Σπόντες [21 Σεπτεμβρίου 2020]

 

“Η Τέχνη δεν είναι ένας καθρέφτης για να τον βάλεις μπροστά στην πραγματικότητα,

Αλλα ένα σφυρί με το οποίο να την διαμορφώσεις». Μ. Μπρεχτ

 

 

 

• Αφιέρωμα στην Αντίσταση που ανοίγει τους δρόμους του μέλλοντος…
  
  «Τον  Χριστό, τον παρουσίασα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων σαν να ήταν ο ίδιος πρόσφυγας με τα παιδιά γύρω να κρατούν το συρματόσκοινα. Τον έκανα γυμνό με το φωτοστέφανο να στέκει  ανάμεσα σε φτωχούς. Τον έβαλα σε απεργίες μαζί με απεργούς να συμμετέχει σε διαδηλώσεις. Τον έβαλα ανάμεσα στους απλούς ανθρώπους που αγωνίζονται. Κι έγινε μεγάλο σάλος ότι βρίζω τα θεία.
  
  Παρουσίασα τον αρχιεπίσκοπο της Κύπρου με κορώνες αυτοκρατορικό με το σκήπτρο σχολιάζοντας το σκάνδαλο στο οποίο αναμείχθηκε. Αναγκάστηκε να παραδεχτεί στο παρελθόν, ότι μεσολάβησε για να πάρει Κυπριακό διαβατήριο ένας μεγιστάνας εγκληματίας που τον αναζητούσε η Ιντερπόλ. Πήρε και μίζα 310.000 και είπε μετά ότι ήταν δωρεά! Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Το υπουργείο εσωτερικών, του έδωσε άδεια να χτίσει ξενοδοχείο πάνω σε αρχαιότητες. Έτσι σε ένα άλλο έργο μου, έβαλα τον σκύλο να κατουρά τον αρχιεπίσκοπο.”
  
  Η έκδοση τούτης της εφτομάδας αφιερώνεται στον ζωγράφο Γιώργο Γαβριήλ για τις εμπνεύσεις τζαι την τέχνη του, που άνοιξε ένα ακόμα δρόμο αποκαλύπτοντας ένα μηχανισμό λογοκρισίας, αλλά τζαι για το ήθος του να σταθεί αγέρωχος μάγκας απέναντι στο οχετό του φανατισμού των κουρτισμένων που κατάντησαν να μην μπορούν να σκεφτούν, αλλά τζαι τον αυταρχισμό της εξουσίας που αθθύμιζεν την δουλοπρέπεια της εθνικοφροσύνης την αποικιακή περίοδο, όταν εκλιπαρούσε τους βρετανούς να απολύουν τους αμφισβητίες από τα σχολεία.
  
  Αφιερώνεται επίσης σε όσους αντιστάθηκαν είτε μεσω του ίντερνετ, είτε στη καθημερινότητα στήνοντας φράγματα ορθολογισμού απέναντι στην αποβλάκωση που προωθούσε η ακροδεξιά τζαι η εξουσία.
  
  Τζαι ιδιαίτερη τιμή σε όσους αψήφησαν τον ήλιο της Σαχάρας η ώρα 2 το μεσημέρι στην Λευκωσία, για να πετάξουν στα μούτρα του κάθε Προδρόμου την δικαίωση του μέλλοντος απέναντι στην μικροπρέπεια, μερικών, στο παρόν: Δεν μας λογοκρίνετε, δεν θα περάσει αυταρχισμός σας…

 

 

• Πέρα από το δικαίωμα στην ελευθερία έκφρασης τζαι την αντίσταση στην αυταρχική αποβλάκωση, η ουσία της διαμάχης αφορά κάτι ευρύτερο τζαι πολιτισμικά τζαι πολιτικά – τον πλουραλισμό της κυπριακής κοινωνίας.
  
  Η κυπριακή κοινωνία υπήρξε ιστορικά πλουραλιστική – όπως θα ανάμενε κάποιος από ένα συνοριακό χώρο. Τζαι η λύση του κυπριακού αναπόφευκτα θα τεκμηριώσει ξανά την ιστορική πραγματικότητα – η οποία ενισχύεται από την παρούσα κατάσταση ετσι τζαι αλλιώς.
  
  Αυτό που τίθεται στο τραπέζι σήμερα είναι το εξής: θα δικαιούται μια μειοψηφία [έστω επειδή έχει προσβάσεις στην εξουσία ή επειδή απειλεί με υστερίες η βία - όπως έκαμνε η ΕΟΚΑ β πριν το πραξικόπημα] να επιβάλει το «ιερό» της [τα «θεία», τάχα μου, όπως αυτή τα αντιλαμβάνεται – τζαι όπως ην βολευκουν συμφεροντολογικά] στην υπόλοιπη κοινωνία;

 

 

• Αυτήν την εβδομάδα έτρεχαν ταυτόχρονα 2 διαδικασίες – από την μια οι συνεχιζόμενες αποκαλύψεις για την εμπλοκή μελών της κυβέρνησης στο σκάνδαλο των διαβατηρίων [φαίνεται να οικονόμησαν εκατοντάδες εκατομμύρια- πάνω στην πλάτη του δημόσιου] και από την άλλη η αναμόχλευση του συντηρητικού οχετού της εθνικοφροσύνης από το γΕλαμε αρχικά και, ακολούθως, από τον ΔΗΣΥ/κυβέρνηση και την περιφερόμενη κωμωδία, τον αρχιεπίσκοπο, ενάντια στο έργο του ζωγράφου Γιώργου Γαβριήλ.
  
  Αρκετοί σχολίασαν ότι η κατασκευή του θεάματος της αυταρχικής-θρησκευτικής υστερίας δεν ήταν τυχαίο – ηταν, όντως, τζαι μια προσπάθεια για να μετατοπιστεί η δημόσια εστίαση από το σκάνδαλο διαπλοκής. Ο αρχιεπίσκοπος που τσέπωσε 300,000 από ένα τύπο, ο οποίος κατηγορείται για απάτες στην χώρα του, προσπάθησε να εκλιπαρήσει οπαδούς γιατί του κατουρουσε ένα σκύλος σε ένα πίνακα.

 

Μια Ιστορική κωδικοποίηση

 

• Το διογκούμενο σκάνδαλο των διαβατηρίων – οι χαλαρώσεις για τα ημέτερα συμφέροντα… Ιδού τι έλπιζε να λογοκρίνει η υστερία που ξεκίνησε το γΕλαμε τζαι καλλιέργησε ο ΔΗΣΥ στην εθνικόφρων μάντρα που είσιεν/έσιει άρκεψε να δυσφορεί [μέχρι και αυτή!!] γυρεύοντας τρόπους εκτόνωσης. Ουσιαστικά, με βάση την έρευνα του Γενικού Ελεγκτή ο ΔΗΣΥ με το που ανέλαβε την εξουσία ξεχείλωσε το τότε υπάρχον πρόγραμμα για να πλουτίζουν ημέτεροι [δικηγορικά γραφεία, developers τζαι ότι νά’ ναι]
  
  Τώρα θέλουν να εμποδίσουν δημοσιοποίηση της έρευνας του Γενικού Ελεγκτή… Μα εν είπες ότι ήταν ούλλα «νομότυπα» ρε Νουρή...; :) Το ψέμα/παραπλάνηση δημόσιου λειτουργού  είναι ή δεν είναι αδίκημα; Κατά τα άλλα βουρούν να συγκαλύψουν. Αυταρχικά θεάματα τζαι λογοκρισίες – από πίνακες ζωγραφικής σε έρευνες…
  
  «….η έρευνα της Ελεγκτικής Υπηρεσίας κατέδειξε ενδεχόμενη απώλεια εκατομμυρίων ευρώ για τα κρατικά έσοδα αλλά και κομπίνες. Μεταξύ άλλων, διαπιστώθηκε ότι μερικές χιλιάδες πολιτογραφήσεις μελών των οικογενειών των επενδυτών ενδεχομένως να έγιναν παράτυπα, αφού μέχρι πρόσφατα δεν υπήρχε το σχετικό νομικό υπόβαθρο. Διαπιστώθηκε επίσης ότι δόθηκαν «χρυσά» διαβατήρια με επενδύσεις μαϊμού οι οποίες είτε δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ είτε ακυρώθηκαν στο Κτηματολόγιο. Ακόμη, εντοπίστηκαν περιπτώσεις στις οποίες ακίνητα βαφτίστηκαν ως πρώτη κατοικία και χρεώθηκαν με ΦΠΑ 5%, αντί 19% που προνοεί η νομοθεσία για τις περιπτώσεις αγοράς ακινήτου για σκοπούς επένδυσης, αλλά και περιπτώσεις στις οποίες πληρώθηκε ΦΠΑ 19%, αλλά μετά οι επενδυτές ζήτησαν πίσω το φόρο επικαλούμενοι παραθυράκια της νομοθεσίας.»
  
  https://dialogos.com.cy/nea-epicheirisi-syskotisis-apo-tin-kyvernisi-gia-ta-chrysa-diavatiria/

 

·          

• Αυτά που ζούμε, με τις περιοδικές εκρήξεις υστερίας, από δεξιά/ακροδεξιά πρέπει να αντιμετωπίζονται για αυτό που είναι: υποβαλλόμενες συναισθηματικές τρικυμίες εν κρανίω, μερίδων του πληθυσμού που είτε πανικοβάλλεται από τις διευρύνσεις των χώρων της ελευθερίας [είτε της έκφρασης, είτε της άρθρωσης απαγορευμένων μορφών αλήθειας, ή επιλογών όπως στην περίπτωση της ομοφυλοφιλίας, των ερωτικών πρακτικών γενικότερα κοκ] είτε νοιώθει να χάνει μορφές εξουσίας η status.
  
  Οι συντηρητικοί τους οποίους προσπάθησε να κινητοποιήσει η δεξιά/ακροδεξιά, βρίσκεται σε ένα είδος ευρύτερης παρατεταμένης κρίσης μπροστά στο νέο κόσμο που αναδύεται – αυτό εξέφραζαν τζαι οι κινητοποιήσεις με τους παραλογισμούς για τα 5G με θρησκευτικά λάβαρα. Ανάλογα τζαι οι υποβαλλόμενες από την κυβέρνηση υστερίες για το μεταναστευτικό. Το κερασάκι στην τούρτα για την δεξιά σαν παράταξη [που καλύπτει και την ακροδεξιά] τζαι την κυβέρνηση/ΔΗΣΥ σαν την εξουσία της παράταξης, είναι η αποτυχία να συγκαλύψουν το σκάνδαλο των διαβατηρίων τζαι η αυξανόμενη πιθανότητα να είναι μειοψηφία στη Βουλή – σε καίρια για αυτούς θέματα. Σε αυτό το πλαίσιο, φκάλλουν στην επιφάνεια τον οχετό της αδυναμίας σκέψης με στόχο των εκφοβισμό των Αλλων τζαι την συσπείρωση των ημέτερων.
  
  Ο Μπρεχτ από την δεκαετία του 1930, βλέποντας την πρώιμη διαμόρφωση της κοινωνίας του θεάματος, είχε εισηγηθεί πρακτικές αποστασιοποίησης για να αντιμετωπίζονται τέτοιες υστερίες «συναισθηματικής πανούκλας» κατασκευασμένων θεαμάτων: το σπάσιμο της συναισθηματικής ροής με ένα αδίσταχτο ορθολογισμό.
  
  Αφήστε τους να κτυπιούνται και πολεμήστε τους με ότι δεν έχουν – την λογική. Τζαι τα τεκμήρια. Είναι ο μόνος τρόπος να σωθούν μερικοί από την αιχμαλωσία στην μάντρα.
  
