· Τα ψέματα που πούλησαν μερικοί για να φέρουν τον Ανάστο στην εξουσία – ο «ηγέτης» της κρίσης, της λύσης τζαι της ΕΕ. Μια ανασκόπηση μιας φούσκας που έσκασε, αποκαλύπτοντας ένα άτομο που ζει ακόμα στις πελατειακές σχέσεις του 1930 τζαι αντιλαμβάνεται την εξουσία σαν είδος γλειψίματος για κέρδος…

·         Τα ψέματα που πούλησαν μερικοί για να φέρουν τον Ανάστο στην εξουσία – ο «ηγέτης» της κρίσης, της λύσης τζαι της ΕΕ. Μια ανασκόπηση μιας φούσκας που έσκασε, αποκαλύπτοντας ένα άτομο που ζει ακόμα στις πελατειακές σχέσεις του 1930 τζαι αντιλαμβάνεται την εξουσία σαν είδος γλειψίματος για κέρδος…

Η ατομική ευθύνη του Αναστασιάδη είναι ξεκάθαρη… Αλλά αν προκείται στο μέλλον να αποφύγει η κοινωνία τέτοια κατάσταση ξανά, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι η νοοτροπία των πελατειακών σχέσεων σε διαπλοκή με την ημετεροκρατία είναι ένα βαθύ πλέγμα που πάει πίσω στην μεταβατική περίοδο από την παραδοσιακή πατριαρχική κοινωνία, στα μεσα του 20^ου αιωνα,  τζαι είναι σύμπτωμα της δεξιάς που δεν κατάφερε να εκμοντερνιστεί. Δεν είναι όλη η κοινωνία που έχει προβλημα… Είναι μια παράταξη που και το 1948 γαντζώθηκε στη εξουσία με την βοήθεια της αποικιοκρατίας, τζαι αποκλείοντας από τους θεσμούς την άλλη παράταξη, την αριστερά, αλλά τζαι μετά, μέχρι το 74 αναλώθηκε σε μορφές βίας για να αποκτήσει εξουσία – εκτός δημοκρατικών θεσμών. Σαν τα αππωμενα μωρά της εξουσίας σαν δομής – ειτε αποικιακής, ειτε εθνικής/εισαγόμενης, ειτε ότι άλλο… Τζαι παρά τις έντιμες προσπάθειες του Γ. Κληρίδη να τους εκμοντερνίσει τελικά ο Αναστασιάδης ήρτεν για να επιβεβαιώσει αυτην την νοοτροπία τζαι την πρακτική η οποια συντηρειται ακομα σε μιας μερίδα της δεξιάς/ακροδεξιάς…

Αξίζει σε τούτο το πλαίσιο να θυμηθούμε τους 3 μύθους με τους οποίους ένας, εκ των φαινομένων, πολιτικάντης, αναρριχήθηκε στην προεδρία..

Υπόσχονταν τα φερέφωνα που τον πουλούσαν ότι:

1.    Θα ηταν «πρόεδρος της κρίσης». Θα ήταν πρόεδρος, δηλαδή, που θα αντιμετώπιζε, υποτίθεται την οικονομική κρίση [«η κρίση θέλει ηγέτη» ελαλεν το σύνθημα του απόλυτου κιτς]. Στην πραγματικότητα αυτό που έκαμε ο Αναστασιάδης ήταν να συνεχίσει την προσπάθεια συγκάλυψης των ευθυνών των τραπεζών [την οποία διοχέτευαν μέσω των ελεγχόμενων ΜΜΕ τζαι πριν το 2013] με το να φορτώσει στην κοινωνία το κόστος. Αυτό ήταν η απόπειρα το 2013 να επιβληθεί κούρεμα σε όλες τις καταθέσεις [και όχι μόνο στις 2 τράπεζες που είχαν πρόβλημα, την Λαϊκή και την Κύπρου] αλλά τζαι σε όλες τις καταθέσεις, καταργώντας στην Κύπρο την προστασία των 100,000. Αφού αυτό απέτυχε η κυβέρνηση του αμολήθηκε μέσω χαλαρώσεων να διευκολύνει ημέτερους να υφαρπάζουν, με αποκορύφωμα το σκάνδαλο πια των διαβατηρίων μέσα από το οποίο μια μικρή ομάδα δικηγορικών και λογιστικών γραφείων, ντιβέλοπερς τζαι πολιτικάντηδες, έγιναν πάμπλουτοι τζαι έτσι λάνσαραν μέσω του ανεκδιήγητου Χ. Γεωργιάδη που έκλεισε τον Συνεργατισμό για να φτιαχτεί ημετεροκρατικό ολιγοπώλιο στο τράπεζες, το παραμύθι του success story… Ουσιαστικά φτωχοποίησαν την κοινωνία, περιορίζοντας την κοινωνική προστασία, καθιερώνοντας την part time εργασία, ενώ οι ίδιοι έκαναν εκατομμύρια, πουλώντας διευκολύνσεις του δημόσιου σε ημετέρους. Είναι η μεγαλύτερή κλοπή πλούτου και απάτης που υπήρξε την νεότερη κυπριακή Ιστορία. Αντί να αντιμετωπιστεί η κρίση, διαχύθηκε στην κοινωνία τζαι εξαιρέθηκε μονο μια φούχτα ημέτερων..

