· Η πραγματική κρίση της ηγεμονικής εικόνας βρίσκεται στην ασυναρτησία του λόγου: όταν στις ΗΠΑ ονομάζουν [άμεσα ή έμμεσα] απόπειρα πραξικοπήματος μια επίθεση πλήθους [ή όχλου αναλόγως ποιός μιλά] τότε έχουν ή δεν έχον δίκαιο οι κινέζοι που χαμογελούν, ρωτώντας για την αμερικανική στάση στην επίθεση στο κοινοβούλιο του Χονγκ Κονγκ – τζαι τόσους άλλους τόπους;

 

·         Η πραγματική κρίση της ηγεμονικής εικόνας βρίσκεται στην ασυναρτησία του λόγου: όταν στις ΗΠΑ ονομάζουν [άμεσα ή έμμεσα] απόπειρα πραξικοπήματος μια επίθεση πλήθους [ή όχλου αναλόγως ποιός μιλά] τότε έχουν ή δεν έχον δίκαιο οι κινέζοι που χαμογελούν, ρωτώντας για την αμερικανική στάση στην επίθεση στο κοινοβούλιο του Χονγκ Κονγκ – τζαι τόσους άλλους τόπους;

Όταν πέρσι ξέσπασε μια εκστρατεία ενάντια στην τοπική κυβέρνηση του Χονγκ Κονγκ [η οποία είναι φιλοκινεζική –με την εννοια ότι θεωρει ότι το Χονγκ Κονγκ απελευθερωθηκε απο την αποικιοκρατια με την επιστροφη του στην Κινα] τα δυτικά ΜΜΕ λειτουργουσαν σαν προέκταση του οργανωτικού δικτύου των συμφερόντων πίσω από την astroturfing κινητοποίηση. Κάθε κίνηση των διαδηλωτών ξεπλενόταν [μέχρι και την πυρπόληση πολιτικού αντίπαλου γιατί διαφώνησε μαζί τους στο δρόμο] ενώ οι κινητοποίησες ενάντια στους φιλοδυτικούς λογοκρίνονταν, μειώνονταν κοκ..

Η πιο κραυγαλέα κίνηση των φιλοδυτικών διαδηλωτών ήταν η εισβολή [ναι όπως στο κογκρέσο] στο τοπικο κοινοβουλιο, κουβαλώντας μια αποικιακή σημαία [από τον καιρό της βρετανικής διοίκησης του Χονγκ Κονγκ σαν αποικιακή δύναμη]. Όπως δηλαδή στο κογκρέσο μπήκε ο τυπάκος με σημαία του νότου – ναι τζήνων που υποστήριζαν την συνέχιση του καθεστώτος της δουλείας των αφροαμερικανών.

Το προβλημα των ΗΠΑ (με οποιοδήποτε μουχτάρη) είναι ότι ο μηχανισμός επεμβάσεων σε ξένες χώρες γίνεται τώρα τζαι επικοινωνιακα δύσκολος..

Κυκλοφόρησε ότι η ΕΕ σταμάτησε να αποκαλεί «πρόεδρο» κλπ τον Γουαϊδό – το αποικιακό πιόνι του Τραμπ/ΗΠΑ για την Βενεζουέλα-..