Εκπαιδευτικές τελετουργίες υποταγής στην πίεση τζαι την επιβολή θρησκείας μέσα από την εκπαιδευτική ιεραρχία - τζαι πιθανές συνέπειες σαν μορφές παιδικής αντίστασης...
Εκπαιδευτικές τελετουργίες υποταγής στην πίεση τζαι την επιβολή θρησκείας μέσα από την εκπαιδευτική ιεραρχία - τζαι πιθανές συνέπειες σαν μορφές παιδικής αντίστασης...
Η απόφαση του υπουργείου
Παιδείας να υποβάλει ούλλους τους/ τες μαθητές/τριες σε τελετουργίες προσευχής,
αποτελεί ξεκάθαρα οπισθοχώρηση από τα διστακτικά βήματα προς την κοσμική
κοινωνία. Αν κάποια παιδιά θέλουν, ή λόγω των γονιών νοιώθουν, ότι θα πρέπει να
προσευχηθούν, μπορούν κάλλιστα να το κάμουν μόνοι/ες τους – σπίτι τους ή έστω
σε συγκεκριμένους σχολικούς χώρους. Αν αντρέπουνται να προσεύχονται χωρίς
επιτήρηση/επιβολή από εξουσία, μάλλον τζαι η προσευχή τους εν απλώς υποταγή...
Αλλά μια τελετουργία που θα
χωρίζει τους μαθητές/τριες, υποχρεώνοντας τα παιδιά, που για ανάλογους λόγους
[πίστης ή γονιών], εν θέλουν να προσεύχονται [στην συγκριμένη θρησκεία την
οποία προωθεί το κράτος, ή σε καμιά θρησκεία] να πρέπει από την παιδική ηλικία
να βρεθούν σε αντιπαράθεση με το σχολείο στο οποίο φοιτούν – σαν, υποτίθεται,
ισότιμα ατομα. Τουτον εν μια επιβολή τζαι υπονόμευση της ίδιας της
εκπαιδευτικής διαδικασίας μάθησης τζαι της ισοπολιτείας με βάση το σύνταγμα.
Η συγκεκριμένη απόφαση ευνοεί
μεροληπτικά μια μερίδα των παιδιών.
Τζαι θεσμικά δείχνει ότι η
υπουργός παιδείας παρά την θετική υποδοχή, μάλλον τείνει να αναζητά τρόπους ικανοποίησης
συγκεκριμένων συμφερόντων – όπως της ρητορικής του αρχιεπίσκοπου... Ίσως
πολιτικάντικα να εξυπηρετεί κάτι... Εκπαιδευτικά καταγράφει νοοτροπία
ανισότητας τζαι υποχρέωσης των παιδιών να μάθουν από νεαρή ηλικία τις αρετές
της αντίστασης στις τελετουργίες υποταγής – στην κοινωνική πίεση, αλλά τζαι
στην πίεση από μορφές εξουσίας.
Οικονομικά, η συγκεκριμένη
πολιτική ευνοεί φυσικά τζαι τα ιδιωτικά σχολεία – στα οποία θα καταφύγουν
ορισμένες οικογένειες οι οποιες εχουν την οικονομικη δυνατοτητα..
Αλλά σαν απρόσμενη συνέπεια, σε
βάθος χρόνου, ίσως να διδάσκει επίσης το πώς σε μια εποχή σαν την δική μας,
μερικοί/ες έχουν ακόμα την εμμονή [που λογικά πηγάζει από δική τους ανασφάλεια]
της επιβολής... Η εξουσία μπορεί να αναμένει καθολική υποταγή. Αλλά μπορεί στην
μετατροπή της θρησκείας του Ναζωραίου σε ιδεολογία υποταγής, να βοηθήσει τζαι
στην αυτονόμηση του νου – ξεκινώντας από τα παιδιά που θα αρνηθούν την
υποταγή...
Αν έτσι καταλάβουν μερικοί των
Ναζωραίο, τότε τουλάχιστον οι γοητετυτικοι [για τα παιδια] μύθοι της αγάπης
κλπ, μπορούν να αγνοηθούν καθώς η υλική πραγματικότητα της επιβολής,
απογυμνώνει τον μύθο από βιωματική εμπειρία..
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου