· Χρονικό μιας συνταγματικής κρίσης που είναι πια κομβικό σημείο στην Ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας, σαν «η κρίση του καθεστώτος Διαφθοράς/διαπλοκής», με φόντο την οικογένεια και συνεργάτες του Αναστασιάδη.

·          

·         Χρονικό μιας συνταγματικής κρίσης που είναι πια κομβικό σημείο στην Ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας, σαν «η κρίση του καθεστώτος Διαφθοράς/διαπλοκής», με φόντο την οικογένεια και συνεργάτες του Αναστασιάδη.

Η κυβέρνηση Αναστασιάδη έχει πια αποκτήσει τον ιστορικό της τίτλο – η κυβέρνηση η οποια υπο κατηγορια διαφθοράς οδήγησε/οδηγεί σε μια ευρύτερη συνταγματική κρίση [με εμπλοκή ενδεχομένως και του Ανωτάτου Δικαστηρίου και των άλλων 2 διαστάσεων της εξουσίας, Εκτελεστικής και Νομοθετικής] και η  οποία θα κλείσει μόνο όταν η κοινωνία απαλλαγεί από την ημετεροκρατική κυβέρνηση της Αναστασιάδη/δεξιάς [και των εξαρτωμένων/εξαγορασμένων της]. Και επειδή ακριβώς η κρίση είναι πια τόσο βαθιά και τόσο κραυγαλέα με την οικογένεια του προέδρου να φαινεται ότι εμπλέκεται, τζαι τα ΜΜΕ [ιδίως οι τηλεοράσεις] να είναι τόσο κραυγαλέα επίσης εξαρτώμενα του προεδρικού, η ό,ποια αλλαγή θα πρέπει να περιλαμβάνει ουσιαστικά ριζικές αλλαγές. Όπως το 74 το ακολούθησε μια ριζική αλλαγή [όχι θεσμικά αλλά στο επίπεδο του πολιτικού λόγου και πρακτικής] από το καθεστώς της προηγουμένης περιόδου που μια μειοψηφία με την σκιά του ελληνικού στρατού τζαι τον επεμβατισμό της ελληνικής κυβέρνησης απαιτούσε να επιβάλει τις απόψεις της, τζαι ασκούσε βία για να γίνει το δικό της..

Η ιστορική ρίζα του θέματος ξεκινά από την αρχή της ανάληψης της εξουσίας από τον Ν. Αναστασιάδη. Σε αντίθεση με προηγούμενους προέδρους [όπως ο Κληριδης] που τηρούσαν τουλάχιστον οι ίδιοι κάποια θεσμική απόσταση από την διαφθορά/διαπλοκή στην θητεια τους, τζαι την ανάλογη ημετεροκρατία, ο Αναστασιάδης έδειξε από την αρχή, με την υπόθεση του συμπέθερου [αλλά τζαι του κουρέματος που ήθελε να το φορτώσει στην κυπριακή κοινωνία για να γλυτώσουν οι ξένοι πελάτες του δικηγορικού του γραφείου] ότι αδυνατούσε να κατανοήσει την ανάγκη απόστασης ή την έννοια, εστω, της σύγκρουσης συμφερόντων.

Η νοοτροπία του Αναστασιάδη φαίνεται να είναι ότι όλα γίνονται για την αρπαχτή τζαι ότι όλα τζαι όλοι εξαγοράζονται. Έτσι ενώ συνέχισε να προωθεί το ιδιωτικό συμφέρον σε βάρος του δημόσιου, άρχισε μια συστηματική δημιουργία συνθηκών εξάρτησης των ΜΜΕ. Αυτό θεώρησε ότι θα ήταν το όπλο του για να κυβερνά. Η χειραγώγηση. Διότι από ιδέες κοκ ο Αναστασιάδης είναι απόλυτα στεγνός/κενός από ότι έδειξε η πορεία του. Έτσι απέκτησε φερέφωνα σε διάφορες πλευρές του πολιτικού σκηνικού – από το συγκρότημα ΔΙΑΣ [όπως και ανάλογη πτέρυγα του Φιλελεύθερου] τζαι από την άλλη από πιο κληριδικούς /φιλελέ τους οποίους εξέφραζαν η Αλήθεια, ο Πολίτης και η Καθημερινή..

Η ευνοιοκρατική αντιμετώπιση του από τα ΜΜΕ μέχρι και στα υποτιθέμενα προεκλογικα debates όπου οι ελεγχόμενοι δημοσιογράφοι του έκαναν πάσες, ήταν ενδεικτική.

