Οι Παλαιστίνιοι σαν σύμβολο του ανυπότακτου ανθρώπου που συνδέει την μεταμοντέρνα εμπειρία με την παράδοση του δεσίματος με την γη..

• Οι Παλαιστίνιοι σαν σύμβολο του ανυπότακτου ανθρώπου που συνδέει την μεταμοντέρνα εμπειρία με την παράδοση [οικολογική με την σημερινή ορολογία] του δεσίματος με την γη..

Απέναντι στην ξεκάθαρα ρατσιστική στροφή του Ισραηλιτικού κράτους τις τελευταίες δεκαετίες, το παλαιστινιακό έχει επίσης μεταμορφωθεί. Ιστορικά, οι παλαιστίνιοι πέρασαν από την εμπειρία μιας κοινωνίας η οποία βίωσε την εθνοκάθαρση τζαι την αποικιακή επιβολή κατά την διάρκεια του εκμοντερνισμού της. Συγκροτήθηκε σε ένα λαό με άξονα την γη, την ιστορική Παλαιστίνη, αλλά με μεγάλο μέρος των παλαιστινίων στη διασπορά. Σε ένα μεγάλο βαθμό, αυτή η συγκρότηση, αυτονομοποίηση των παλαιστινίων από το ευρύτερο όραμα του παναραβισμού, λειτούργησε τζαι στο εσωτερικό των αραβικών κοινωνιών ριζοσπαστικά – η υποκρισία των εμιράτων/μοναρχιών οδήγησε σε διαφοροποιήσεις/ανατροπές μοναρχιών/παραδοσιακών μορφών εξουσίας σε αρκετά αραβικά κράτη τζαι τις τοπικές κοινωνίες. Το παλαιστινιακό δεν ήταν πια μόνο ένα ζήτημα αραβικής αξιοπρέπειας – ήταν τζαι μια καταγραφή του πώς οι συντηρητικοί πουλούσαν τις χώρες τους στην νέο-αποικιοκρατία για να διατηρούν στην εξουσία.

Από την δεκαετία του 1970 [με την Ιντιφάδα] τζαι του 1990 με την κάποια αυτοκυβέρνηση, η εικόνα της παλαιστινιακής αντίστασης, έγινε με ένα ενδιαφέρον τρόπο παγκόσμια – ένα σύμβολο του αποικιακού κατάλοιπου στον Μετα-αποικιακό κόσμο. Η αδυναμία του Ισραηλιτικού κράτους να αποδεχθεί ένα συμβιβασμό στην Ιερουσαλήμ, η χυδαία στάση του εγκλωβισμού του Αραφάτ σε ένα κτήριο, λες και ζούσαν σε μια αποικιακή φαντασίωση του 19ου αιώνα, οδήγησε σε δραματική αλλαγή: ο/η παλαιστίνιος/α δεν ήταν πια ο ένοπλος/η Φενταγίν – τωρά ήταν ο/η εξεγερμένος μεταμοντέρνος ιθαγενής. Θύμιζαν/θυμίζουν πια τον Μάρκος τζαι τους Ζαπατιστας στην Τσιάπας του Μεξικού.

Έτσι σήμερα το παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης του Παλαιστίνιους έχει ξεκάθαρα μετα-αποικιακές συμπαραδηλωσεις- τζαι για πρώτη φορά αγγίζει τζαι μεγάλες ομάδες ατόμων εβραϊκής καταγωγής που βλέπουν πια ότι η εσωτερική ακροδεξιά στροφή του Ισραήλ, είναι μια ντροπή για την δική τους συλλογική Ιστορία. Η ανάπτυξη του κινήματος BDS [για απόσυρση επενδύσεων – με ανάλογο τρόπο όπως έγινε με την νότια Αφρική] έχει ουσιαστικά πανικοβάλει το σιωνιστικό λόμπι. Γιατί αυτό το κίνημα [με άξονα τα πανεπιστήμια] απλώνεται στην καθημερινότητα και κερδίζει το παιχνίδι του δημόσιου λόγου. Όταν ανατρέπονται αγάλματα «εθνικών ηρώων» σε ΗΠΑ και Βρετανία για τον ρόλο τους στην αποικιοκρατία, η κωμικοτραγική εικόνα του Ισραηλιτικού κράτους που φαίνεται να προσπαθεί να επιστρέψει στον 19ο αιώνα, βγάζει μάτι πια. 

https://www.counterpunch.org/2021/04/30/bottom-up-politics-grassroots-activism-drive-pro-palestine-shift-in-the-us/