«Απόψε θα γίνει καυκάς, θα τραβηχτούν οι ππάλες»… Η αντιπαράθεση στο εσωτερικό της κυπριακής εκκλησίας εν αναμονή της αποχώρησης του αρχιεπισκόπου με φόντο την γεωπολιτική σύγκρουση/σχίσμα στην «ανατολική ορθόδοξη εκκλησία/κοινότητα»

«Απόψε θα γίνει καυκάς, θα τραβηχτούν οι ππάλες»… Η αντιπαράθεση στο εσωτερικό της κυπριακής εκκλησίας εν αναμονή της αποχώρησης του αρχιεπισκόπου με φόντο την γεωπολιτική σύγκρουση/σχίσμα στην «ανατολική ορθόδοξη εκκλησία/κοινότητα»

Εκτός από τα σκάνδαλα του Συναγερμού [διότι πλέον είναι ξεκάθαρο ότι όποια πέτρα σηκώσεις κάποιο συναγερμικό σκάνδαλο διαπλοκής, ημετεροκρατίας κοκ θα έβρεις πουκάτω], έχουμε και ένα ενδιαφέρον Σχίσμα στην ορθοδοξία που αποκτά τζαι μορφή στο εσωτερικό της κυπριακής εκκλησίας.

Την Τετάρτη έγινε η Συνοδος των επικεφαλείς της εκκλησίας για το θέμα που προέκυψε με τον αρχιεπίσκοπο να δείχνει ότι αναγνωρίζει το «αυτοκέφαλο» [δηλαδή την απόσχιση από την Ρωσία] μιας εκκλησίας στην Ουκρανία [την όποια στηρίζουν πολιτικά οι Αμερικανοί σαν αντίβαρο στην ιστορική σχέση των Ουκρανών ορθόδοξων με το ρωσικό πατριαρχείο.

Ο Χρυσόστομος κέρδισε με 2 ψήφους, 10-7.

Στην συνοδό υπήρχαν 2 ενδιαφέρον στοιχεία – ο αρχιεπίσκοπος δεν επέτρεψε να γίνει μυστική ψηφοφορία επιβεβαιώνοντας προφανώς τις φήμες [οι οποίες καταγράφηκαν και στον Φιλελεύθερο] ότι μερικοί ψήφισαν υπέρ της θέση του αρχιεπισκόπου υπό καθεστώς εκβιασμού – λόγω οικονομικής εξάρτησης.

Το άλλο ενδιαφέρον στοιχείο ήταν η άρνηση όσων διαφωνούν με τον αρχιεπίσκοπο να αποδεχτούν την θέση του. Ουσιαστικά, ο Χρυσόστομος κέρδισε μεν μια ψηφοφορία, αλλά όχι το παιχνίδι της αναγνώρισης της απόσχισης μερίδας της ουκρανικής εκκλησίας.

Σε αυτό το πλαίσιο αξίζει να αναφερθεί ότι και ο πιο στενός σύμμαχος του αρχιεπίσκοπου, ο Πάφου κράτησε αποστάσεις επίσης, για το ότι ο Τόμμυς έκαμε την κίνηση/δήλωση χωρίς να γίνει προηγουμένως συζήτηση στην ιερά σύνοδο.

Όσο μακάβριο και αν ακούγεται ο Χρυσόστομος πκιον φαντάζει στα μάθκια των υπόλοιπων σαν κάποιος υπό αποχώρηση τζαι ούλλοι μάλλον κοιτάζουν την επόμενη μέρα που θα ξεκουμπιστεί.

 Γεωπολιτικά [διότι αυτό είναι ουσιαστικά το θέμα με την ουκρανική αυτοκέφαλη εκκλησία κοκ] είναι σαφές ότι  για κάποιους δικούς του λόγους, ο Χρυσόστομος καλοπιάνει την αμερικανική πρεσβεία, τζαι τον Βαρθολομαίο, αλλά η επίδραση της πρεσβείας μάλλον δεν φτάνει στο σημείο να έχει κερδίσει. Ουσιαστικά, οι πιο δημοφιλείς επίσκοποι με φανατικούς οπαδούς [Νεόφυτος και Αθανάσιος] θεωρούν απόσχιση και δεν αναγνωρίζουν την κίνηση για αυτοκέφαλο στην Ουκρανία. Ο Αρχιεπίσκοπος εκτός από την αντιπάθεια που προκαλεί σαν άτομο γενικά, είναι και στο στάδιο του αποχαιρετισμού, ενώ ο Πάφου, σύμμαχος και wannabe διάδοχος, δεν έχει ιδιαίτερη στήριξη. Άρα στο λαϊκό επίπεδο όσων εμπλέκονται με την υπόθεση εκκλησία, μάλλον η φιλορωσική πλευρά έχει το πλεονέκτημα. Και φυσικά, αρχίζουν να διαφαίνονται και τα στρατόπεδα για την μετά τον Τόμμυ εποχή.

Για την ορθοδοξία γενικότερα, μετά την αποτυχία στο Μαυροβούνιο [την εκλογική ήττα του φιλοαμερικανού σοσιαλδημοκράτη με κεντρικό σημείο κινητοποίησης εναντίον του το εκκλησιαστικό] και τον διχασμό τώρα στην Κύπρο, η δυτικόστροφη κίνηση του Βαρθολομαίου μάλλον δεν φαίνεται να αποδίδει, όταν ακόμα και σε μικρές πληθυσμιακά εκκλησίες προκαλεί τέτοια αντίδραση/αντίσταση.. Τζαι καθώς ο κυρίως όγκος των εναπομεινάντων θρησκευόμενων της ορθόδοξης κοινότητας είναι σλάβοι, η ίδια η θέση του Βαρθολομαίου αρχίζει να φαίνεται πια αμφίβολη. Μοιάζει να έπαιξε ένα ριψοκίνδυνο χαρτί τζαι τωρά μάλλον βρίσκεται μπροστά από ένα μπούμερανγκ..

Ίσως για αυτό να κτυπιόταν και ο Βικέτος… για το .. «γένος»…J