Η 25Η Μαρτίου ως μια ηρωική επανάσταση [η οποία περιλάμβανε τζαι αρκετές «εμφύλιες [ταξικές ή αρχηγικές] διαμάχες, σαν προϊόν της Γαλλικής επανάστασης. Η οποία όμως τελικά γέννησε ένα προτεκτοράτο – όπου οι ιθαγενείς θα περάσουν ένα τζαι πλέον αιώνα, προσπαθώντας να ελέγξουν κάπως την δική τους μοίρα.

·         Η 25^Η Μαρτίου ως μια ηρωική επανάσταση [η οποία περιλάμβανε τζαι αρκετές «εμφύλιες [ταξικές ή αρχηγικές] διαμάχες, σαν προϊόν της Γαλλικής επανάστασης. Η οποία όμως τελικά γέννησε ένα προτεκτοράτο – όπου οι ιθαγενείς θα περάσουν ένα τζαι πλέον αιώνα, προσπαθώντας να ελέγξουν κάπως την δική τους μοίρα. Διότι  «οι μεγάλες δυνάμεις» θεωρούσαν το νέο κράτος συλλογικό προτεκτοράτο [με τους συνηθισμένους καυγάδες των αυτόκλητων «εγγυητών»] τζαι αυτονόητο ότι αυτοί θα διόριζαν βασιλιά των ιθαγενών… Τζαι όταν οι ιθαγενεις έζησαν μια μικρή άνοιξη ονείρου το φθινόπωρο του 1944, η αποικιοκρατία του θύμισε τα όρια τους – αποδίδοντας και πάλι την εξουσία στον διορισμένο βασιλιά τζαι στους συνεργάτες της κατοχής….

Ο σχετικός χριστιανο-μουσουλμανικός μύθος της παρθενογένεσης υιοθετήθηκε από το νεοελληνικό κράτος σαν επέτειος της επανάστασης εναντίον της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Στην πραγματικότητα, η επανάσταση είχε ξεκινήσει πιο πριν – απλώς η ημέρα της ανακοίνωσης από τον άγγελο της παρθενογένεσης μάλλον κρίθηκε αρμόζουσα για το νέο κράτος τζαι την δική του μυθολογία. Θα έπρεπε να είναι ένα κράτος που γεννήθηκε από μια επανάσταση εμπνευσμένη από τις κοσμικές ιδέες της γαλλικής επανάστασης, αλλά η οποία θα ντυνόταν με τα άμφια της χριστιανοσύνης – άσχετο αν θα την αφόριζε ο τότε πατριάρχης. Η κοπτοραπτική στην συγγραφή της Ιστορίας είναι άλλωστε συστατικό μέρος των εθνικών αφηγήσεων γενικώς. Το ότι το σκηνικό με τον άγγελο τον κρίνο τζαι την παρθένο Μαρία είναι ιδιαίτερο κεφάλαιο στο Κοράνι απλώς λογοκρίθηκε – όπως λογοκρίθηκαν και οι μουσουλμάνοι οπλαρχηγοί [ή οι μη ελληνόφωνοι] που έλαβαν μέρος στην επανάσταση. Η επανάσταση πέτυχε κατά το ήμισυ. Δημιουργήθηκε μεν ένα νέο κράτος – αλλά ένα κράτος προτεκτοράτο. Όπως με χιουμοριστική ακρίβεια περιγράφει το σκηνικό ο Β. Ραφαηλίδης στην κωμικοτραγική Ιστορία του νεοελληνικού κράτους, το 1827 η επανάσταση «πνέει τα λοίσθια», βολοδέρνοντας ανάμεσα στην καταστολή και στους εμφύλιους διαφόρων καπετανάτων. Τελικά, οι στόλοι των μεγάλων δυνάμεων επιβάλουν το νέο κράτος στη οθωμανική αυτοκρατορία, αλλά επιβάλουν ουσιαστικά ένα είδος προτεκτοράτου. Πόσο πιο εξευτελιστικό μπορεί να είναι να φτιάχνεις υποτίθεται ένα κράτος, τζαι να σου επιβάλουν τελικά οι ξένοι ένα βασιλιά από άλλη χώρα; Οι έλληνες ιθαγενείς θα πρέπει να μάθουν ότι είναι ανώριμοι και οι ευρωπαίοι θα τους στείλουν ηγέτη/βασιλιά – από τον Όθωνα στον Γλύξμπουργκ. Για ένα αιώνα οι συντηρητικοί εθνικόφρονες θα λατρεύουν τους ξένους βασιλιάδες – ενώ οι εκμοντερνιστές, όπως ο Βενιζέλος ας πούμε, θα εισηγούνται απλώς ταύτιση με την Βρετανία.

Στην Ελλάδα, το 1944, για λίγους μήνες, από τον Οκτώβριο μεχρι τον Δεκέμβριο, οι ιθαγενείς του κράτους στην χερσόνησο των Βαλκανιών, ξεχύνονται στους δρόμους κάνοντας όνειρα ότι επιτέλους μετά από ένα αιώνα, θα ορίζουν οι ίδιοι την μοίρα τους. Μια μικρή γλυκιά άνοιξη το φθινόπωρο. Τα «παιδιά της γαλαρίας» κατά τον Χατζηδάκη θα ονειρευτούν. Αλλά στο παρασκήνιο οι «κηδεμόνες», η Βρετανία ετοιμάζει την επιστροφή στην αρχή της πραγματικότητας του προτεκτοράτου. Όπως ξεκάθαρα το αναφέρει ο Τσώρτσιλ στο υπουργό εξωτερικών του από τον Οκτώβριο, ενώ οι δρόμοι της Αθήνας ονειρεύονται, «περιμένω μια σύγκρουση με το ΕΑΜ, και δεν πρέπει να την φοβόμαστε υπό την προϋπόθεση ότι έχουμε διαλέξει με προσοχή το έδαφος.». Και του εξηγά ότι χρειάζονται «8-10 χιλιάδες» αποικιακά στράτευμά για να κρατήσουν [επανακτησουν βασικά] την Αθήνα για την βασιλική κυβέρνηση ενάντια στο εξεγερμένο πλήθος των ελλήνων ιθαγενών. Έτσι θα γίνουν τα Δεκεμβριανά. Για να ξαναγίνει προτεκτοράτο η χώρα. Μέχρι το 1974 όταν θα καταρρεύσει [κάπως – τουλάχιστον θα ξεφορτωθούν τον αποικιακό βασιλιά] μετά από την αντίσταση στην Κύπρο τζαι την ελληνικη άρνηση στράτευσης στην επιστράτευση που κήρυξε η χούντα το καλοκαίρι του 74.