  Γιατί ο αγώνας/αντίσταση γίνεται για το άνοιγμα του δρόμου στο μέλλον, αλλά ανθρωπιστικά [τζαι χριστιανικά για να αθθυμήθουμε το θέμα της εφτομαδας]: η πλειοψηφία των συντηρητικών είναι αιχμάλωτα φερέφωνα που τους χειραγωγούν έχοντας τους να αναμασούν ανοησίες χωρίς να καταλάβουν πόσο γελοίοι είναι… Τζαι η ορθολογική αντιπαράθεση κουβαλά τζαι την ελπίδα ότι μερικοί μπορεί να ξεκολλήσουν…

 

 

• Μια αριστουργηματική, ελληνόφωνη και παλιν, αναφορά στο πως η αναπαράσταση των παθών του μυθικού Ιησού, και Άλλων στην πολιτισμική παράδοση  την οποία εκπροσωπεί, μπορεί να καταγραφεί στη τέχνη μέσα από το βίωμα..
  
  «Ο δικός μου Χριστός είναι ανάμεσα στους απλούς ανθρώπους που υποφέρουν. Δεν ζει στη χλιδή και δεν δωροδοκείται από εγκληματίες για να πάρουν διαβατήρια»  Γ. Γαβριηλ
  
  
  [Μεταμόρφωση]
  
  Για το ζωγράφο Γιώργο Γαβριήλ, εν αλληλλεγύῃ
  
  
  του Αντώνη Μπαλασόπουλου
  
  

  αὐτός ἐστιν Ἠλίας ὁ μέλλων ἔρχεσθαι
  
  Ματθ. 11.14
  
  Μόνο η απεικόνιση του όρους Θαβώρ τον ικανοποιούσε. Απ’ τα πεσμένα σώματα των μαθητών έλειπε το ιερό δέος· απ’ τον λευκό χιτώνα του Κυρίου, η διαφάνεια του νέφους· και απ’ το σύνολο, η σπαραχτική ταπεινότητα του βλέμματος μπροστά στη Μεταμόρφωση της χλευασμένης σάρκας σε Μυστήριο μέγα.
  
  Το δούλευε οκτώ μήνες. Συχνά-πυκνά, κάποιος δημοσιογράφος του έκανε τη μοιραία ερώτηση για την πρόοδο του έργου. Απαντούσε όσο πιο μονολεκτικά γινόταν: «δεν έχει τελειώσει». Αν τον παρέσυρε η αποκοτιά και γινόταν λιγότερο μονολεκτικός, θα ήθελε να πει: «Ρωτάτε επειδή πειστήκατε από μια χούφτα ‘ειδικούς’ πως μόνος μου ανάστησα μια πεθαμένη τέχνη. Με λέτε ‘σύγχρονο Θεοφάνη’. Μα δεν αναρωτιέστε, πού θα βρουν τα μάτια μου την ταπεινότητα να ζωγραφίσουν έτσι πως έχετε πέσει πάνω μου. Πώς θα βρεθώ πεσμένος, με το πρόσωπο στο χώμα του όρους, για να ζωγραφίσω, όταν με ταλανίζετε διαρκώς με τη φήμη, τις αγορές των μουσείων, τα βιβλία που γράφτηκαν; Μπορώ, το ξέρω, να ζωγραφίσω τη Μεταμόρφωση επειδή είμαι ο Ηλίας Κ. Αλλά ταυτόχρονα, κι αυτό δεν το ξέρετε εσείς, δεν μπορώ να ζωγραφίσω τη Μεταμόρφωση επειδή είμαι ο Ηλίας Κ.»
  
  
  

  

  
  Αλλά η αποκοτιά δεν τον έπιανε και ήξερε πώς μάταιο θα ήταν να ξοδευτεί σε τέτοιες εξηγήσεις. Η έκπτωση της χώρας, η αδικία της, η διαφθορά της, η βία της ήταν τέτοιες που τ’ όνομά της είχε μαυρίσει στα πέρατα της γης. Ο λαός χρειαζόταν κάποιο θαύμα· αυτό που ήθελε δεν ήρθε, οπότε βρήκε παρηγοριά στην αναγέννηση απ’ τη στάχτη του νεκρού ξύλου της αγιογραφίας. Η εξουσία χρειαζόταν απλώς δημόσιες σχέσεις, κάτι να απασχολεί τον διεθνή Τύπο αντί για τις ατασθαλίες και την καταστολή της. Και οι δημοσιογράφοι χρειαζόντουσαν συνεντεύξεις και φωτογραφίες κάθε λίγο για να υπηρετούν τους άλλους δυο.
  
  Είχε να κοιμηθεί τρεις μέρες απ’ το φόβο ότι ο πίνακας δεν πήγαινε πουθενά. Ότι όχι μόνο δεν ξεπερνούσε τα πρότερα έργα του—ούτε καν τα ακόμα νεανικά—μα ότι στα μάτια όποιου ήξερε από τέχνη θα πρόδιδε αμέσως το αδιέξοδο στο οποίο είχε περιέλθει ο δημιουργός του. Και δεν είναι ότι δεν είχε προσπαθήσει να βγει από αυτό. Είχε φάει μήνες μελετώντας τη μεσαιωνική ιαπωνική τέχνη· τον Ρουμπλιώφ· τον ίδιο τον Θεοφάνη τον Έλληνα· τον Ελ Γκρέκο. Είχε κλειστεί εβδομάδες ολόκληρες σε μοναστήρια· ξενυχτούσε, σηκωνόταν απ’ τα χαράματα, παρατηρούσε τις πέτρες και τα άκακα ζώα με τις ώρες. Μα η επίγνωση της φήμης και των προσδοκιών τον τρώγανε βαθιά σαν τα παράσιτα. Δεν μπορούσε πια να μείνει, όπως έπρεπε, μόνος, ολομόναχος με το ξύλο. Όλα τα στρέβλωνε το βλέμμα των άλλων.
  
  Όταν χάθηκε το φυσικό φως απ’ το παράθυρο του στούντιο, παράτησε τον πίνακα απηυδισμένος. Έβγαλε τα ρούχα της δουλειάς, έβαλε άλλα, πρόχειρα, και βγήκε στο δρόμο. Δεν είχε ιδέα πού πήγαινε. Περπατούσε και περπατούσε στην πόλη, αυτό το συμπίλημα βίαιης τάξης και αυθόρμητα διαλυτικού χάους. Είχε νυχτώσει για τα καλά όταν έφτασε στη γνωστή πλατεία με τους Μουσουλμάνους πρόσφυγες στοιβαγμένους στο πλακόστρωτο. Παιδιά, γριές, γέροι, άντρες, γυναίκες, ένας ανθρώπινος λόφος από σαγιονάρες πεσμένες και καφτάνια, από φτηνά t-shirt κι από σακούλες σουπερμάρκετ.
  
  Κοιμόντουσαν οι περισσότεροι. Έβλεπε τα σώματα να ανεβοκατεβαίνουν στο ρυθμό της ανάσας στο ημίφως. Τα αστέρια πάνω σβηστά. Ένιωσε νύστα βαριά, αφόρητα βαριά. Η κούραση απ’ τα διαρκή ξενύχτια, από την αγωνία όλη της προσπάθειας να τελειώσει τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος, του λύγισε τα γόνατα. Σε μια γωνιά, δίπλα σ’ ένα μισοξεραμένο δέντρο της πλατείας, κοιμόταν μια Μουσουλμάνα, καλυμμένη ολόκληρη, με τα δυο της παιδιά. Γονάτισε πρώτα, και μετά ξάπλωσε το σώμα του στο ζεστό ακόμα πλακόστρωτο και, σαν της γυναίκας το χαμένο και γερασμένο παιδί κοιμήθηκε έτσι, σιμά της.
  
  Τον ξύπνησε το γαλάζιο και κόκκινο φως των σειρήνων περιπολικών. Η αστυνομία. «Επιχείρηση εκκαθάρισης». Τους έδιωχναν από παντού, λες και ανέμεναν να αναληφθούν, ως δια μαγείας, εις ουρανούς για να μην πιάνουν χώρο. Η ταραχή του ύπνου που διακόπτεται απότομα έκανε τα υπόλοιπα. Φωνές. Σπρωξίματα. Βρισιές στα αραβικά. Το πικρό τανγκό των πλατειών της πόλης. Βγήκαν τα κλομπ. Άρχισαν να κατεβαίνουν αδιάκριτα όπου έβρισκαν. Ο Ηλίας Κ., ο «σύγχρονος Θεοφάνης», έφαγε τρεις γερές στο δεξί χέρι, το καλό, αυτό που ζωγράφιζε. Ένιωσε φριχτό πόνο και το είδε να γυρίζει σε κατεύθυνση αντίθετη απ’ αυτή που το μυαλό του ήθελε. Μετά σωριάστηκε κάτω.
  
  Ξανά το γαλάζιο και κόκκινο φως του επίγειου χάους (της επουράνιας αρμονίας ήταν, φυσικά, λευκό). Αυτή τη φορά ήταν τα νοσοκομειακά. Πάλι φωνές και σύρσιμο ποδιών και μεταλλικές πόρτες που άνοιγαν κι έκλειναν. Ξανάκλεισε τα μάτια γιατί όλα γύριζαν στον χαμηλό ουρανό του ασθενοφόρου.
  
  Έμεινε μέσα δυο εβδομάδες. Δεν ασχολήθηκε με την υποδοχή του θέματος στον Τύπο. Δεν τον απασχόλησε η διεθνής κατακραυγή κατά της αστυνομίας και της κυβέρνησης. Περίμενε μονάχα το εξιτήριο. Το πήρε, και γύρισε απευθείας στο στούντιο.
  
  Η Μεταμόρφωση τέλειωσε σε τρεις μέρες. Αποθεώθηκε όπως κανένα άλλο έργο του Ηλία Κ. Κάποιοι είπαν ότι με το χέρι ακόμα στο γύψο μπόρεσε να λύσει τα αισθητικά προβλήματα που τον είχαν καθηλώσει οκτώ μήνες. Άλλοι ότι δεν άλλαξε τίποτε απολύτως στον πίνακα μετά την επιστροφή του εκτός απ’ το βλέμμα με το οποίο τον κοιτούσε. Είτε το χέρι ταπεινώθηκε είτε το βλέμμα, όμως, όλοι συμφώνησαν πως ο πίνακας μαρτυρούσε.

 

 

 

•  Το ότι ο ΔΗΣΥ φκάλλει στη επιφάνεια χωρίς ίχνος ντροπής τέτοιους οχετούς όπως την υστερία/αυταρχισμό ενάντια στο έργο του Γ. Γαβριηλ, είναι ένα ακόμα παράδειγμα της αποτυχίας τζαι προσωπικά του Γ. Κληρίδη, τζαι ευρύτερα της θεωρίας/υπόθεσης ότι οι «ηγέτες» καθορίζουν την πολιτική.
  
  Ο ΔΗΣΥ σαν σχήμα, υποτίθεται φιλελεύθερο, απέτυχε πλήρως. Όσοι τρέφουν ακόμα αυταπάτες ότι αυτό το οργανωτικό σχήμα θα μπορούσε να στηρίξει λύση του κυπριακού [είτε το 2004, είτε σήμερα] είτε εθελοτυφλούν από ιδιωτικό συμφέρον [κάτι περιμένουν από την εξουσία – διότι είναι τζαι τούτον πκιον πάνω στο τραπέζι] ή απλώς λένε ψέματα. Τί θα τους εμπόδιζε [την ηγεσία τζαι τα φερέφωνα του ΔΗΣΥ όπως τους εζησαμεν] να ρίχνουν ανάλογες υστερίες εναντίον τουρκοκυπρίων, σε μια κατάσταση/διαδικασία λύσης;
  
  Τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει κανείς από ένα κόμμα που στήνει με τόση ευκολία τέτοια υστερία [όπως αυτήν που είδαμε την περασμένη εβδομάδα] ανάμεσα στους οπαδούς του] τζαι σιωπούν με τόση επιδειχτική δειλία όσοι πουλούσαν φιλελέ λαφαζανιες - πλην η κ. Ξένιας κάπως, τζαι παραδόξως, αν και δεν κωδικοποιήθηκε σαν συναγερμική, της κ. Γιολίτη… τζαι παρά τον Τσουρούλη που είναι τεκμήριο από μόνος του της αποτυχίας της δεξιάς τζαι της λειτουργίας της σαν μάντρα πειθήνιων λόγω συμφερόντων.
  
