λαϊκισμού. Ο πραγματικός πατριωτισμός δεν εκφράζεται με εύκολες κορώνες, αλλά με υπευθυνότητα, σοβαρότητα και ειλικρινή διάθεση να εξαντληθεί κάθε δυνατότητα για μια βιώσιμη και λειτουργική λύση. Ας είμαστε ειλικρινείς. Υπάρχουν και εκείνοι που βολεύτηκαν με τη διχοτόμηση. Οικονομικά, πολιτικά ή προσωπικά. Η διατήρηση του σημερινού αδιεξόδου εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα. Όμως η κατοχή δεν μπορεί ποτέ να θεωρηθεί κανονικότητα. Η Κύπρος αξίζει περισσότερα από μια ατέρμονη διαχείριση του προβλήματος. Αξίζει μια σοβαρή προσπάθεια για επανένωση, χωρίς ψευδαισθήσεις, αλλά και χωρίς εκείνους που φροντίζουν να τορπιλίζουν κάθε ευκαιρία πριν ακόμη αυτή γεννηθεί.

 Κρις Σωφρονίου Πολιτικός Επιστήμονας