Στην δεύτερη του θητεία όμως, τα σκάνδαλα του Αναστασιάδη και ένα καχύποπτο κοινό [εκλέγηκε βασικά λόγω διχασμού των αντιπάλων του – πήρε το χαμηλότερο ποσοστό ever όσον αφορά το πόσοι τον ψήφισαν σε σχέση με το συνολικό ποσοστό των ψηφοφόρων] άρχισε να δημιουργεί μια νέα πραγματικότητα. Ο έλεγχος των ΜΜΕ άρχισε να δημιουργεί ντε φάκτο νέες μορφές της Δημόσιας Σφαίρας στο ιντερνέτ. Έτσι όταν άρχισαν να έρχονται και απ΄εξω καταγγελίες για ξέπλυμα χρημάτων, ύποπτους ρόλους δικηγορικών γραφείων κοκ, ο Αναστασιάδης με μια στρατιά πληρωμένους, στο προεδρικο, να συντονιζουν τις παρεβασεις στα ΜΜΕ [περα από τις σχεσεις με τους ιδιοκτητες]  υποτίμησε την κατάσταση. Όταν το θέμα άρχισε να αγγίζει το ζήτημα των διαβατηρίων και της διαπλοκής, ο Αναστασιάδης και ο ΔΗΣΥ άρχισαν να πανικοβάλλονται. Καταλάβαιναν έστω και αν είχε αρθρωθεί μόνο στο ιντερνέτ ότι η διαπλοκή στην οποία φαινόταν να εμπλέκεται η οικογένεια Αναστασιάδη οδηγούσε ουσιαστικά σε μια κατάσταση όπου για πρώτη φορά η Βουλή θα μπορούσε να θέσει και ζήτημα καθαίρεσης προέδρου για ατιμωτικό αδίκημα. Για διαπλοκή για προσωπικό όφελος. Ήδη αυτό τεκμηριώθηκε στην υπόθεση του Σαουδάραβα, με ένα εκατομμύριο που χαρίστηκε στον συγκεκριμένο κύριο, και η υπόθεση καζίνο άρχισε πια να ξετυλίγει το κουβάρι της οικογενειακής διαπλοκής που φαίνεται να έφτανε μέχρι την συμπέθερη οικογένεια Μισιρλή και αδελφότεκνους/ες της οικογένειας Αναστασιάδη.

Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση και ο ΔΗΣΥ άρχισαν πια, στο πανικό τους, να εστιάζουν στον Γενικό Ελεγκτή. Όπως προηγουμένως εστίαζαν και στον Γενικό Εισαγγελέα, τον Κώστα Κληρίδη, τον οποιον επισης δεν τον ελέγχαν. Εκεί οι επιθέσεις γίνονταν μέσω της επιχείρησης του Πολίτη. Η προσπάθεια αποδόμησης το Γενικού Ελεγκτή [όπως και του Κώστα Κληρίδη προηγουμένως], όμως, μετατράπηκε σε μπούμερανγκ αποδόμησης των ιδιων ΜΜΕ της κυβέρνησης. Η κατάσταση του Πολίτη είναι ενδεικτική – κατάντησε να τον ειρωνεύονται οι κάποτε αναγνώστες του στα σχόλια των κειμένων της εφημερίδας στο ιντερνέτ.

…Ευρύτερα η επίθεση ενάντια στο Οδυσσέα Μιχαηλίδη αύξησε την δημοτικότητα του – τζαι αποδείχτηκε ότι η κυβέρνηση δεν είχε τρόπο να κατασκευάζει τις υστερίες της περιόδου 2013-15..

Όταν σε αυτό το κλίμα το ΔΗΚΟ αποφάσισε να θέσει θέμα για τους φακέλους, η εικόνα ηταν ότι μάλλον θα βρισκόταν κάποιος συμβιβασμός. Άλλωστε δεν ήταν η πρώτη φορά που το έκανε το ΔΗΚΟ – με τον ίδιο τρόπο υποχρέωσε τον Χάρη Γεωργιάδη σε παραίτηση μετά την αποκάλυψη πως ο ίδιος με τον συμμαθητή του, τον Χατζηγιάννη, οδήγησαν στο κλείσιμο του Συνεργατισμού τζαι την δωρεά των καταθέσεων του στην Ελληνική. Άρα το ΔΗΚΟ είχε θέσει εξ αρχής θεσμικά ζητήματα σαν μέρος των όρων για ψήφιση προϋπολογισμού. Που είναι μια κατανοητή θεσμική λογική – ένα κόμμα στηρίζει, αλλά απαιτεί η κυβέρνηση να αποδεικνύει ότι διαχειρίζεται έντιμα το δημόσιο χρήμα.

