· Η νέα διεθνής ρευστοτητα με την αντιπαράθεση της έννοιας της κρατικής «κυριαρχίας» τζαι της έννοιας της «αυτοδιάθεσης» κοινοτήτων..

       Η νέα διεθνής ρευστοτητα με την αντιπαράθεση της έννοιας της κρατικής «κυριαρχίας» τζαι της έννοιας της «αυτοδιάθεσης» κοινοτήτων..

Η κίνηση της Ρωσίας να ενσωματώσει περιοχές που ανήκαν στο Ουκρανικό κράτος, από το 1991, φαίνεται να είναι ένα βήμα ακόμα στην αμφισβήτηση όχι κάτ’ ανάγκη της αρχής της κυριαρχίας [από την συνθήκη της Γουεστφαλια του 1648]  όσο του καθεστώτος που πήγε να ιδρυθεί υπό αμερικανική ηγεμονία μετα το 1991.

Ουσιαστικά η έννοια της κυριαρχίας/sovereignty συναντούσε πάντα τοπικά αδιέξοδα – που ανήκει το Κασμίρ, κατά το που ανήκει μια γερμανόφωνη περιοχή που ανήκει διοικητικά στην Γαλλία;...

Μετα το 1945 δημιουργήθηκαν μια σειρά από ανάλογα διλήμματα.

Το Ισραήλ λ.χ. χωρίς ίχνος ενδιαφέροντος για διεθνείς κανόνες προσαρτούσε παλαιστινιακά εδάφη..

Μετα το 1991, ωστόσο η Δύση φάνηκε να έχει ένα παράδοξο είδος «νίκης» που θύμιζε απόπειρα επιστροφής στην τελειωμένη από το 1960 αποικιακή περίοδο...

Η Δύση φαινόταν να θέλει να είναι ο διεθνής δικαστής...με πολιτικά/στρατιωτικά αλλα τζαι οικονομικά [κυρώσεις] μέσα..Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Συρία...

Ταυτόχρονα η υπό διάλυση ΕΣΣΔ δεν εππεσε αμαχητί – σε διάφορες περιοχές της πλουραλιστικής Σοβιετικής Ενωσης, ρωσοφωνοι η απλά μειονότητες σε άλλο πλαίσιο πια [λ.χ. Ναγκορνο Καραμπαχ μετα την ΕΣΣΔ] άρχισαν να θέτουν το εξής ερώτημα: πότε λειτουργει το θέμα της «αυτοδιάθεσης»; Γιατι να μπορεί η ελίτ της Ουκρανίας η της Γεωργίας να αποχωρήσουν από την ΕΣΣΔ τζαι να μεν δικαιούνται τζαι εσωτερικές στο χώρο τους, αυτόνομες κοινότητες [Στην Μολδαβία, Γεωργία κοκ];..

Όταν μαλιστα η Δύση προχώρησε και σε βομβαρδισμό της νέας Γιουγκοσλαβίας για να υπερασπιστεί το δικαίωμα απόσχισης του Κοσόβου, ηταν σαφές ότι δεν υπήρχαν πια σταθεροί κανόνες...Η προσάρτηση της Ιερουσαλήμ από το Ισραήλ, απλά κωδικοποιήθηκε σαν νόμιμη, για τους αμερικάνους, με προεδρική απόφαση...

Αυτό που καταγράφει σε παγκόσμιο επίπεδο πια η Ρωσική θέση: ότι η αυτοδιάθεση [τζαι πότε εφαρμόζεται σε περιοχές/κοινότητες κλπ] δεν είναι θέμα για το οποίο αποφασίζει αυθαίρετα η Δύση..

Σαφώς το έδαφος πια είναι ολισθηρό για όλους..

Αλλα αυτό που αναδύεται, είναι τζαι ένας πολύ-πολικός κόσμος, αλλα τζαι η αποκάλυψη ενός χάσματος/κενού αμφισβήτησης στο διεθνές δίκαιο: Ποιος θεσμος μπορεί να κρίνει τι υπερισχύει ανάμεσα στην κυριαρχία τζαι την αυτοδιάθεση;...Στην φυσική όταν κωδικοποιήθηκε πειραματικά ότι στο υποατομικό επίπεδο, οι παρατηρήσεις δείχνουν ότι κάτι μπορεί να εμφανιστεί τζαι σαν κύμα τζαι σαν σωματίδιο, η απάντηση που προέκυψε ηταν η αρχή της συμπληρωματικότητάς, προνοεί ότι είναι εφικτή η διπλή λειτουργεί/εμφάνιση νοουμένου ότι δεν θα εμφανίζονται ταυτόχρονα οι δυο μορφές...Στις ανθρώπινες σχέσεις όμως, φαίνεται ότι μάλλον μπαίνουμε σε μια περίοδο [τζαι συγκρουσιακής] συνύπαρξης διαφορετικών μορφών εφαρμογής των αντιθετικών [στην παρούσα καταγραφή] αρχών της κυριαρχίας τζαι της αυτοδιάθεσης...

Μπαίνουμε σε ένα ρευστό κοσμο όπου οι αντιπαραθέσεις είναι πια τζαι με την μορφή υπόγειων κτυπημάτων όπως η δολιοφθορά στους αγωγούς που κατέληγαν στην Γερμανία...