  Εν για τούτο που πρέπει να τελειώνει τζαι το συναγερμικό φύλο συκής που πουλούν οι εκλιπαρούντες εύνοια της εξουσίας – ότι «όλοι φταίμε», ότι «όλη η κυπριακή κοινωνία είναι..» ετσι κ.ο.κ. Όχι, δεν είναι όλοι έτσι. Κάποιοι έστησαν ένα αισχρό θέαμα, κάποιοι τσίμπησαν, κάποιοι στα ΜΜΕ αναπαρήγαγαν ή σιώπησαν - αλλά τζαι κάποιοι αλλοι/ες αντιστάθηκαν… Δεν μπορείς να είσαι τζαι με τον Σέπο/Πρόδρομο/Ταλιαδώρο/Λοττίδου τζαι με τον Γαβριήλ τζαι όσους στήριξαν τον Γαβριήλ….Υπαρχει πια ένα χάσμα…

 

 

 

• Πριν την επιτροπή Νικολάτου ήταν η επιτροπή Καλογήρου… η οποία όμως έντιμα [όπως καταγράφεται από έντιμη δημοσιογράφο τζαι σε φιλοκυβερνητική εφημερίδα] κατέγραψε ένα πρόγραμμα σκανδάλων…
  
  Τζαι να μην υπήρχε ο Γαβριήλ, σε αυτό το πλαίσιο θα έπρεπε να κατασκευάσουν ένα θέαμα σανού για την εθνικοφροσύνη… αλλά τζαι για την υπόλοιπη κοινωνία. Διότι παρά την προσπάθεια εβδομάδων δεν κατάφεραν να λογοκρίνουν το μεγαλύτερο ίσως σκάνδαλο των τελευταίων δεκαετιών..
  
  
  
  
  
  
  
  
  «Της Μαρίνας Οικονομίδου
  economidoum@kathimerini.com.cy
  13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2020
  
  Κάθε άλλο από ανώδυνα αναμένεται να κλείσει το κεφάλαιο των πολιτογραφήσεων αν λάβει κανείς υπόψη τα συμπεράσματα και ευρήματα της τριμελούς ερευνητικής επιτροπής που κλήθηκε από το υπουργικό συμβούλιο τον περασμένο Νοέμβριο να ελέγξει 26 περιπτώσεις για τις οποίες θα ξεκινούσε διαδικασία αποστέρησης διαβατηρίου. Η «Κ» έχει αποκλειστικά την έρευνα της τριμελούς επιτροπής υπό την προεδρία της Δήμητρας Καλογήρου, η οποία εντοπίζει προχειρότητες, απουσία ελέγχου από αρμόδιες αρχές, ψευδείς δηλώσεις που αξίζει να ερευνηθούν ποινικά. Προχειρότητα, ανεπάρκεια, σε ένα επενδυτικό πρόγραμμα που από το 2013-2018 θεωρείτο ιδιαίτερα σημαντικό για την οικονομική ανάκαμψη.
  
  Ένα υπουργείο Εσωτερικών που λειτουργούσε διεκπεραιωτικά, ένα υπουργείο Οικονομικών που δεν έλεγχε αν το ποσό της επένδυσης ανταποκρινόταν στην πραγματική του αξία, με αποτέλεσμα να υποβόσκει νέα φούσκα ακινήτων, έντυπα με κενά, συστατικές επιστολές αμφιβόλου γνησιότητας τις οποίες υπέγραφαν ασκούμενοι δικηγόροι και γραμματείες των γραφείων παροχής υπηρεσιών, ελλιπή ως και παραπλανητικά βιογραφικά σημειώματα αλλά και τιμές των επενδύσεων που καθορίζονταν σε τεχνητά επίπεδα για να ικανοποιηθούν τα κριτήρια του επενδυτικού προγράμματος, είναι κάποια από τα συμπεράσματα που καταγράφονται στην πολυσέλιδη έκθεσή της η τριμελής επιτροπή.»
  
  https://www.kathimerini.com.cy/gr/politiki/poioys-ekthetei-to-porisma-kalogiroy?fbclid=IwAR2wymEIEog6VxoNlp91aeDwwqZURpIAHnOVrpxy0EmYknotiC6Mb6AYnhM

 

 

 

• Από τα μαργαριτάρια των σκανδάλων που θέλει να λογοκρίνει η εξουσία. Τζαι που/ποιοι ειναι άραγε οι «τυχεροί» που πούλησαν σε διπλάσια τιμή;
  
  [από την έρευνα Καλογήρου για το σκάνδαλο των διαβατηρίων]

 

• Τουλάχιστον η κ. Ξενια μίλησε…. αλλά...
  Οι υπόλοιποι των εύκολων παναϋρκών; Μούγκα...; Η μια που μίλησε έκανε να φαίνεται πιο καθαρά η μίζερη σιωπή των υποτακτικών της εξουσίας τζαι των φερέφωνων των ίσων αποστάσεων οι οποίοι μάλλον δικαιώνουν το ρητό «για την καρέκλα το θέαμα ποιούνται…»
  
  
  
  
  
  Τζαι το "αλλά"…
  
  «Gregoris Ioannou
  Σωστή στο θεωρητικό και στο αφηρημένο η θέση της Ξένιας Κωνσταντίνου ότι «η τέχνη προκαλεί, εξοργίζει, σκανδαλίζει, ανυψώνει, συνθλίβει, αξιολογείται και κατακρίνεται, αλλά δεν ποινικοποιείται". Στο πρακτικό όμως, και στο προκείμενο δεν είδα κάπου να έχει τοποθετηθεί ρητά η αγαπητή Ξένια ως προς το κατά πόσον α) οι πίνακες του Γαβριήλ είναι τέχνη (και όχι «ζωγραφιές», «πορνογραφία», «κακογουστιά» κλπ όπως λένε άλλοι στον χώρο της) και β) κατά πόσον αφού ήδη ο δημιουργός τους ελέγχεται πειθαρχικά με σκοπό την επιβολή ποινής εναντίον του τι προτίθεται να κάνει η ίδια ως βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος που υλοποιεί αυτή την ποινικοποίηση;»

 

 

 

• Καταγραφή των θεσμών που αντιστάθηκαν:
  
  «Ευτυχώς οι συνάδελφοι, οι μαθητές μου και οι περισσότεροι γονείς είναι στο πλάι μου. Υπήρξαν βέβαια και ακραίοι γονείς που αντέδρασαν.» Γ. Γαβριήλ
  
  Ανακοινώσεις στήριξης της ελευθερίας έκφρασης εκφρασαν οι: Σύνδεσμος Καθηγητών/τριών Τέχνης, διδάσκοντες στο Τμήμα Καλών Τεχνών του ΤΕΠΑΚ, ΕΚΑΤΕ, οι εκπαιδευτικοί στο σχολείο του κ. Γαβριήλ, Η Προοδευτική Κίνηση εκπαιδευτικών, τζαι [με βαρύνουσα σημασία] η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Κύπρου.
  
  Ενάντια τάχθηκε ο ΔΗΣΥ, οι οργανώσεις του τζαι οι διορισμένοι/εγκάθετοι του. Τζαι μερικά που τα φερέφωνα [που το επαίζαν φιλελέ] προσπάθησαν να επιτεθούν στον καλλιτέχνη [τάχα μου δεν τους άρεσε η τέχνη του] με την μικροπρέπεια του δειλού που νομίζει ότι δεν είναι εμφανές το κίνητρο… J

 

 

•       Για τους απολογητές της εξουσίας – την «θεωρία»/πλυντήριο των ίσων αποστάσεων

Το "η ελευθερία έκφρασης έχει όρια" είναι το νέο "δεν είμαι ρατσιστής αλλά".

Constantinos Psillides

 

Οι πίνακες του Γαβριήλ και η θεωρία των δυο άκρων

του Γ. Χαραλάμπους

«Μια σειρά από σχολιαστές έσπευσαν να εξισώσουν εκείνους που επέκριναν τον ζωγράφο και εκπαιδευτικό Γιώργο Γαβριήλ και ζητούν πειθαρχικά μέτρα εναντίον του, με αυτούς που τον υπερασπίζουν. Το γενικότερο πλαίσιο του αφηγήματος είναι γνωστό και χρησιμοποιείται παγκοσμίως: τα δύο άκρα κάθε συγκυρίας είναι ανορθολογικά και φανατισμένα, είναι το ίδιο και αποτελούν παθολογία της σύγχρονης πολιτικής ζωής και της χώρας, ενώ παρασύρουν την κοινωνία σε ένα σπιράλ διχόνοιας που δεν ωφελεί κανένα.

Υπάρχουν πολλά επικοινωνιακά κόλπα για να αντιμετωπιστεί η δημόσια κριτική σε κυρίαρχα καθεστώτα και πρακτικές και η θεωρία των δύο άκρων είναι ένα από αυτά. Αλλά είναι τόσο πειστική και τεκμηριωμένη όσο ο Αρχιεπίσκοπος να λέει πως είναι «προϊστάμενος του λαού» και το Ελληνοκυπριακό κράτος χριστιανικό. Διότι, όπως και ο Αρχιεπίσκοπος, η εξισωτική προσέγγιση στο θέμα Γαβριήλ λέει ψέματα, ή στην καλύτερη περίπτωση αποκρύπτει την αλήθεια. Εν τέλει παραποιεί δυναμικές υποβοηθώντας την στάση της μιας πλευράς έναντι της άλλης….»

https://dialogos.com.cy/oi-pinakes-tou-gavriil-kai-i-theoria-ton-akron/?fbclid=IwAR2IYkSsS6zRKzJawSZVvTvb8ku0H0LRmiQwoWSS7OsA6QEgZc1TmEenJtA#

του Γ. Χαραλάμπους,  

 

 

 

• Οι απρόσμενες συνέπειες των εθνικοφρονων υστεριών: πως οι συντηρητικοί λειτουργούν άθελα τους, σαν μηχανισμοί δημοσιοποίησης του έργου που φοβούνται – απλώς γιατί η Ιστορία έχει τους δικούς της ρυθμούς και δεν ασχολείται με τη δική τους μελαγχολία η/και ανοησίες…
  
  Όμως η υστερία της εθνικοφροσύνης/θρησκοληψίας του παρελθόντος δεν ήταν μόνο μετατόπιση. Έβγαλε στην επιφάνεια και μια αντιπαράθεση που υπάρχει ιστορικά και στην Κύπρο και σε άλλες κοινωνίες – αφορά  το δικαίωμα στην ελευθερία τζαι την ισονομία απέναντι στον αυταρχισμό τζαι την απόπειρα μορφών εξουσίας να χειραγωγούν συντηρητικά στρώματα του πληθυσμού, υποβάλλοντας τους ότι το ιερό τους κινδυνεύει, ότι κινδυνεύει η πίστη τους – από τους Άλλους.
  
  Και αυτή η φανατισμένη τύφλα που αδυνατεί [γιατί την συντηρούν σε αυτήν την κατάσταση αδυναμίας ορθολογικής σκέψης] να κατανοήσει ότι το δικό της ιερό δεν είναι καθολικό, ότι ζούμε σε μια εποχή που δεν υπάρχει ένα και μοναδικό ιερό, χειραγωγείται για να δαιμονοποιηθούν άτομα, ιδέες, η τέχνη η ίδια – για να συντηρηθεί το πνεύμα του υπάκουου κοπαδιού της μάντρας των προβάτων που δεν θα σκέφτονται, αλλά θα αντιδρούν σε ότι τους ρίχνουν σαν σκυλάκια του Παβλόφ.
  
