Η βία της ελληνοκυπριακής ακροδεξιάς έσιει βαθκιές ρίζες, με μόνιμη αιτία την λαγνεία της εξουσίας... που την δεκαετία του 1930 μέχρι το 1974...

     Η βία της ελληνοκυπριακής ακροδεξιάς έσιει βαθκιές ρίζες, με μόνιμη αιτία την λαγνεία της εξουσίας... που την δεκαετία του 1930 μέχρι το 1974...

Το ότι η δεξιά λογοκρίνει φυσικά την περίοδο 1930-50, εν κατανοητό για τις ενοχές της...

Όμως, σιγά σιγά γράφεται τζαι η Ιστορία... Σε τούτο το πλαίσιο ενδεικτική της νέας ιστορικά τεκμηριωμένης βιβλιογραφίας εν η δημοσίευση του βιβλίου του Αντρίκκου Βαρνάβα για την δολοφονία του Τριανταφυλλίδη - επίσης δεξιού αστού όπως τζαι οιακροδεξιοι, αλλά κάποιου που είχε πρόθεση να συνεργαστεί με τους βρετανούς για ένα είδος συντάγματος μετά την κατάργηση του προηγουμένου το 1931 – φιλελευθερος της εποχης. Η συγκεκριμένη δολοφονία, από άτομα που θα εκλιπαρούσαν σε λλία χρονια τους βρετανούς να μείνουν «για 100 χρόνια» [όπως εγραψεν ο Πολύκαρπος Ιωαννίδης στην εφημεριδα του] μπροστά στο κίνδυνο να γίνουν εκλογές τζαι να κερδίσει η αριστερά, εν ενδεικτική του μένους της ακροδεξιάς νοοτροπίας να θέλει την εξουσία με οποιαδήποτε συμμαχία η τίμημα... Όπως άλλωστε το απέδειξε περίτρανα η ΕΟΚΑ β τον Ιουλίου του 1974...

Το βιβλίο του Α. Βαρνάβα τεκμηριώνει με ενδιαφέρον τρόπο ένα είδος άτυπης συνεργασίας της αποικιακής αρχής με την ακροδεξιά – για συγκάλυψης της δολοφονίας..

Μια δολοφονίας που ενδεχομένως να είσιεν τζαι σαν συνέχεια την δολοφονία/θάνατο του Λεοντίου το 1947...

Τζαι μετά επήρεν μαζική μορφή με τους μασκοφόρους του Γρίβα το 1958... Που δημιούργησαν μεν ένα καθεστώς φόβου, όπως σωστά παρατήρησε ο P. Loizos. αλλά ο φόβος εν ενίκησε... τζαι στις δυο κοινότητες, αφού η ΤΜΤ ήταν αντικατοπτρισμός της ελληνοκυπριακής ακροδεξιάς..