· Περί αθλιότητας..

Περί αθλιότητας..

Μερικοί, τζαι στην επίσημη δημόσια σφαίρα των καθεστωτικών ΜΜΕ, φάνηκαν να κάμνουν χαρούες στο στυλ «δικαιοσύνη της εκδίκησης» γιατί 2 εγγόνια του τύπου που σκότωσε τον Σολωμού, σκοτώθηκαν στους σεισμούς..

Δηλαδή απόλαυσαν τον θάνατο παιδιών, που δεν ήξεραν τζαι που εν τους εκάμαν τίποτε, διότι ο θάνατος τους [η θυσία τους στο φαντασιακό τους] ήταν εκδίκηση... στον παππού τους...

Ο  P. Loizos στην ανάλυση του για τα δικοινοτικά εγκλήματα, κάμνει μια ενδιαφέρουσα σύγκριση των εγκλημάτων της νεωτερικής εποχής του εθνικισμού, με την παραδοσιακή μορφή βίας στην βεντέτα... Η Βεντέτα [η διαμάχη οικογενειών με ανταλλαγές βίας και φόνων] είναι ελεγχόμενη βία... δεν θεωρείται τιμητικό [σε μια εποχή όπου η παραδοσιακή τιμή είσιεν κάποιο βάρος] η δολοφονία, στην αντεκδίκηση, παιδιών ή γυναικών... Οι φόνοι είχαν μιαν αντιστοιχία αλλά ελεγχόμενη να μην γίνεται σε μαζικό επίπεδο...

Στον εθνικισμό, αντίθετα, η βία γίνεται μαζική...σκοτώνονται ανθρωποι μαζικά απλώς τζαι μόνο γιατί ανήκουν σε άλλη πολιτισμική/θρησκευτική/γλωσσική/εθνική ομάδα...

Το πιο φρικτό τζαι κλασικό έγκλημα τέτοιου είδους στην Κύπρο ήταν η σφαγή των γυναικόπαιδων στα χωρκά Αλόα-Σανταλάρης-Μαράθα...

Δειλοί όπως είναι όλοι όσοι δολοφονούν αμάχους, οι υπευθυνοι/εμπλεκομενοι κρύφτηκαν πισω από το πέπλο της Δεξιάς παράταξης... Αλλά αν τολμούσαν να μιλήσουν, μπορεί τζαι να επικαλούνταν, την τουρκική εισβολή. Σαν αντίποινα-«εκδικηση»..κλπ

Νεκρά παιδιά, γιατί οι άλλοι ήταν δειλοί να πάνε στο μέτωπο να πολεμήσουν έστω..

Οι περιχαρίζοντες για τα νεκρά εγγόνια, δεν εμφανίστηκαν από το πουθενά..

Είναι οι απόγονοι αυτών που δολοφονούσαν το 74... το νεκρό παιδί, σαν.. αντίποινο ενός/μιας δειλού/ης....