  Αυτοί οι σπασμοί του παρελθόντος εμφανίζονται συχνά, σε τέτοιο βαθμό που μπορεί να πει κάποιος ότι το νέο και το μέλλον, συχνά γεννιούνται μέσα από τέτοιες υστερίες – η εξουσία του χθες, δαιμονοποιωντας μια νέα ιδέα που είναι ακόμα μειοψηφική ή μη γνωστή στο ευρύ κοινό, την διαχέει στην κοινωνία. Όταν κατακάτσει η υστερία δημιουργείται ένα εσωτερικό κενό– το οποίο γίνεται αναπόφευκτα, αφού η υστερία είναι [αν του δούμε ψυχαναλυτικά] ένα είδος ματαιωμένης ικανοποίησης που μετατρέπεται σε εξωστρεφή βία… χωρίς όμως εκτόνωση πέρα από το μίσος.
  
  Στην πραγματική κοινωνία [σε αντίθεση με την φαντασίωση της υστερίας] αυτό που γίνεται είναι ότι αυτό που δαιμονοποιείται προοδευτικά γίνεται αποδεκτό και σε μερικές δεκαετίες αρκετοί από αυτούς που σύρονταν σαν πρόβατα να βελάζουν στη υστερία, θα υιοθετήσουν αυτό που έβριζαν χωρίς να το κατανοούν. Όπως ο Λ. Μαύρος με την κυπριακή σημαία.
  
  Με αυτή την έννοια ο οχετός των τραμπούκων τζαι ο αυταρχισμός του κάθε Προδρόμου ή του κάθε ένοχου/ένοχης συνείδησης [όπως του αρχιεπίσκοπου] τα οποία έβγαλε στην επιφάνεια η αντιπαράθεση, ουσιαστικά λειτουργούν για να καθιερώσουν τον κ. Γαβριηλ σαν μια ιστορική μορφή στη Ιστορια της κυπριακής τέχνης – τζαι την σχέση της με την κοινωνία. Δεν θα είναι μακρυά η μέρα που μερικά από τα διαπιστευτήρια της τέχνης του μέλλοντος θα είναι η οργή που προκάλεσαν μέσα από την πρόκληση συντηρητικής υστερίας από τους οπαδούς ενος κόσμου που παρακμάζει πια..

 

 

 

• Όταν η τέχνη αποκαλύπτει…
  
  Το ότι γελοιοποιήθηκαν άτομα από την Λοττιδου [η οποία μας θύμισε τόσο γλαφυρά ότι διορίστηκε, όχι λόγω κατανόησης του αντικειμένου, αλλά σαν βολική κυρία που θα αναπαράγει οτι χρειάζονται αυτοί που της χάρισαν μια καρέκλα] μέχρι την Μηλιώτη [η οποία επίσης φάνηκε να επιβεβαιώνει κωμικά τον τίτλο που «κέρδισε» με τα θεάματα της στο ΡΙΚ σαν κομματικός εκπρόσωπος του ΔΗΣΥ στις ειδησεογραφικές εκπομπές], είναι θετικό – και μέρος της συνεισφοράς του έργου του κ. Γαβριήλ.
  
  Μια από τις λειτουργίες της μοντέρνας και της μεταμοντέρνας τέχνης είναι η πρόκληση μιας αστάθειας [unbalancing] στην οπτική/ακουστική κοκ δομή αντίληψης του θεατή/ακροατή. Προκαλεί ένα αίσθημα αμηχανίας ανάμεσα σε αυτό που αναμένεται τζαι τζήνο που φαίνεται [στις εικαστικές τέχνες] το οποίο οδηγεί, σε όσους εμπλέκονται με την τέχνη, σε ένα είδος σταδιακής αναδόμησης του τρόπου αντίληψης του κόσμου. Το ότι άτομα όπως την Μηλιώτη ούτε ασχολήθηκαν, ούτε καν φάνηκε να σκέφτηκαν ποτέ για τέτοιες λειτουργίες της τέχνης, ήταν συμπαθητικά αποκαλυπτικό – ο κομματικός φανατισμός στην συντηρητική αντίληψη….
  
  Αυτοί που φώναζαν την περασμένη εβδομάδα και ίσως συνεχίσουν να αναπαράγουν τα κλισε που τους υπόβαλαν, σαν χαλασμένος δίσκος γραμμοφώνου, για ακόμα λίγο, θα ντρέπονται σε λίγα χρόνια για την δημόσια έκθεση ανοησίας, την μνημειώδη άγνοια τους, την γελοία προθυμία τους να συγκαλύψουν τυπάκους όπως τον κωμικό κύριο στην αρχιεπισκοπή κ.ο.κ.
  
  Ποιός θυμάται σήμερα τις υστερίες ενάντια στην ομοφυλοφιλία στα τέλη της δεκαετίας του 90; ..Ποιός τολμά σήμερα να πει ότι πρέπει να αφαιρεθούν από τα σχολεία τα κείμενα των Τεύκρου Ανθία ή του Νίκου Καζαντζάκη; Κάποτε οι πρόγονοι των νυν υστερικών φώναζαν για αυτά.. Για ένα αιώνα κτυπιόντουσαν οι συντηρητικοί στην Γαλλία για την αντι-κληρικη έμφαση της Γαλλικής Επανάστασης. Σήμερα απλώς κοιτάνε τις άδειες εκκλησίες, καθώς οι τοπικοί πιστοί όλο και λιγοστεύουν. 
  

·          

 

 

• Τζαι τα ψέματα δεν ήταν μόνο για τις δήθεν αντιδράσεις στο σχολείο του Γαβριήλ [όπου τελικά οι συνάδελφοι του έβγαλαν ανακοίνωση στήριξης] αλλά τζαι για το σκάνδαλο συγκάλυψης που κάμνει την εξουσία της μάντρας των προβάτων που καταναλώνουν τον σανό της υστερίας, να σούζεται…
  
  Από την Έρευνα Καλογήρου. Τζαι χυδαία ψέματα το πρόγραμμα στο οποίο κατά τον Νουρή όλα «έγιναν νομότυπα»…

 

• Γενεαλογία του φόβου της τέχνης από την εθνικοφροσύνη Ι: 1910-1930 από το Θέατρο στη Ποίηση.
  
  Αν δούμε, λοιπόν, ιστορικά τους σπασμούς του χθες [τις συντηρητικές υστερίες αυτών που φωνάζουν λογοκρισία απέναντι σε μορφές τέχνης που ανοίγουν τον δρόμο για τις αισθητικές δομές του μέλλοντος] θα πρέπει να πάμε στις αρχές του 20^ου αιώνα. Την δεκαετία του 1910-20 είχαμε την πρώτη μεγάλη αντιπαράθεση  - για το θέατρο, μια νέα μορφή τέχνης τότε στην Κύπρο. Ο Ν. Καταλάνος, ιεραπόστολος [από την Ελλάδα] του εισαγόμενου ελληνικού εθνικισμού αποκαλούσε τα θέατρα καταγώγια κοκ – μπουρδέλο κοινώς… Σήμερα ούτε η αυτού φαιδροτης, ο αρχιεπίσκοπος κοκ, δεν θα τολμούσε να τα πει ετσι… Οι τελευταίοι απόγονοι εκείνης της υστερίας απαγορεύσαν πρόσφατα το Cock στην Σωτήρα μέσα σε ένα γενικότερο κλίμα ειρωνείας για την κατάντια των τοπικών προυχόντων.
  
  Τέλη της δεκαετίας του 1920 ήταν η σειρά της ποίησης, στο πρόσωπο του Τεύκρου Ανθία, να δεχτεί τις υστερικές επιθέσεις των συντηρητικών του χθες… Αυτό που κάνει τους συντηρητικούς τόσο εύκολα χειραγωγισιμους, είναι ότι έχουν μια αντίληψη του κόσμου που είναι διαφορετική από τον κόσμο όπως εξελίσσεται στην πραγματικότητα. Έτσι προσφέρονται εύκολα σε ότι δολώματα τους ρίξουν. Ο Ανθίας αφορίστηκε και όταν μια ομάδα διανοούμενων [δασκάλων κοκ] της εποχής υπέγραψε δήλωση στήριξης του, η εκκλησία τους απείλησε με αφορισμό επίσης. Κάπου σε εκείνο το πλαίσιο γεννήθηκε σαν απρόσμενη συνέπεια και ένας από τους ιδρυτές της κυπριακής ανθρωπολογίας, ο Peter Loizos.
  
  Ο πατέρας του είχε αναγκαστεί να αποσύρει την υπογραφή στήριξης [λόγω του δράματος της θρησκόληπτης μητέρας που πανικοβλήθηκε από την πιθανότητα να αφοριστεί ο γιος της] και σαν συνέπια έφυγε για την Βρετανία. Όπου παντρεύτηκε μια βρετανίδα και χρόνια μετά ο γιος του [κουβαλώντας βιωματικά την παράδοξη εμπειρία του αυτό-εξόριστου πατέρα] θα ερχόταν στην Κύπρο να μελετήσει με το ψυχρό βλέμμα της επιστήμης το [συλλογικό] «χωρκό» που γέννησε κάποτε εκείνη την υστερία… Αλλά μέχρι τότε ο Ανθίας ήταν πια αναγνωρισμένος σαν ένας από τους μεγάλους ποιητές της κυπριακής νεωτερικότητας. Κανένας δεν ήθελε να θυμάται πια τζήνη την γελοιότητα, εκείνου του αφορισμού. Ιδιαίτερα όσοι υστερικά φώναζαν τότε ευρύτερα, εκλιπαρώντας τις αποικιακές αρχές να διώξουν τον αμαρτωλό δάσκαλο… ιδού η ανακοίνωση τους [μετα από σύσκεψη στην αρχιεπισκοπή].. Για να θυμόμαστε τις ιδεολογικές καταβολές τη εθνικοφροσύνης του Προδρόμου.
  
  «Να μην προσλαμβάνονται υπό ατόμων και σωματείων κομμουνισται τεχνιται και εργαται. Να καταγγέλλονται υπό των γονέων οι κομμουνισται δάσκαλοι εις το Γραφείον Παιδείας και τον Αρχιεπισκοπον και να απομακρύνονται των σχολείων οι μαθηται μεχρι να επιτευχθεί η απομακρυνσις των κομμουνιστών δασκάλων..»  Κ. Γραικός, Κυπριακή Ιστορία, σελ.252

 

 

 

• Γενεαλογία του φόβου της τέχνης από την εθνικοφροσύνη ΙΙ: οι εθνικόφρων εκκαθαρίσεις στην εκπαίδευση το 1948 με την βοήθεια της αποικιοκρατίας στην οποία απευθύνονται οι δουλοπρεπείς επικλήσεις της εθνικοφροσύνης:
  
  Τζαι Ιστορικά η υστερία πήρε νέες μορφές το 1947-48: εκεί είναι τζαι άλλοι ιδεολογικοί πρόγονοι του αυταρχισμού της εθνικοφροσύνης που εκλιπαρούσε να της δοθεί η εξουσία από τους βρετανούς…
  
  Για να θυμόμαστε:
  
  «Στις 19 Ιουλίου [1948] τρεις καθηγητές γνωστοί για τα αριστερά τους πολιτικά φρονήματα έχασαν την δουλειά τους μετα από απόφαση της Σχολικής Εφορείας Λευκωσίας της οποίας προΐστατο ο Θεμιστοκλής Δερβης [ταυτόχρονα ηγέτης του κόμματος της δεξιάς, ΚΕΚ, και διορισμένος, από τους βρετανούς, δήμαρχος την δεκαετία του 1930]…. Μετά τη ανακοίνωση για την παύση των τριών καθηγητών η «Εφημερίδα» [του Πολύκαρπου Ιωαννίδη, γραμματέα της μητρόπολης Κερύνειας και ιδεολόγου της ακροδεξιάς] έγραφε τα πιο κάτω:
  
  «Νομίζωμεν ότι δεν είναι ανάγκη να υποδείξομε ότι η εφορεία οφείλει να προχώρηση αδιστακτως εις την ολοκλήρωσιν του έργου, αποβάλλοντας εκ του σχολείου και τους κομμουνιστάς μαθητάς… Τούτο εινε και καθήκον όλων των Εφορειών όλων των γυμνασίων.» [484
  
  Και η εθνικοφροσύνη τότε δεν περιοριζόταν μόνο στα σχολεία ήθελε γενικές εκκαθαρίσεις αριστερών, μη-πειθήνιων στην εξουσία του αυταρχισμού του χθες.
  
