Το πρόβλημα του Μπάϊντεν με το Ισραήλ...

·         Το πρόβλημα του Μπάϊντεν με το Ισραήλ...

Όπως καταγράφεται στο πιο κάτω σχόλιο από αμερικανο αναλυτή, η κατάσταση της αμερικάνικης προεδρίας απέναντι στην κρίση της Γάζας εν αποκαλυπτική, ενός αδιέξοδου. Που την μιαν ο Μπάϊντεν, τζαι πριν την παρούσα κρίση, εθεωρείτο μακροχρόνιος «φίλος του Ισραήλ» [σε βαθμό που μερικοί τον αποκαλούσαν «ο πρώτος εβραίος πρόεδρος»].. Που την άλλην όπως φαίνεται τζαι που την στάση του υπουργού εξωτερικών, αλλά τζαι που την γενικότερη στάση του υπουργείου, υπάρχει έντονη ανησυχία για τις σχέσεις των ΗΠΑ με τη διεθνή κοινότητα, καθώς ο Νετανιάχου στήνει μια ακραία συγκρουσιακή κατάσταση με στόχο είτε τη εκδίωξη των Παλαιστίνιων από την Γάζα – πολύ δύσκολο από ότι αποδείχτηκε στην πράξη- η μια γενοκτονία για να αποφύγει τα εσωτερικά του προβλήματα [δίκες για διαφθορά/διαπλοκή κοκ] με ένα είδος διαρκούς πολέμου.. Ο Νετανιάχου, αν τζαι εμεγάλωσεν τζαι στις ΗΠΑ [ή ίσως τζαι για τούτον] παίζει με την αμερικάνικη εξουσία – ποντάροντας στο ισραηλιτικό λόμπι... Τζαι παρ’α το ότι προηγούμενοι πρόεδροι [όπως ο Ομπάμα λ.χ.] είχαν συγκρουσιακή σχέση μαζί του, καταφέρνει να επιβιώνει, γιατί σε αντίθεση με άλλες εξαρτώμενες χώρες, το λόμπι του Ισραήλ στις ΗΠΑ κατάφερνε να ελεγχει την κατάσταση..

Τωρα όμως ο Νετανιάχου έσιει τζαι εσωτερική πίεση [άρα χρειάζεται να συσπειρώσει την ακροδεξιά εσωτερικά σαν άμυνα δική του] τζαι έτσι οι αμερικάνικες πιέσεις εν φαίνεται να τον ντζίζουν ιδιαίτερα- παίζει την καρέκλα του ουσιαστικά... Υποχώρησε κάπως για «ανάσες» στους βομβαρδισμούς, αλλά φαίνεται να γράφει στα παλιά του τα παπούτσια την αμερικάνικη ανησυχία για το άπλωμα ενός διεθνούς κύματος ενάντια στην απόπειρα γενοκτονίας στην Γάζα  τζαι την επίπτωση τούτου κλίματος στη αμερικάνικη εξωτερική πολιτική... Αλλά για τον Μπάϊντεν εν ακόμα σιηροτερα τα δεδομένα, γιατί η δυσφορία με το Ισραήλ φαίνεται να φτάνει ως το Κογκρέσο...

 Οι ΗΠΑ μάλλον συναντούν την πραγματικότητα της αδιέξοδης πολιτικής τους – όπως τζαι οι μετριοπαθείς η οι ευαίσθητοι ισραηλίτες, συναντούν τις συνέπειες ανοχής για τόσες δεκαετίες ενός καθεστώτος επιβολής στους παλαιστίνιους..

Biden’s dilemma

I sympathize with Biden’s situation. I believe he and other top US officials are truly concerned about, perhaps even appalled by, the devastation of Gaza and the civilian deaths there. Secretary of State Antony Blinken made an impassioned plea for protection of Palestinian civilians in a Washington Post op-ed, saying that “preventing a humanitarian catastrophe in Gaza is vital to Israel’s security.”

And we know that Biden is no friend of Netanyahu; he probably mistrusts any assurances Netanyahu has given him about trying to limit civilian losses of life and property. Yet as the New York Times recently described, Biden has a long and deeply personal history of support for Israel—so much so that “a longtime Israeli official more recently called him ‘the first Jewish president.’”

He has made numerous trips to Israel and has met with every Israeli prime minister since Golda Meier. No doubt Biden can count on considerable financial support for his presidential campaign from Jewish organizations.

All these ties only tighten the bind he’s in, not least because they increase his difficulty in dealing with members of Congress and State Department officials who are now sharply critical of his policy. They don’t see the choices he is making as either wise or humane.  What they, and we, do see every day is video and photographs of deadly bombardments that are making Gaza a moonscape and killing scores of innocent people with every strike.

The only way Joe Biden can break the bind is to do the courageous thing, which is also the right thing: join those calling for a cease-fire in order to save lives, including those of the hostages and Gaza’s population; and support a “safe Israel beside a safe Palestinian state” as essential to the long-term security of both.