Η αθλιότητα μιας εποχής εν ο καθρέφτης της ασυνέπειας της

Η αθλιότητα μιας εποχής εν ο καθρέφτης της ασυνέπειας της

Υπάρχουν για τα «παιδιά» [κουβέντα να γίνεται] του [πολλή κουβέντα να γίνεται] «δυτικού Διαφωτισμού», όρια στο πόσο ξεδιάντροπα [κάμνοντας ότι εν καταλάβουν] μπορούν να κατασκευάσουν μια εικόνα του Άλλου που να υποβιβάζεται σε «υπάνθρωπο» η ανθρώπους β κατηγορίας, όπως κάμνουν με τους Παλαιστίνιους;

Έχουν καταπιεί, όχι απλώς, την φτηνιάρικη προπαγάνδα της αρχής, αλλά φαίνονται να ανέχονται τζαι την συλλογική τιμωρία παρά το διεθνές δίκαιο τζαι την πρακτική ότι το Ισραήλ θα σκοτώνει παλαιστίνιους αδιακρίτως για να πάρει εκδίκηση – για πολλά πιο λλιους νεκρούς ισραηλίτες... Αλλά το Ισραήλ μπορεί για τους δυτικούς να εν βολική μετατόπιση ευθύνης [οι απόγονοι τζήνων που εκάμαν το ολοκαύτωμα των εβραίων την εποχή των ναζί, αφήνουν τούτους που διεκδικούν ότι εν ..απόγονοι των θυμάτων, να εκτονώνουν την ίδια βία σε Άλλους, Άραβες κοκ], αλλά θωρεί τζαι ο υπόλοιπος πλανήτης. Τζαι η εικόνα για το Ισραήλ όσο πάει γίνεται τζαι σιηρότερη...

Ουσιαστικά, το Ισραήλ ξεδιάντροπα παραβιάζει το διεθνές δίκαιο [με συλλογική πολιορκία χωρίς ανθρωπιστικούς διάδρομος] τζαι απειλεί τους παλαιστίνιους με επανάληψη της σφαγής των εβραίων του γκέτο της Βαρσοβίας από τους ναζί... Μόνο που τωρά οι θύτες θα εν απόγονοι εβραίων..

Άρα το διεθνές δίκαιο υποχώρησε πιο πίσω από το 1945;