  «….να αρχίσει έρευνα διά τα πολιτικά φρονήματα των Άγγλων τμηματαρχών και κατόπιν των ιθαγενών. Να εξετασθεί κάθε τμήμα, μηδενός εξαιρουμένου. Να γίνει έρευνα συστηματική κι όχι φάρσα… να γίνει λοιπόν εκκαθαρισις μεταξύ υπαλλήλων και διδασκάλων και αστυνομικών . Να γίνει το ταχύτερον.» 
  2 Μαρτίου 1948, Εφημερίς [Ρ. Κατσιαούνης, η Διασκεπτική, σελ.408]
  
  Ο Πολύκαρπος  Ιωαννίδης συνέχισε τις υστερίες του και μετά το 1960. Τζαι ήταν φυσικά ιδεολόγος της ΕΟΚΑ β που εκτόξευε τζαι απειλές εν αναμονή του ελληνικού πραξικοπήματος του Ιούλη του 74. Τελικά είδε την κατάληψη της Κερύνειας από τα τουρκικά στρατεύματα εγκλωβισμένος.
  
  Σήμερα ποιός θυμάται τις νευρωτικές υστερίες εκείνης της αθλιότητας που ζητούσε από τους αποικιοκράτες να «εκκαθαρίζουν» συμπατριώτες γιατί δεν συμφωνούσε μαζί τους; Κανένας. Τον παρουσιάζουν τάχα μου «αγωνιστή», λογοκρίνοντας το έργο τζαι την μιζέρια μιας ζωής που σπαταλήθηκε στο αυταρχικό μίσος… Έτσι καταντούν οι υστερικοί της εθνικοφροσύνης ..να ντρέπονται για αυτούς οι απόγονοι τους..

 

 

• Γενεαλογία του φόβου της τέχνης από την εθνικοφροσύνη ΙΙΙ: Μετά το 74 – όταν οι εθνικόφρονες φώναζαν ότι δεν θέλουν Πανεπιστήμιο το οποίο θα «διέφθειρε εθνικά» την νεολαία, τζαι άλλες ανάλογες ιστορίες κωμικής ασυναρτησίας με συμπτωματικό παράδειγμα τον Αναστασιάδη..
  
  Υστερίες είχαμε τζαι μετά το 74.. Αλλά σε φθίνουσα πορεία μετά την συντριβή της ακροδεξιάς σαν επακόλουθο της κατάρρευσης της χούντας [του ιδεολογικού της σημείου αναφοράς της ελληνοκυπριακής εκδοχής] αλλά και της αποκάλυψης των συνεπειών των πρακτικών της – πώς το πραξικόπημα οδήγησε στην εισβολή. Βέβαια δεν τα παράτησαν. Φαίνεται να συντηρούνται από περιοδικές υστερίες που σβήνουν… Με τον θάνατο του Μακαρίου λ.χ. άρχισαν μια εκστρατεία ενάντια στο τότε Υπουργό Παιδείας, τον Σοφιανό, που προσπαθούσε να εκμοντερνίσει την παιδεία [με μαθητική στήριξη] τζαι την κυπριοποιούσε κάπως. Στην υστερία οι εθνικόφρονες.. αλλά όταν τελικά την δεκαετία του ‘90 ο Σοφιανός βρέθηκε δίπλα στον πρόεδρό τους, τον Κληρίδη, οι εθνικόφρονες δεν είχαν τί να πουν. Δεν τους είπαν να φωνάξουν – δεν φώναξαν… Πειθήνιοι...
  
  Αρχές του 1990 είχαμε μια άλλη σειρά εθνικιστικών υστεριών – με πιο γνωστή εκείνη εναντίον του Πανεπιστημίου  στην οποία πρωτοστάτησε ο Αναστασιάδης – τζαι μετά είπεν τζαι συγνώμη για την αχαπαροσύνη του. Οι οπαδοί που φώναζαν, ξέχασαν την ντροπή τους..
  
  Η επίθεση ενάντια στο έργο του κ. Γαβριήλ είναι με αυτή την έννοια ιστορική, διότι η συντηρητική εθνικοφροσύνη δεν εστίαζε ως τωρά σε αυτήν την μορφή τέχνης. Οπότε αυτή η επίθεση είναι και ενδεικτική ότι σαν τέχνη έχει ωριμάσει πια αρκετά για να προκαλεί τους συντηρητικούς. Το οποίο είναι μάλλον τεκμήριο ότι ανοίγει παράθυρα στο μέλλον που τους κάνουν να χάνουν τις ισορροπίες τους…

 

 

 

• Όταν η θρησκόληπτη εθνικοφροσύνη ωρύεται, αυτό σημαίνει ότι δεν έχει καν τις λέξεις για να μπορέσει να καταλάβει – και φοβάται την δύναμη της τέχνης όταν κωδικοποιεί της αθλιότητες της ένοχης συνείδησης [είτε του Γρίβα, είτε του Αναστασιάδη κοκ]…
  
  Αξίζει να δούμε τζαι τα σημεία εστίασης της υστερίας – τα οποία ήταν 2 όπως το έθεσε με εξαιρετική σαφήνεια ο κοινωνιολόγος Ν. Περιστιάνης σε μια παρέμβαση του: https://www.facebook.com/alphaenimerosi/videos/263326154726134

1.    Η ερμηνεία για τον χριστιανισμό [με αναφορά στην προσθήκη του προσώπου του Χριστού σε μια σειρά από πίνακες νεαρών– ενός με μοτόρα, ενός με πανό Ομόνοια-Αντιφά, και ένα γυμνό νεαρό σώμα]

2.    και η κριτική της εξουσίας [με το σκύλο να κατουρά στο άγαλμα του Γρίβα, και στον αρχιεπίσκοπο-  και μια εικόνα αυτοκτονίας θεατή στην εικόνα του Αναστασιάδη σε τηλεοπτική οθόνη].

 Η δεύτερη διάσταση είναι ξεκάθαρα πολιτική τζαι εν σαφές ότι  δαμαί γίνεται μια συνειδητή προσπάθεια της δεξιάς να λογοκρίνει πολιτικά..Ο φόβος είναι τζαι πολιτικός. Για την διάχυση της οργής τζαι για τα ιστορικά εγκλήματα τζαι για τα σκάνδαλα του παρόντος…

 

 

• Η ιστορική σημασία των ανακοινώσεων των διδασκόντων στην Σχολή Καλών Τεχνών του ΤΕΠΑΚ και της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Κύπρου..
  
  Η παρέμβαση των δυο δημόσιων θεσμών Ανώτερης δημόσιας Παιδείας είναι ιδιαίτερα σημαντικές. Τζαι δείχνουν τις δυναμικές που έβγαλε στην επιφάνεια ο απροκάλυπτος αυταρχισμός.
  
  Η προσπάθεια να εμποδιστεί η δημιουργια Πανεπιστημίου στην Κύπρο είχε σαν υπόστρωμα τον έλεγχο του κυπριακού «πνευματικού λόγου» και την εξάρτηση του από το εξωτερικό. Η υστερία μεχρι και στην ίδρυση του Πανεπιστημίου Κύπρου ηταν εκφραστική. Οι συντηρητικοί έδειχνα ξεκάθαρα τις προθέσεις τους – αφού απέτυχαν να  αποτρέψουν την δημιουργια του Πανεπιστημίου Κύπρου, προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα κλίμα τρομοκρατίας ώστε το Πανεπιστήμιο να λειτουργει  σαν ένα είδος δευτεροβάθμιου ιδρύματος που θα αναπαράγει [κατευθυνόμενο από την εξουσία] αντι να ενθαρρύνει νέες κατευθύνσεις στην σκέψη η την έρευνα.
  
  Οι παρεμβάσεις και των 2 δημόσιων ιδρυμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σε μια διαμάχη με διάφορες μορφές εξουσίας [αρχιεπισκοπή, κυβέρνηση, κυβερνών κόμμα κοκ] ηταν, σε αυτό το πλαίσιο, ιστορικές. Για πρώτη φορά τα πανεπιστήμια εμφανίστηκαν σαν ανεξάρτητοι αυτόνομοι θεσμοί –όπως ηταν και το αίτημα των αγώνων μετα την δημιουργια του πανεπιστήμιου Κύπρου όταν οι γνωστοί μερικοί αμολήθηκαν σε απόπειρες εκφοβισμού…
  
  Είναι με αυτή την έννοια και μια ιστορική στιγμή ενηλικίωσης θεσμών που μιλούν πια αυτόνομα.. Σε αυτήν ασφυξία ελέγχου των θεσμών από την ημετεροκρατια, στην οποία ζούμε, η κίνηση των δυο θεσμών [της Σχολής του ΤΕΠΑΚ τζαι της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου] ηταν μια πνοή φρέσκου αέρα από το μέλλον..
  Τα σέβη μας..:)
  
  Από την ανακοίνωση της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Κύπρου:
  
  «Στο μέτρο που το καλλιτεχνικό έργο δεν παρεμβάλλεται στην άσκηση των αρμοδιοτήτων ενός δημόσιου αξιωματούχου, η ελευθερία της έκφρασης αποτελεί αδιαπραγμάτευτη αξία. Η ιστορία της τέχνης, της λογοτεχνίας και της επιστήμης είναι γεμάτη από περιπτώσεις «ενοχλητικών» δημιουργών. Από τον Σωκράτη και τον Γαλιλαίο μέχρι τον Νίκο Καζαντζάκη, τον Salman Rushdie και τους σκιτσογράφους του Charlie Hebdo, ο πνευματικός δημιουργός, με τον τρόπο του ο καθένας, εισάγει «καινά δαιμόνια» στο δημόσιο λόγο – υπερβαίνει η αντιμάχεται κυρίαρχες αντιλήψεις. Η δημοκρατία είναι το πολίτευμα που θεσμίζει τη διαφωνία, καλλιεργεί την αναστοχαστικότητα, και ενθαρρύνει την ετερόδοξη άποψη. Η ώριμη δημοκρατία συζητά και προβληματίζεται, δεν διώκει.»
  
  Από την ανακοίνωση διδασκόντων στην Σχολή Καλών Τεχνών του ΤΕΠΑΚ:
  
  «Η απόφαση του Υπουργείου Παιδείας, Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας συνιστά μια πρωτοφανή απόπειρα λογοκρισίας και περιορισμού του δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης ενός εικαστικού καλλιτέχνη. Επισημαίνουμε πως ο εν λόγω διευθυντής σχολείου διατηρεί την ιδιότητα του καλλιτέχνη - για την οποία, εξάλλου, ευθύς εξαρχής προσελήφθη στη θέση του διδάσκοντος Τέχνης. Οι κατά το Υπουργείο “ζωγραφιές” αποτελούν έργα τέχνης, τα οποία δημιούργησε και εξέθεσε εκτός της διδακτικής διαδικασίας και του δημόσιου σχολείου. Η αποτίμηση της αισθητικής ή καλλιτεχνικής τους αξίας δεν αφορά το Υπουργείο, ενώ εκφεύγει των σκοπών του παρόντος κειμένου. Τονίζουμε, ωστόσο, τους κινδύνους που εγκυμονεί η προσπάθεια να ελεγχθεί η κάθε έκφραση πεποιθήσεων (πολιτικών, καλλιτεχνικών κ.ά) των εκπαιδευτικών στην εκτός του σχολείου δημόσια σφαίρα. Ουδείς επιζητεί, ελπίζουμε, ένα Υπουργείο Ελέγχου που λογοκρίνει, κατ’ αναλογία, τα λογοτεχνικά εγχειρήματα των φιλολόγων ή, γενικότερα, την όποια έκφραση απόψεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στη δημόσια σφαίρα από εκπαιδευτικούς.»

 

 

 

• Τζαι μια ενδιαφέρουσα παραδοχή του αρχιεπισκόπου στο δισπιρκασμα του – τελικά κατάλαβε ότι η επίθεση στον κ Γαβριηλ όχι μόνο δεν απέδωσε αλλα μάλλον αποκάλυψε μια πλειοψηφία που εναντιώνεται στην λογοκρισία τζαι τα αυταρχικά του καμώματα..
  