Αυτήν την φορά όμως το ζήτημα δεν ήταν το κόμπλεξ του Χάρη Γεωργιάδη που θα μπορούσε να ικανοποιηθεί με μια άλλη καρέκλα. Εδώ το σκάνδαλο άγγιζε σαφώς το ατιμωτικό αδίκημα όσο και αν δεν αναφερόταν ο όρος – η οικογένεια Αναστασιάδη ήταν βαθιά μπλεγμένη σε όλα τα στάδια – και στο δικηγορικό γραφείο, και στις επιχειρήσεις developer και στον πολιτικό που συμμετειχε στην εγκριση και υπέγραφη των διαβατηριων. Η οργή από το βίντεο του Αλ Τζαζίρα, που υποχρέωσε τον συνεργάτη της κυβέρνησης, τον Συλλούρη, σε παραίτηση ήταν ενδεικτικό ότι τα πραγματα χειροτέρευαν.

Ο ΔΗΣΥ ωστόσο έλπιζε ότι θα κέρδιζε την μάχη στην βουλή. Υπολόγιζε ότι θα «είχε στο τσεπάκι» [με τις ανάλογες εξυπηρετήσεις, υποσχέσεις κοκ – ιδιαίτερα για όσους έχουν ελάχιστη πιθανότητα επανεκλογής] τις ψήφους τους ΓΕλαμε [μέσω αρχιεπίσκοπου  ή μέσω αλλων εξυπηρετήσεων under the table], το κόμμα της Θεοχάρους που φαίνεται διαθέσιμο για «ευκολίες» [ιδιαίτερα με φόντο την πιθανότητα μη επανεκλογής] και οι 3 που έφυγαν από το ΔΗΚΟ σε μια κίνηση που ευρύτερα θεωρήθηκε οργανωμένη από τον ΔΗΣΥ για τα δικά του συμφέροντα. Η ιδέα ότι αυτοί οι 3 θα πρόσφεραν κάτι άλλο σαν επιλογή κάηκε  με το πως συρθήκαν στο να ψηφίσουν ότι βόλευε τον ΔΗΣΥ. Όμως ακόμα τζαι οι σίγουροι του ΔΗΣΥ ζητούσαν ανταλλάγματα [μέχρι τζαι το δουλοπρεπές γΕλαμ άφηνε να διαρρεύσει ότι τάχα μου θα έκανε αποχή – αρα κάτι παραπάνω έπρεπε να πάρει. Ανάλογα τζαι η Αλληλεγγύη.

Το κόλλημα φαίνεται να ήρθε από τη ΕΔΕΚ. Όπου παρά το ότι ο Λιλλήκας αλλά τζαι ο Σιζόπουλος φαίνεται να κινούνταν προς το να προσφέρουν υπηρεσίες στο ΔΗΣΥ [ ο Σιζόπουλος φαινοταν να είχε εξυπηρετηθεί ήδη με το θέμα Παπαδάκη από τον εισαγγελέα]..

Αλλά τελικά δεν κάμφθηκαν ο Μυριάνθους και ο Ευσταθίου, [όπως διερρεε] οπότε ο Σιζόπουλος, και ο Λιλληκας, για να μην φανεί διάσπαση, ψήφισαν και αυτοι όχι. Τζαι μετά ο Σιζοπουλος, άρχισε τον γύρο των υπουργείων για να κλείσει συμφωνίες για να ψηφίσει ναι  [από ότι ακούγεται θέλει υπόσχεση ότι θα τον στηρίξει ο ΔΗΣΥ για πρόεδρο της Βουλής –τέτοιες ευαισθησίες τέλος παντων για τον προϋπολογισμό..:)].. Αλλά το θέμα είναι αν θα ακολουθήσουν οι άλλοι 2.

