Η Παλαιστίνη τζαι οι Παλαιστίνιοι σαν κομβικό σημείο της ιστορικής αλήθειας του Μετα-αποικιακού κόσμου: δεν θα ολοκληρωθεί το τέλος της αποικιοκρατίας, τζαι του ρατσισμού της, πριν αποκτήσουν οι παλαιστίνιοι ίσα δικαιώματα στην γη τους

 

• Η Παλαιστίνη τζαι οι Παλαιστίνιοι σαν κομβικό σημείο της ιστορικής αλήθειας του Μετα-αποικιακού κόσμου: δεν θα ολοκληρωθεί το τέλος της αποικιοκρατίας, τζαι του ρατσισμού της, πριν αποκτήσουν οι παλαιστίνιοι ίσα δικαιώματα στην γη τους. Το «παλαιστινιακό» [σαν το ζήτημα της αποικιοκρατικής επιβολής τζαι απόπειρας εθνοκάθαρσης ενός πληθυσμού ιθαγενών στην Μέση Ανατολή] σήμερα περνά μια ενδιαφέρουσα μεταμόρφωση. Καθώς το Ισραηλίτικο κράτος παραδίδεται όλο και περισσότερο σε ένα υστερικό ρατσισμό [μετονομασία του Ισραήλ σε «εβραϊκό κράτος», συνεχής επέκταση οικισμών εποίκων σε βάρος των παλαιστινίων για να ικανοποιείται η ακροδεξιά που στηρίζει τις κυβέρνησες Νετανιάχου, μονομερείς ενέργειες παραγνώρισης διεθνούς δικαίου- όπως για την Ανατολική Ιερουσαλήμ κοκ] στο εξωτερικό, η προπαγάνδα του Ισραηλιτικού κράτους γίνεται πια ξεδιάντροπα εργαλειακή. Προσφέρεται, δηλαδή, στις πιο συντηρητικές τάσεις διαφόρων κοινωνιών, ιδιαίτερα της Δύσης, για να ανατραπούν ή να υπονομευθούν αριστερές κυβερνήσεις [όπως λ.χ. ηγεσία Κόρμπυν στο βρετανικό εργατικό κόμμα]. 

Είχε και προηγουμένως το Ισραήλ «παράδοξες» συμμαχίες για ένα καθεστώς που υποτίθεται εκπροσωπούσε τους απογόνους των θυμάτων του ναζισμού - λ.χ. οι σχέσεις του με το ρατσιστικό κράτος του απαρτχάιντ στην νότια Αφρική ιδιαίτερα από την δεκαετία του 1970. Προσπαθούσε όμως ακόμα τότε το Ισραήλ να κρατά κάποια προσχήματα. Όμως σήμερα τα συμφέροντα ηγεμονικών κύκλων στο Ισραήλ ταυτίζονται ξεκάθαρα πια με μια σειρά συμφερόντων καταστολής σε άλλες χώρες. Το Ισραήλ προσπαθεί να το παίζει διεθνώς σαν μια μεσαίου μεγέθους δύναμη εξαγωγών οπλών, μηχανισμών παρακολούθησης κλπ. Η προσπάθεια να το παίξει και τζάι κάπως μικρομεσαία δύναμη στρατιωτικά έσπασε τα μούτρα της στην Γεωργία [vs Ρωσία 2008], στους κούρδους του βορείου Ιράκ [που συνετρίβησαν από την Βαγδάτη] ...Η εσωτερική συντηρητικοποιηση με την στήριξή των θρησκευτικών κομμάτων [που δεν διαφέρουν από τα ανάλογα ισλαμικά ή χριστιανικά] σε κυβερνήσεις δεξιάς-ακροδεξιάς, απλώς συμπληρώνει αυτήν την εξέλιξη. 

Το ότι ο Νετανιάχου ταυτίστηκε με τον Τραμπ δεν ήταν παράξενο. Το Ισραήλ είναι πια ένα ακροδεξιό καθεστώς που πουλά ρατσισμό. Ακόμα τζαι τον «αντισημιτισμό» τον έχει μετατρέψει σε ένα ιδεολόγημα για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της αυτής της στροφής. Το Ισραήλ για να παραφράσουμε μια φράση για τον ναζισμό δεν έχει πια τίποτε το ιδιαίτερο πέρα από το banality/κοινοτυπία ενός ρατσιστικού κράτους με φαντασιώσεις μικρομεγαλισμού. Η μόνη πραγματική καινοτομία είναι πως αυτό το κράτος υπάρχει σε ένα κόσμο, όπου ο ρατσισμό τζαι η αποικιοκρατία είναι πια όχι απλώς μπανάλ, αλλά τζαι απολιθώματα του παρελθόντος που ανατρέπονται σε αγάλματα. Το Ισραήλ είναι πια μια κωμικοτραγική αντίφαση – ένα κράτος που οικοδομήθηκε, υποτίθεται, ενάντια στον ευρωπαϊκό [που δεν ήταν μόνο γερμανικός – ήταν τζαι δυτικό-ουκρανικός, τζαι πολωνικός, κοκ] ρατσισμό κατάντησε να είναι το τελευταίο εναπομείναν ρατσιστικό κράτος που γίνεται όλο και πιο ρατσιστικό, ενώ τα υπολοιπα αποστασιοποιούνται, προσπαθούν να αποβάλουν ακόμα τζαι τα συμβολικά κατάλοιπα τζήνου του παρελθόντος. Το ότι ταυτίζεται πια διάχυτα με το απαρτχάιντ είναι απλώς σύμπτωμα του πώς φαίνεται/γίνεται αντιληπτό διεθνώς.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι παλαιστίνιοι μετατρέπονται στο κομβικό σημείο συνείδησης του Μετα-αποικιακού κόσμου. Ένα σύμβολο των ανθρώπων που ζουν μπροστά στα μάτια της ανθρωπότητας την εποχή της ηλεκτρονικής επικοινωνίας, ότι ζούσαν οι αποικιοκρατούμενοι λαοί τους προηγουμένους 2 αιώνες [μέχρι το 1960-70] τζαι πως ζούσαν οι μειονότητες στο εσωτερικό εθνικών/ρατσιστικών κρατών [ας πούμε οι αφροαμερικανοί στον αμερικανικό νότο μέχρι την δεκαετία του 1960].

Είναι μια αναπαράσταση του παρελθόντος της αποικιοκρατίας που θυμίζει στην παγκόσμια συνείδηση, το ότι το βήμα στο μέλλον, έμεινε ημιτελές ακόμα. Για αυτό τζαι οι παλαιστίνιοι ξυπνούν σχεδόν αμέσως ένα αίσθημα αλληλεγγύης τζαι ταύτισης διεθνώς. Είναι συμβολικά ο/η παγκόσμιος/α άνθρωπος στην ροή της Ιστορίας..