  
  
  
  Όταν κάποιος λαλει ότι οι «πολιτικοί» δεν τον στήριξαν, και προφανώς δεν εννοεί τον ΔΗΣΥ και το γΕλαμε που προσπάθησε να ξεκινήσει την υστερία, τότε ομολογεί ότι η ελπίδα του για μια εστιασμένη επίθεση δαιμονοποιησης δεν απέδωσε. Όταν μαλιστα αποδίδει την μη ταύτιση κομμάτων και πολίτικων με τις απαιτήσεις του τζαι την εκστρατεία που ενθάρρυνε, τότε ντε φάκτο ομολογεί ότι η πλειοψηφία στράφηκε εναντίον του – φαίνεται ότι μεχρι τζαι οι πολιτικοί που έλπιζε να τον στηρίξουν δεν το εκαμαν..
  Πολλά καλά. Κάθε δισπιρκασμα του νυν αρχιεπισκόπου είναι ανάσα φρέσκου αέρα….:)

 

 

 

• Ο Χριστός, η ανθρώπινη του διάσταση και ο «πειρασμός» που δημιουργεί την θυσία. Ή η ιστορική συζήτηση για το «χαμένο πέος» του Ιησού Ι... Η νεύρωση:
  
  
  
  
  
  Η υποτιθέμενη «προσβολή στα θεία» κατά την κωμική εκφραση της Λοττίδου ήταν εκφραστική μιας απύθμενης αγνοιας. Ο γυμνός Χριστός, όπως τεκμηρίωσε και η Δεισδαιμόνα, είναι μια εικόνα που έχει γίνει κοινός τόπος από την Αναγέννηση, ενώ ο Χριστός χωρίς ρούχα [έστω και με κρυμμένο το πέος/βίλλο] είναι και συνηθισμένη εικόνα στις εκκλησίες. Το συντηρητικό άγχος εδώ πηγάζει και από άγνοια, αλλά και από τυπική νεύρωση. Ο χριστιανισμός είναι πουριτανική θρησκεία – ο Χριστός γεννιέται, υποτίθεται, από την συνάντηση ενός κρίνου με μια παρθένα. Αυτή η ερμηνεία εκφράζει ένα φόβο για τον ερωτισμό – ένα φόβο ο οποίος είναι μεν κατανοητός με βάση την καταστολή η οποία έχει εσωτερικευθεί - και άρα κάθε τί που διεγείρει την μνήμη/επιθυμία του καταπιεσμένου πόθου προκαλεί πανικό και υστερία. Σε άλλες εποχές, καταστρέφονται τέτοια έργα. Και η θρησκευτική υστερία ενάντια στην ομοφυλοφιλία πηγάζει από το ίδιο ψυχολογικό σύνδρομο.
  
  Το πρόβλημα των συντηρητικών είναι ότι ζουν σε λάθος εποχή – για την νεύρωσή τους. Όταν ο αρχιεπίσκοπος με την γνωστή αχαπαροσύνη του αποκάλεσε την Κυπριακή Δημοκρατία «χριστιανικό κράτος», έκφραζε μια νοσταλγία εξουσίας που δεν υπάρχει πια. Το σύνταγμα [της Κύπρου αλλα τζαι γενικότερα τα νεωτερικά συντάγματα] δεν καθορίζει καμία θρησκεία σαν ταυτισμένη με το κράτος. Ο χριστιανός/η που πανικοβάλλεται βλέποντας το πεος του Χριστού [το οποίο υπήρξε αν υπήρξε ο Χριστός διότι δεν υπάρχει καμία αναφορά σε ευνουχισμό του] είναι το δικό του/της ερωτικό πόθο που φοβάται. Δεν έχει κανένα δικαίωμα όμως, με βάση τα νεωτερικό [ή πολύ περισσότερο το μεταμοντέρνο] δίκαιο, να ζητά ή ακόμα χειρότερα να απαιτεί από Άλλους να μην ζωγραφίζουν ή να βλέπουν πέος σε ένα σώμα με προσθήκη του κεφαλιού του Χριστου. Έχει δικαίωμα να μην βλέπει το πέος, όχι όμως να απαγορεύσει σε Άλλους να το βλέπουν ή να το κάνουν έργο τέχνης.

 

 

 

• Ο Τελευταίος Πειρασμός...
  Ο Χριστός, η ανθρώπινη του διάσταση και ο «πειρασμός» που δημιουργεί την θυσία. Ή η ιστορική συζήτηση για το «χαμένο πέος» του Ιησού ΙΙ:
  
  Ακόμα χειρότερα για την συντηρητική υστερία, η έννοια ενός Χριστού με πέος [με ερωτικό σώμα δηλαδή] είναι μέρος της χριστιανικής παράδοσης – άσχετο αν δεν την ασπάζονται οι συντηρητικοί. Το κλασικό νεωτερικό ελληνόφωνο λογοτεχνικό έργο που κωδικοποίησε αυτόν τον προβληματισμό [για το δικαίωμα να προβληματίζεται κάποιος/α για το πέος ή ευρύτερα για μέρη του σώματος με ερωτική διάσταση σε σχέση με την θρησκευτική/θεϊκή διάσταση] είναι «Ο τελευταίος πειρασμός» του Ν. Καζαντζάκη.
  
  Σε εκείνο το μυθιστόρημα, ο Καζαντζάκης αγγίζει ένα ιστορικό ζήτημα για την διπλή διάσταση του Ιησού – σαν ανθρώπου και θεού. Σαν θεός [με βάση την χριστιανική πίστη] θα θυσιαστεί για να σώσει την ανθρωπότητα. Για να θυσιαστεί όμως θα πρέπει να είναι άνθρωπος – ένας θεός δεν θα ενοχληθεί από μια σταύρωση, αφού απλώς μπορεί να μην πονεί, αν θέλει. Για αυτό στο Κήπο της Γεσθημανή ρωτά αν είναι αναγκαίο να πιει αυτό το πικρό ποτήρι… Είναι σαν άνθρωπος που υποφέρει/θυσιάζεται. Και για να έχει νόημα η θυσία θα πρέπει, λέει ο Καζαντζάκης στο μυθιστόρημα, να είχε μπει σε ένα είδος πειρασμού για την ανθρώπινη εμπειρία. Να αγαπούσε την ζωή, όπως κάνουμε εμείς οι άνθρωποι, και να μην ήθελε να θυσιαστεί. Και ο Καζαντζάκης εστιάζει στον πιθανό έρωτα/ πόθο του Ιησού για την Μαγδαληνή. Έτσι καθώς είναι στο σταυρό σκέφτεται/φαντάζεται πως θα ήταν διαφορετική η ζωή του, αν έκανε έρωτα με τη Μαγδαληνή, αν… κοκ… Η θυσία έχει νόημα, όταν χάσεις κάτι. Και ο Καζαντζάκης δικαιώνει την θυσία μέσα από την άρνηση της ερωτικής ηδονής και άλλων καθημερινών χαρών, των παιδιών κοκ.
  
  Η ελληνικη εκκλησία αφόρισε τον Καζαντζάκη. Συντηρητική και τυπολατρική. Όμως εμφανώς ο Καζαντζάκης δικαιώθηκε γιατί το έργο του αγγίζει μια ευρύτερη αντίληψη του Ιησού, αλλά και γιατί στην νεωτερικότητα δεν δικαιούται μια τοπική εκκλησία να απαγορεύει άλλες εκδοχές σε ένα θρησκευτικό αφήγημα. Στο έργο του, ο Γαβριήλ ο νεαρός με το πέος και το πρόσωπο του Ιησού δεν κάνει έρωτα. Υπενθυμίζει απλώς την ύπαρξη πεους.
  
  Ποιός φοβάται το πέος/βιλλο; Ποιός φοβάται την αλήθεια.
  
  Και το θέμα καταντά πλήρως κωμικό σε μια εποχή όπου ο ερωτισμός είναι διάχυτος – και εμφανώς οι συντηρητικοί δεν συμφωνούν [άσχετο αν οι ίδιοι βλέπουν κρυφά πορνογραφία, φωτογραφίζουν εσώρουχα συνάδελφων όπως ο κωμικός βουλευτής του ΔΗΣΥ Λεμεσού κοκ]. Όμως δεν έχουν δικαίωμα να απαγορεύσουν σε άλλους να βλέπουν ή να ζωγραφίζουν το πέος/βίλλο – ένα βασικό σωματικό στοιχείο του αντρικού ερωτισμού. Αν κάθε ομάδα που ενοχλείται από κάτι [και με φόντο την άγνοια που έχει για ένα θέμα] ζητά να απαγορευτεί μια αναπαράσταση  [αντί απλώς να επιλέξει να μην την βλέπει] είτε θα απαγορευτούν όλες οι αναπαραστάσεις [θα υπάρχουν ομάδες που διαφωνούν με άλλα σύμβολα κοκ] είτε παραβιάζεται η αρχή της ισονομίας..
  
  Η κυπριακή κοινωνία οφείλει ένα ευχαριστώ στον κ Γαβριήλ που οδήγησε το θέμα της ερωτικής αναπαράστασης του Ιησού, σαν γνήσιος συνεχιστής του Ν. Καζαντζάκη, στον δημόσιο λόγο.
  
  Ο Ιησούς ήταν παρθένος και για να έχει νόημα η παρθενιά του πρέπει να είχε πέος/βίλλο [και μπορείτε να φανταστείτε ότι μερικοί συντηρητικοί θα φκάλουν σπυρκά τζαι με την λέξη «βίλλος»..κατά την ψυχαναλυτική σοφία της κυπριακής φράσης – «αλλου τους τρώει τζαι αλλου κνιθουνται»]…
  
  Αυτό που ζούμε είναι αγώνας για απελευθέρωση από ιστορικές, και με μορφές νευρωτικών ξεσπασμάτων, λογοκρισιών. Είναι στιγμές διεύρυνσης της Δημοκρατίας.

 

 

 

• Ο Χριστός των φτωχών τζαι των αδικημένων απέναντι στον Θεό/θρησκεία «της αγάπης» που ευλογεί, όμως, [χωρίς καν να υπάρχει συνείδηση της αντίφασης] τους πολέμους – γιατί η εξουσία προτιμά τη δεύτερη εκδοχή τζαι θέλει να λογοκρίνει την πρώτη..   
  
  
  
  

  
  
  Η αντίδραση στον Ιησού Αντιφά, εκτός από άγνοια ήταν τζαι σκηνή μικροπρέπειας. Ιερές μορφές των χριστιανών εμφανίζονται με όπλα, αναφέρονται σαν προστάτες του στρατού  -παραβλέποντας πλήρως το βασικό κήρυγμα της θρησκείας των χριστιανών, το «αγαπάτε αλλήλους». Ο Ιησούς σαν Αντιφά είναι ο Ιησούς του «αγαπάτε αλλήλους». Είναι οι Αντιφά που οργάνωσαν τις πορείες συμπαράσταση στους φτωχούς και τους αδικημένους [όπως έλεγε ο Ιησούς] της εποχής μας. Και αυτή η διάσταση του Χριστου έχει πάρει πολλαπλές μορφές στην διάφορες εκδοχές της χριστιανοσύνης - από την καθολική «θεολογία της απελευθέρωσης» στη λατινική Αμερική, μεχρι τους προτεστάντες ακτιβιστές/τριες ενάντια στην δουλεία στις ΗΠΑ τον 19^ο αιώνα, τζαι την συνέχεια τους σήμερα σε κινήματα αλληλεγγύης, μεχρι τις ορθόδοξες εκδοχές του «επαναστάτη Χριστου» ο οποίος κωδικοποιήθηκε στην ελληνόφωνη λογοτεχνία από τον Ν. Καζαντζάκη στο έργο του «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται».
  