Τζαι το πιο σημαντικό είναι αν θα ακολουθήσουν τζαι όσοι οπαδοί της ΕΔΕΚ απέμειναν επι Σιζοπουλου – διαφορετικά η ΕΔΕΚ κινδυνεύει σαν κόμμα, όπως κινδύνευε στις ευρωεκλογές να χάσει την έδρα και την στήριξαν εξ αριστερών. Τωρα όμως ποιος θα βοηθήσει;. Ιδιαίτερα σε ένα σκηνικό  όπου ο Σιζοπουλος μπορεί να σύρει την ΕΔΕΚ  σε ένα σενάριο που ο Αναστασιάδης και η κυβέρνηση θα αγωνίζονται να συγκαλύψουν την διαφθορά/διαπλοκή με την ΕΔΕΚ σαν  δεκανίκι. Ο Σιζοπουλος  φαίνεται ότι μπορεί να το κάμει – τζαι αν η ΕΔΕΚ εν μπει καν στη βουλή, εν πιθανό να πιάσει καμιά καρέκλα τύπου Κεννεβεζου. Αν τζαι η φαντασίωση του, όπως κυκλοφορά στα ΜΜΕ, εν ότι θέλει να φκει πρόεδρος της Βουλής. Αλλα αν κόψει εκτός της συμμαχίας της αντιπολίτευσης, μπορεί πάλε η επένδυση του για πρόεδρος της Βουλής από τον ΔΗΣΥ, να αποδειχτεί λάθος – αν θα έχει πλειοψηφία η αντιπολίτευση στην εκλογή προέδρου.. Δαμαι που εσιει φτάσει ο Σιζοπουλος ωστόσο, η κατάσταση για τον ίδιο μοιάζει επίσης να εν σαν να λλιοστευκουν πκιον οι επιλογές του – μπορεί τζαι να αντιμετωπίσει τζαι ανατροπή στο κόμμα με ένα αποτυχημένο αποτέλεσμα. Δεδομένου ότι εν γνωστό ότι ενεν δημοφιλής στην βάση τζαι απλά εκλέγεται μόνο σαν αρχηγός κόμματος όχι από τους ψήφους που παιρνει σαν υποψηφιος…

Οι αλλοι 2 βουλευτές πρέπει να πάρουν ψήφους από ένα κοινό που για δεκαετίες εκαμνε κριτική τζαι τώρα θα μετατρέπετεται σε νεροκουβαλητή [μπροστά σε όλη την κοινωνία] της διαφθοράς τζαι της διαπλοκής της δεξιάς που ήταν υποτίθεται ο ιστορικός αντίπαλος του συγκεκριμένου κοινού, ιδιαίτερα στην στιγμή της διαμόρφωσης του την περιοδο 1972-74...

Θα δείξει..

Ο ΔΗΣΥ φαινεται να κρουζει τα χαρτιά του ένα ένα σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αποφύγει την έρευνα για τον Αναστασιάδη την οικογένεια του κοκ. Είναι απέλπιδα προσπάθεια ακριβώς γιατί έχει το αντίθετο αποτέλεσμα. Ήδη, ενώ αρχικά η θέση για παύση/παραίτηση το ίδιου του Αναστασιάδη, ελάχιστα ακούγεται τώρα πια, με τις κινήσεις συναλλαγης βουλευτών τζαι τις κινήσεις ενάντια στον γενικό Ελεγκτή είναι ξεκάθαρο ότι ο Αναστασιάδης τζαι οι πέριξ του φοβούνται ότι θα καταλήξουν δικαστήρια.. Τζαι τωρα αν παρουν τον Οδυσσεα στο Ανωτατο, εν θα πρεπει να δημοσιοποιησουν τα στοιχεια που συγκαλυφκουν;..

Που μόνη της τούτη η εικόνα είναι μια δίκαια ιστορική τιμωρία για το Αναστασιάδη. Να μείνει στην Ιστορία σαν ο υπο υποψια διαπλεκης/διεφθορας πρόεδρος που αγωνιζοταν να αποφυγει την ερευνα.

Αντί να ξεπλύνει την ντροπή του πατερα του, το 1974, θα την ρίξει περισσότερο στη λάσπη της ιδιοτελούς διαπλοκής;

Και γίνεται πια ο Αναστασιάδης και οι εξαρτώμενοι ένα σημείο αναφοράς για το τί πρέπει να αλλάξει – και να ανατραπεί…

Και με όλα αυτά, είναι αμφίβολο αν ο Αναστασιάδης θα αποφύγει τελικα [αν επιμενει στους αυταρχισμους του] αυτό που φοβάται : ο Σαρκοζί ας πούμε πάει σε δίκη, χρόνια μετά την προεδρία του..

Τζαι με βάση επίσης τις πρακτικές Αναστασιάδη είναι αμφίβολο αν θα μείνουν στις θέσεις τους στο μέλλον μερικοί που εκτίθενται, οσον αφορα θεματα συγκαλυψης..

Θα δείξει.. :)