· Η εσωτερική αντιπαράθεση στο Ισραήλ αθθυμίζει σε μερικούς/ες, ένα κλίμα «εμφύλιου» που πάει πίσω στο 1948...

·         Η εσωτερική αντιπαράθεση στο Ισραήλ αθθυμίζει σε μερικούς/ες, ένα κλίμα «εμφύλιου» που πάει πίσω στο 1948...

Από την μια το γάντζωμα του Νετανιάχου στην εξουσία, μέσα από ποταμούς αίματος των παλαιστίνιων, τζαι μια διεθνή απομόνωση του Ισραήλ, τζαι που την άλλην, οι μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στον Νετανιάχου [με διεκδίκηση άμεσων εκλογών] που αυξανόμενα θέτουν τζαι θέμα τερματισμού του πολέμου – τζαι για την απελευθέρωση των ομήρων ισραηλινών αλλά τζαι για την διεθνή εικόνα της χώρας] δημιουργούν ένα κλίμα βαθκιού διχασμού...

Η πιο κάτω σχετική ανάλυση τοποθετεί την αντιπαράθεση τζαι το κλίμα που δημιουργήθηκε στο ιστορικό πλαίσιο του 1948, όταν ιδρύθηκε το Ισραήλ. Τότε τζήνοι που οικοδόμησαν το κράτος [με φόντο τζαι την διεθνή αναγνώριση] επιτέθηκαν ενάντια στις ακροδεξιές συμμορίες... οι απόγονοι των οποίων εν στην κυβέρνηση σήμερα. Σε τούτο το πλαίσιο, το κλίμα που δημιουργείται με τον στρατό που την μια να αναφέρει σε διάφορους τόνους ότι εν ανέφικτα στα συνθήματα για εξάλειψη της Χαμάς κοκ τζαι την κυβέρνηση Νετανιάχου, που την άλλην να προκρινει την συνέχεια του πολέμου σαν μέσο επιβίωσης της κυβέρνησης της δεξιας-ακροδεξιας [τζαι του Νετανιάχου σαν κατηγορούμενου, τζαι δικαστικά, για διαφθορά], θέτουν το ερώτημα αν ο στρατός [όπως έγινε προηγουμένως τζαι με την δικαστική εξουσία] θα παρέμβει για να μπουν όρια στο καθεστώς Νετανιάχου... Η αποχώρηση του Γκανζ εν έκφραση τούτων των διαφοροποιήσεων...

«This [from 1948] meant that the Israeli military had, from the very start, a special status in Israeli society, an unwritten contract that allowed army generals a special and often a central seat in Israel’s political decision-making. The likes of Ariel Sharon, Itzhak Rabin, Ehud Barak and others, including the very founder of Israel, David Ben Gurion, have all reached the helm of Israeli politics, namely because of their military affiliations.

But Netanyahu changed all of this when he began to actively restructure Israel’s political institutions to keep the military marginal and politically disempowered. In doing so, he has violated the main pillar of Israel’s political balance, starting in 1948.

Even before Israel finished the task of ethnically cleansing the Palestinian people during the Nakba, the nascent country almost immediately entered into a civil war. As Ben Gurion issued an order regarding the formation of the Israeli Defense Forces (IDF) on May 26, 1948, some Zionist militias, including the Irgun and Lehi – the Stern Gang – fought to preserve a degree of political independence.

That was the start of the so-called Altalena Affair, when the Haganah-dominated IDF tried to block a sea shipment of weapons on its way to the Irgun, then under the leadership of Menachem Begin who, in 1967, became Israel’s prime minister. The confrontation was deadly. It resulted in the killing of many members of the Irgun, mass arrests and the shelling of the ship itself.

The reference to the Altalena Affair is heard quite frequently in Israeli media debates these days, as the Israeli war on Gaza is splintering an already divided society. This division is compelling the military to abandon the historical balance that was achieved following that mini-civil war, which could have ended Israel’s future as a state only days after its formation.

The internal Israeli conflict over Gaza is, indeed, not just about Gaza, Hamas or Hezbollah, but the future of Israel itself. If the Israeli army finds itself scapegoated for October 7 and the assured failed military campaigns that followed, it will have to make a choice, between accepting its indefinite marginalization or clashing with the political institution.”

https://www.counterpunch.org/2024/06/28/the-altalena-affair-is-israel-heading-towards-a-civil-war/