• Η πορεία φαινόταν να έχει 4 διαδοχικά κύματα. Στην αρχή ήταν αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί το black block στις διεθνείς κινητοποιήσεις. Ακολουθούσε το πιο μεγάλο μπλοκ- η μαζική κινητοποίηση που ήρθε για αλληλεγγύη, ή από ηλικιακή νεολαιίστικη ταύτιση – το νέο πολιτικό υποκείμενο. Μετά ήταν η θύρα 9 – ένα συμπαγές μαζικό δυναμικό μπλοκ. Και πιο πίσω με ενα άλλο μαζικό μπλοκ από την θεσμική αριστερά..

·         Η πορεία φαινόταν να έχει 4 διαδοχικά κύματα.

Στην αρχή ήταν αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί το black block στις διεθνείς κινητοποιήσεις.

Ακολουθούσε το πιο μεγάλο μπλοκ-  η μαζική κινητοποίηση που ήρθε για αλληλεγγύη, ή από ηλικιακή νεολαιίστικη ταύτιση – το νέο πολιτικό υποκείμενο. Υπήρχε ταυτόχρονα τζαι μια μερίδα καλλιτεχνών που φάνηκε να βρίσκει στη διαμαρτυρία ενός είδος αισθητικής έκφρασης. Αλλα τζαι άλλες ομάδες του χώρου η ευρύτερα…

Μετά ήταν  η θύρα 9 – ένα συμπαγές μαζικό δυναμικό μπλοκ.

Και πιο πίσω με ενα άλλο μαζικό μπλοκ από την θεσμική αριστερά..

Ο πλουραλισμός θύμιζε την κυπριακή ανοχή..

Σε ένα παγκόσμιο επίπεδο η σύνθεση των συνθημάτων τζαι των τάσεων θύμιζε με ένα γοητευτικό τρόπο την προσαρμογή της αμφισβήτησης του μεταμοντέρνου κόσμου στην εμπειρία των Ζαπατίστας του Μεξικού. Το τοπικό που διασταυρωνόταν με το παγκόσμιο.

Δεν ηταν όμως μόνο σύνθεση – ηταν τζαι ένα είδος συνύπαρξης αυτονομιών με διάφορες λειτουργίες. Η ύπαρξη λ.χ. του μπλοκ της ιστορικής θεσμικής αριστεράς, αν και σαν ατομα, δεν ηταν μόνο συμμετοχή ενός μαζικού χώρου – ηταν τζαι μια μορφή συμμέτοχης που μετέφερε επι του εδάφους την θέση του ΑΚΕΛ, σαν θεσμικού χώρου, να μην δοκιμάσει την καταστολή ξανα η αστυνομία…Αλλωστε αυτός ο χώρος συγκροτήθηκε κάποτε με βάση την πολιτική ανυπακοή στην αποικιοκρατία..

Εκτός Κύπρου η θεσμική ιστορική αριστερά βρέθηκε αρκετές φορές σε αντιπαράθεση με την νέα αριστερά των κινημάτων που γέννησε [για να το πουμε συμβολικά] ο Μάης του 68..Στην Κύπρο μπορεί να πει κάποιος ότι δεν υπήρχε τοσο η αντιπαράθεση [διαφοροποίηση σαφώς υπήρξε] όσο η συνύπαρξη σε ένα πλαίσιο διαφορετικών εστιάσεων – λειτουργιών. Ισως να ηταν τζαι αποτέλεσμα της ιστορικής συνειδητοποίησης ενός συνοριακού χώρου όπου ο πλουραλισμός είναι βίωμα τζαι ανάγκη επιβίωσης/συμβίωσης.  Αυτές τις εποχές ακόμα τζαι στο παγκόσμιο αρκεφκει ένα είδος γεφυρώματος του χάσματος που άφησε η ανάδυση της μεταμοντέρνας αριστεράς των κινημάτων [η οποία είναι ντε φάκτο πιο αντιεξουσιαστική] σε σχέση με την ιστορική αριστερά του εργατικού κινήματος…

Όπως το κωδικοποίησε η Μαρια Χ. Δεισδαιμόνα από μια κυπριακή ιστορική οπτική γωνία: «Τα Αριστερά συνθήματα που κυριάρχησαν στην διαδήλωση δεν έπεσαν από το πουθενά..[…].Ανήκουν στην Κυπριακή Αριστερά. Είναι των παιθκιων μας. Τζαι των παππουων μας.»

Η Ιστορία ξανάρχισε να τζυλά στους δρόμους της Κύπρου…