  Αν ο Χριστός κρατούσε μια ελληνική σημαία θα έστελνε ο Προδρόμος τον όποιο ζωγράφο καθηγητή σε πειθαρχικό;. Προφανώς όχι…. Εδώ απλώς κόλλησε η υστερία στο ότι είναι οι ομόνοιατες που φαίνονται να κάνουν έργο το κήρυγμα του αγαπάτε αλλήλους.
  
  Ή για να το πούμε διαφορετικά – που εκφράζουν την υποτιθέμενη κυρίαρχη εκδοχή του χριστιανισμού [το αγαπάτε αλλήλους] αντί την εθνική κρατική διάσταση, όπου ο Ιησούς είναι με την ημέτερη ομάδα, κράτος, έθνος κοκ..
  
  Το ότι οι συντηρητικοί χριστιανοί επιτρέπουν να σύρονται σε ρατσιστικές υστερίες, δεν είναι ευθύνη άλλων. Έχουν δικαίωμα να κάνουν τον Χριστό τους, Ράμπο αν θέλουν. Μερικοί κατά τζαι πάσιν έτσι τζαι αλλιώς…. :)
  
  Αλλά είναι κωμικό να σκίζονται μετά γιατί οι κοσμικοί εκφράζουν μια νοσταλγία για τα λόγια που κατάντησαν για τους συντηρητικούς ήχοι κενοί περιεχομένου. Τί μπορεί να σημαίνει το «αγαπάτε αλλήλους» για τους ρατσιστές που εύχονται να πεθάνουν αβοήθητοι στην θάλασσα οι πρόσφυγες ενώ κρεμάνε χρυσούς σταυρούς στο λαιμό τους, τζαι γεμίζουν τους χώρους τους εικόνες – σαν σύμβολο του άγχους τους ενδεχομένως;
  
  Όπως και με τον ερωτισμό που εκφράζει το πέος/βίλλος, έτσι και με τον Αντιφά Χριστό αυτό θέλουν να εξορκίσουν οι συντηρητικοί της υστερίας είναι την δική τους υποκριτική εικόνα στον καθρέφτη..

 

• Βλαστημιές
  
   Aceras:
  Αθθυμάται κανένας τούτον το παιδίν;
  
  
  
  
  
  Η φωτογραφία τούτη ήταν λλίες ημέρες πριν το ματζ̆ιελιόν. Αθθυμούμαι τζ̆είνην την ημέραν. Έφυα που την δουλειάν τζ̆αι επήα στην κεντρικήν πλατείαν. Στήβες τα φκιόρα. Ο κόσμος σσιοπιτός. Άλλοι είχαν τα μμάθκια τους καμμημένα, άλλοι εθωρούσαν στο πούποτε άλλοι είχαν την κκελλέν σ̆σ̆υφτήν κάτω.
  
  
  Ήταν αργά. Ήρταμεν αργά. Εμιλήσαμεν αργά. Επήραν μέτρα τζ̆είνοι που έπρεπεν να πάρουν μέτρα αργά.
  
  Το Σ̆αρλί Εμπτό άμαν μιλά για τον πατέραν, τον υιόν τζ̆αι το άγιον πνεύμαν δεν μασά τα λόγια του.
  
  
  
  
  Ούτε όταν προκείται να μιλήσει για τους προφήτες τζ̆αι ας φάει πόμπες που τους θιγμένους ισλαμοφασίστες
  
  
  
  
  
  Τα χαφιεδότσουρμα τζ̆ιαι οι αρρωστημένες ψυσ̆ιές είναι σχεδόν παντού
  
  
  
  
  Ο Σ̆ιαρλής εκατάντησεν ο ίδιος προφήτης τζ̆αι ας είναι άθεος
  
  
  
  
  
  Πόσον σας αηδιάζω φασίστορθόδοξοι είτε ισλαμιστές, είτε χριστιανοί, είτε εβραίοι είσαστιν.
  Ευτυχώς ο κατά Charlie θεός υπάρχει
  
  
  
  
  
  Έρκουνται βροσ̆ές που τον Ιανόν
  Μόνον ο Ιανός μας σώζει
  ο κύπριος τζ̆οιμάται

 

 

 

      

 

 

• Περί Γρίβα: Μια σαφής τζαι ξεκάθαρη τοποθέτηση για το ποιά είναι η ύβρις και ποιά η απάντηση στην αισχρότητα
  
  
  
  
  
  
  
  «Απεικόνισα τον Γεώργιο Γρίβα Διγενή που ήταν οργανωτής του πραξικοπήματος μαζί με την ελληνική χούντα. Ήταν  ο ηθικός αυτουργός. Πέθανε βέβαια πριν το πραξικόπημα, αλλά η Χούντα υποστήριξε μαζί του το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου. Του έκαναν μνημείο στη Λεμεσό πριν χρόνια. Η νυν κυβέρνηση τον τιμά κάθε χρόνο ως ήρωα, ήταν βλέπεις της παράταξης τους, της δεξιάς και ακροδεξιάς.
  
  Εγώ έβαλα στον καμβά, έναν σκύλο από κάτω, να κατουράει το άγαλμα. Ήθελα να δείξω ότι είναι παράδοξο να τιμούμε αυτόν τον άνθρωπο ενώ είναι ο καταστροφέας της Κύπρου. Παράλογο και σουρεαλιστικό!»  Γ. Γαβριηλ
  
  Το οτι η ακροδεξιά καμώνεται ότι δεν καταλαβαίνει την πραγματικότητα γύρω της είναι ενδιαφέρον σύμπτωμα. Αλλά αυτή η κωμική κατάσταση δεν της δίνει τζαι δικαίωμα να καταπατά το σύνταγμα για να επιβάλει την μονομερή εκδοχή της σαν δηθεν «Ιερό»..
  
  Ο Γρίβας τέλειωσε την ζωή επικεφαλής οργάνωσης την οποία ο ιδρυτής του κυβερνώντος κόμματος, ο κ. Κληρίδης, αποκάλεσε δολοφόνους μετά τη εκτέλεση του Στέλιου Μαύρου. Η οργάνωση του συμμετείχε στο πραξικόπημα που ήταν η αιτία [πρόσκληση ουσιαστικά] της τουρκικής εισβολής. Με αυτά τα δεδομένα οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί του Γρίβα [και με βάση τις εκλογές του 1970] ήταν γύρω στο 10%... Επειδή η ένοχη συνείδηση της δεξιάς που ενσωμάτωσε την ακροδεξιά μετά το 74 προσπαθούσε να ξεπλύνει τις ένοχές της [για την ανοχή του Γρίβα τζαι των τραμπούκων του] το έριξε στο Γρίβα πριν το 1960 – ξεχνώντας πάλι ότι υπήρξε συνεργάτης των βρετανών τζαι των ναζί στην Ελλάδα. Τζαι το άτομο που έχει την ηθική τζαι πολιτική ευθύνη για φρικτές δολοφονίες τζαι στην Κύπρο την δεκαετία του 50..
  
  Η Ιστορία ωστόσο δεν αναιρείται. Τζαι ο κ. Γαβριηλ εκφράζει σαν καλλιτέχνης την ειρωνεία να τιμούν τον Γρίβα μερικοί αξιωματούχοι μιας Δημοκρατίας την οποία ήθελε να καταργήσει. Αλλά η Δημοκρατία απέδειξε ότι έσιει τζαι οίκτο για τύπους σαν το Γρίβα. Το να προσπαθούν όμως οι πολιτικάντηδες που θέλουν εκμαιεύσουν ψήφους από εναπομείναντες οπαδούς του, να λογοκρίνουν τζαι την αυτονόητη κριτική για ένα τέτοιο άτομο, είναι εκφραστικό ότι μερικοί δεν ξεπέρασαν ακόμα τα κόμπλεξ της νοσταλγίας της χούντας..
  
  Φόρος τιμής λοιπόν στον σουρεαλισμό της πραγματικότητας για τον Γρίβα… [σταλμένο από ένα φιλο]

 

 

• Υπενθύμιση τζαι αφιέρωμα σε όσους κηρύσσουν απόλυτη/τυφλή υποταγή «στα θεία» χωρίς να ρωτούν [ποια θεία; ποιος τα εκπροσωπεί;] χωρίς να ξέρουν [αν η θρησκεία τους εν απλά μια ιδεολογία άσπρου μαύρου ή αν υπαρχουν διαφορετικές εκδοχές τζαι ερμηνείες] κοκ…
  
  
  
  
  Ο Αγιος Χριστόφορος ο κυνοκέφαλος – έργο του 17^ου αιώνα, βρίσκεται στο Βυζαντινο Μουσείο της Αθηνας
  
  
  
  Αυτή  η αναπαράσταση του Αγίου Χριστόφορου θα μπορούσε φυσικά να θεωρηθεί «βέβηλη» των «θείων» για όσους/ες αναπαράγουν με απόλυτη  υπακοή όσα τους μαθαίνουν σαν παιδάκια – τζαι τα οποία αναπαράγουν σαν ένα είδος φόβου/άρνησης να δουν τον κοσμο τζαι την πραγματικότητα με τα δικά τους μαθκια τζαι τον δικό τους νουν..
  
  Η εικόνα κωδικοποιεί μια ενδιαφέρουσα εξέλιξη του χριστιανισμού – ένα αρχικό ρατσισμό ο οποίος διαμεσολαβείται με την ένταξη. Στο πρώιμο χριστιανισμό, όπως και στο Ισλάμ, κληρονομείται μια αντίληψη, από τον Ιουδαϊσμό [από το βίβλο της Γένεσις] για τους Αφρικανούς [η Αλλους διαφορετικούς] σαν «απογόνους του Χαμ» οι οποίοι ηταν, υποτίθεται, καταραμένοι. Η συγκεκριμένη εκδοχή είχε  φυσικά να κάμει με τις προκαταλήψεις [τζαι τα σχετικά συμφέροντα] της τότε εποχής.  Η διαφορετικότητα κωδικοποιείτο σε μερικές εκδοχές με την αντίληψη του Αλλου σαν τέρατος. Μια τέτοια μορφή ηταν και οι «κυνοκέφαλοι» [με κεφάλι σκύλου – ναι ..πίστευαν τυφλά, γιατί ετσι τους είπαν, ότι υπήρχαν όντα με σώμα ανθρώπου και κεφάλι σκύλου.
  
  Σήμερα οι απόγονοι τους πιστεύουν ανάλογα ότι κοκκαλάκι ρατσισμού τζαι μίσους για τον Άλλο, τους ρίξουν]. Το ερώτημα που τέθηκε για αιώνες στους θεολογικούς κύκλους ηταν κατά πόσο ο ξένος, το «τέρας», θα μπορούσε να μετατραπεί σε ανθρώπινο ον. Η πιο γνωστή μορφή μεταμόρφωσης του κυνοκέφαλου είναι ο Αγιος Χριστόφορος. Ο ξένος/τέρας/Άλλος μεταμορφώνεται μέσα από την «αποδοχή του χριστιανισμού».
  