2.     Θα ήταν πρόεδρος λύσης. Το μεγαλύτερο ίσως ανέκδοτο, το οποίο αποκαλύφθηκε ήδη από την πρώτη θητεία. Ο Ανάστος ξαφνικά ανακάλυπτε πρόβλημα στην λύση που δεν έβλεπε το 2004. Απλώς λογικά εξαπατούσε αφελείς το 2004 τζαι τα 2016-17 δεν είχε καμία διάθεση να μοιραστεί μια εξουσία με βάση την οποία έκανε η οικογένεια του εκατομμύρια, για μια λύση που ο ίδιος, σαν ακροδεξιός, δεν έβλεπε θετικά έτσι και αλλιώς. Για αυτήν την εξαπάτηση οι παραπανούμενοι μπορούν αν αποταθούν στην επιχείρηση Πολίτης λτδ που τον ξέπλενε σαν «Νικ-αρο» τζαι τον ανακήρυσσε τζαι «ηγέτη» ακόμα τζαι μετά το Κραν Μοντανά..

3.    Η κωμωδία. Θα είχε ιδιαίτερες σχέσεις με την ΕΕ. Εδώ η χαζοχαρούμενη νοοτροπία των φερέφωνων της δεξιάς στα ΜΜΕ, που ήθελον ντε και καλά «ηγέτη» διασταυρώθηκε με την ακροδεξιά νοοτροπία της αρπαχτής τζαι της ημετεροκρατίας. Τάχα επειδή ήταν ηγέτης δεξιού κόμματος, τζαι λόγω το 2004, θα ήταν αποδεκτός στην ΕΕ… Τελικά, ο κομμουνιστής Χριστόφιας μάλλον είχε πολύ καλύτερες σχέσεις από τον εθνικόφρωνα Ανάστο με τους Ευρωπαιους… Ο Αναστασιάδης έχει ξεφτιλιστεί πλήρως στην ΕΕ. Ήδη από το 2015 οι ευρωπαϊκοί θεσμοί προειδοποιούσαν για το πρόγραμμα. Ασε που γελούσαν πίσω από την πλάτη του, από το 2013, όταν σκιζόταν να προωθεί το καθολικό κούρεμα για να εξυπηρετήσει τους πελάτες του δικηγορικού του γραφείου… Ούτε ο Τάσσος με το Όχι δεν αντιμετωπιζόταν με τέτοια αποστασιοποίηση [αν και για τον Αναστασιάδη μάλλον η περιγραφική έκφραση που ταιριάζει είναι «σαρκαστική ανοχή»] από την ΕΕ…

Ο Αναστασιάδης στην προεδρία ήταν/είναι η πλήρης αποτυχία ενός ατόμου που εξ αρχής δεν μπορούσε… Όπως και ο Γρίβας ήταν ένας άνθρωπος του παρελθόντος που ήταν εκτός τόπου και χρόνου στο κόσμο του τέλους της αποικιοκρατίας – και κατάφερε, σαν απρόσμενη συνέπεια, να φέρει στην Κύπρο τον τουρκικό στρατό με την βλακεία και την ανικανότητα του], έτσι και ο Αναστασιάδης, με την νοοτροπία της ημετεροκρατίας, των πελατειακών σχέσεων, την κωμική υπεροψία της αρπαχτής, αδυνατούσε να αντιληφθεί το μεταμοντέρνο κόσμο. Ζει ακόμα στον κόσμο της δεκαετίας του 1930… Το γλείψιμο της αποικιοκρατίας [σαν εξουσίας] για διορισμούς, οι πελατειακές σχέσεις, οι ιδεολογίες σαν φούμαρα…Είναι η θλιβερή εικόνα ενός τέλους.