  Σε αυτό το πλαίσιο η τέχνη παίρνει ένα αρνητικό [ρατσιστικό] σύμβολο τζαι το μεταβάλει. Αν οι υποτιθέμενοι χριστιανοί που ωρύονταν, την περασμένη εβδομάδα για τα θεία που έμαθαν σαν παιδάκια, ασχολούνταν εστω τζαι λλιον με τις αναπαραστάσεις, την τέχνη δηλαδή, της θρησκείας τους, θα ηταν πιο ταπεινοί [λόγω συνείδησης της αγνοιας τους] τζαι πιο ανοικτοί στις πολλαπλές εκδοχές τζαι ερμηνείες των συμβόλων αναλόγως πλαισίου…Αλλα βέβαια μερικοί από τους κωμικούς αλαλάζοντες που επισώρευσε η εκστρατεία του γΕλαμε που υιοθέτησε ο Προδρόμου θα ηταν ικανοί να κάψουν τζαι την εικόνα του Αγίου Χριστόφορου…
  
  «Σύμφωνα μ΄ ένα ευρύτερα γνωστό θρύλο, η μεταμόρφωση αυτή [του τέρατος σε άνθρωπο] αφορά τον Αγιο Χριστόφορο. Κατά την γέννηση του, ο κυνοκέφαλος αυτός κανίβαλος φέρει το ονομα Reprobus [«Καταδικασμένος»]. Μετα τον προσηλυτισμό του γίνεται ο Christophorus [«ο φέρων τον Χριστό»] ένας από τους δημοφιλέστερους αγίους της χριστιανοσύνης. Σε πολλές περιπτώσεις με την ευκαιρία αυτή αποκτά ανθρώπινη εμφάνιση…Ωστόσο διατηρεί ενίοτε, ακόμα και σαν Αγιος, την αρχική του εμφάνιση, ιδίως στον χριστιανισμό της Ανατολής.»  [Κατερίνα Στενου.1998. Εικόνες του Αλλου. Εξάντας – Εκδόσεις Ουνέσκο]

 

 

• Τουλάχιστον απογοητευτική η τοποθέτηση εκπαιδευτικών οργανώσεων για την άδικη επίθεση που δέχεται ένας συνάδελφος τους για έργο εξωσχολικό που καμία σχέση δεν έχει με τα σχολεία.
  
  Αλλά τι να περιμένει κανείς που την ΟΛΤΕΚ και τον πρόεδρο της που περιμένει να μιλήσουν οι άλλοι κυρίως οι υπουργοί της παιδείας για να αντιγράψει τα λεγόμενα τους ή οι συνάδελφοι του των άλλων οργανώσεν στην Βουλή για να πει " Συμφωνώ μαζί τους" . Για κάποιους τούτη είναι η κριτική σκέψη και η ελευθερία έκφρασης.
  
  https://paideia-news.com/oltek/2020/09/18/oltek-i-eleytheria-tis-ekfrasis-den-mporei-na-ekseytelizei-ta-theia/?fbclid=IwAR0NolLGKXaaccsx39hW7A5XMm4nlOnYkaDTZJK-phSREUb0-8AlqguxUEk#.X2W5VkP5xEE.facebook

 

 

 

• Ρωσικές εκλογές
  
  Στις εκλογές που έγιναν σε περίπου το ένα τρίτο της ρωσικής επικράτειας [για δημοτικά συμβούλια, κυβερνήτες, τοπικά νομοθετικά σώματα και εκλογές μερικών αντιπροσώπων στο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο] σάρωσε πάλι το κόμμα του Πούτιν… Παρά το θέαμα που φαίνεται να έστησε ο Ναβάλνι με την βοήθεια των δυτικών ΜΜΕ… Εκτός από την σαρωτική νίκη της «Ενωμένης Ρωσίας» φαίνεται να κέρδισαν και οι εθνικιστές [το αντίθετο που θα ήθελε η Δύση που πριμοδοτεί το θέαμα Ναβάλνι]…
  
  Αλλά τα δυτικά ΜΜΕ στο καθήκον της προπαγάνδας να αναζητούν «κέρδη» από μια ακόμα αποτυχία. Το Ρωυτερς έριξε σαν «επιτυχία» ότι σε μια πόλη κέρδισε 2 έδρες το κόμμα του Ναβαλνι - σε μια πόλη που το κυβερνών κόμμα πήρε 11 [με απώλειες] τζαι ..το Ρωυτερς εξηχασε να μας  πει οι άλλες 24 έδρες [από σύνολο 37] που επήαν… Τα άλλα μεγάλα κόμματα είναι το κομμουνιστικό, το εθνικιστικό τζαι το κεντροαριστερό «Δίκαιη Ρωσία». Όχι φιλοδυτικά με όποια επέκταση της φαντασίας. Οποτε που να τα πει αυτά το Ρωυτερς…  Συνολικά σε εκατοντάδες έδρες φαίνεται ότι οι του Ναβάλνι κέρδισαν μόλις 7 δημοτικές έδρες σε 2 μόνο δημοτικά συμβούλια - στο ένα τρίτο της χώρας.
  
  Δυτική επιλεκτική δημοσιογραφία...
  
  https://www.Reuters.com/article/us-Russia-politics-election/russias-ruling-party-loses-majority-in-siberian-council-targeted-by-stricken-navalny-idUSKBN2651LL?il=0
  
  Για μια πιο αντικειμενική ανάλυση των εκλογών τζαι της σταθερότητας του ρωσικού εκλογικού σώματος, η ανάλυση του Paul Robinson, πιο κάτω,  είναι σαφώς πιο ισορροπημένη. Τζαι καταγράφει ότι ακόμα τζαι στο χώρο των «φιλελευθέρων» [που συνολικά παίρνει πολύ μικρά ποσοστά] πήρε περισσότερα ένα άλλο νέο κόμμα παρά το θέαμα Ναβάλνι…
  
  « Η Ενωμένη Ρωσία» κέρδισε 3 από τις 4 έδρες για επαναληπτικές εκλογές στο εθνικό κοινοβούλιο, και τις περισσότερες από τις εκλογικές αναμετρήσεις για κυβερνήτη. Στις εκλογές για κυβερνήτη οι υποψήφιοι του κυβερνώντος κόμματος κέρδισαν με τεράστιες πλειοψηφίες του 70 με 80%..
  
  Στις εκλογές για τοπικά κοινοβούλια τα αποτελέσματα ήταν πιο μεικτά. Στις περισσότερες περιπτώσεις όμως και πάλι η Ενωμένη Ρωσία είχε μια διαφορά 30% από τους κομμουνιστές και τους εθνικιστές του Ζιρινόφκι που το πάλεψαν για την δεύτερη θέση..
  
  Γενικά, οι εκλογές αναπαρήγαν τα αποτελέσματα των προηγούμενων εθνικών εκλογών δείχνοντας μια σταθερότητα στο πολιτικό σύστημα..
  
  Από τα μικρότερα κόμματα ένα νέο κεντρο-δεξια κόμμα «επαγγελματιών» [«Νέοι Άνθρωποι»]  πήγε καλύτερα από το κόμμα του Ναβάλνι… το οποίο εστίασε στην πόλη Novosibirsk. Και εκεί όμως η Ενωμένη Ρωσία πήρε 44% και 23 έδρες [από τις 50].. Μετά τις εκλογές 3 ανεξάρτητοι συμμάχησαν μαζί τους και έτσι το κυβερνών κόμμα απέκτησε και πλειοψηφία. Το κόμμα του Ναβάλνι, παρά την εστίαση στη πόλη κέρδισε μόλις 5 έδρες.. [και 2 σε μια άλλη πόλη] ..Αντίθετα το κόμμα «Νέοι Άνθρωποι» έκλεξε δημοτικούς συμβούλους σε 4 πόλεις μιας περιοχής. Σχετικά επιτυχία είχαν και 2 μικρότερα εθνικιστικά κόμματα – το ένα μάλιστα είχε σαν ηγέτη κάποιον που πολέμησε στην Ανατολική Ουκρανία..»  Αυτός μάλλον δεν έκανε για τα δυτικά ΜΜΕ…
  
  «By Paul Robinson, a professor at the University of Ottawa. He writes about Russian and Soviet history, military history, and military ethics.
  
  The status quo has it. That’s the message from the local elections that took place last weekend in a third of Russia’s regions. The United Russia party will be pleased with the outcome of what was a test of its grip on power.
  
  The results will be less satisfactory for its opponents, because, despite frequent claims that Russians are growing weary of their rulers, in practice, they show little inclination for voting to change them.
  
  The elections took place at a number of levels: by-elections for the State Duma (the national parliament), regional governors, regional parliaments, and city councils. United Russia won three of the four Duma by-elections, and most of the gubernatorial races. The latter were notable for the huge majorities won by incumbents, with most governors receiving 70 to 80 percent of the vote.
  
  Results in votes for local legislative bodies were more mixed. For the most part, United Russia came out 30 percent or more ahead of its main opponents, the Communists and Vladimir Zhirinovsky’s nationalist Liberal Democratic Party of Russia (LDPR), who competed in most regions for second place. In short, the elections pretty much reproduced the results of the last national vote, suggesting that the political system is quite stable, and we should not expect any great shocks in the immediate future. The powers-that-be will be able to look at the outcome with some satisfaction.
  
  Given the stability at the top, attention has inevitably drifted towards the bottom, in an effort to find something newsworthy. This has meant focusing on the plethora of small parties that competed in this weekend’s local elections. These included some long-standing also-rans, such as the Yabloko (‘Apple’) and Rodina (‘Motherland’) parties, as well as some new ones competing for the first time, such as novelist Zakhar Prilepin’s For Truth, and New People, a center-right liberal party catering to urban professionals.
  
  The Western media has largely ignored most of these groups, concentrating instead on the campaign of opposition activist Alexei Navalny and his supporters. This campaign took two forms: first, a tactical voting scheme called ‘smart voting’, which encouraged Russians to vote for whichever candidate was mostly likely to defeat United Russia; and, second, direct participation in the elections.
  
  The impact of smart voting is hard to determine. It influences only that relatively small part of the population that regards defeating United Russia as the number-one objective. And it only makes a difference in situations where electoral races are already very tight. In other words, if it has an effect, it is on the margins.
  
  The main focus of the Navalny campaign was the Siberian city of Novosibirsk. There, United Russia won 44 percent of the vote, but fell just short of its own majority on the city council. Nevertheless, three deputies elected as independents have joined the party faction in the assembly. There are 50 seats, and the ruling party won 23 of them, so it now has a one-seat margin of control.
  
  It is not impossible that tactical voting inspired by smart voting tipped the balance in a couple of seats, and thus made a difference. But it is almost impossible to tell whether that is so. At the same time, however, smart voting did not prevent United Russia from winning by far the largest number of votes in Novosibirsk, nor did it stop the party from gaining majorities in most other cities and regions on Sunday. Thus, while Navalny’s supporters, and his Western fans, are calling smart voting a success, the Russian press is for the most part labeling it a failure.
  
  Members of Navalny’s team did win seven council seats over the weekend – two in Tomsk and five in Novosibirsk. But while they will no doubt take pleasure in these victories, seven municipal council seats hardly makes them a national political force.
  
  Other minor groupings did better. Particularly successful was the New People party, which won 15 percent of the poll in Tomsk as well as seats on all of the four regional councils it contested. If it can increase its organizational capacity so as to put up candidates throughout the country, it might have some chance of winning a few seats in the State Duma. It seems a more likely candidate for a successful liberal party than Navalny’s organization.
  
  The nationalist fringe also had some successes on Sunday. Prilepin’s For Truth won 7 percent of the vote and two seats in the Ryazan region. Even more strikingly, the Rodina party swept to power in Tambov, 500km southeast of Moscow, gaining 44 percent of the vote and a majority of seats on the city council. For Truth and Rodina might both be called ‘ultra-nationalist’ parties, Prilepin having fought for the rebels in Eastern Ukraine, and Rodina being sometimes referred to as ‘far right’.
  
  This may explain why their victories have yet to receive any attention from the Western press, despite the fact that Rodina captured control of a whole town, not just a handful of city deputies. For now, the nationalist right presents a more significant electoral threat to Russia’s main parties than the liberals.
  
  Neither, though, is in a position to mount a significant challenge for power. Russia’s opposition is deeply fragmented. Occasionally, it’s able to win a local victory, but it’s a different group in each locality, and none can repeat the success at a higher level. Judging from the local election results, the three main parties – United Russia, the Communists, and LDPR – will continue to dominate for some time to come, with United Russia remaining far ahead of the others. Change may come, but there is nothing in Sunday’s results to suggest that it is imminent.
  
  The statements, views and opinions expressed in this column are solely those of the author and do not necessarily represent those of RT.»
  
  https://www.rt.com/russia/500748-navalny-poisoning-saga-russia-elections/

 

 

 

• Το θέαμα Ναβάλνι.
  
  Τελικά, ο Ναβάλνι αρρώστησε από κάποιο μυστήριο χημικό - ο ίδιος και οι ημέτεροι του έλεγαν Νόβιτσοκ για να πουλήσουν τον Ναβάλνι σαν θύμα – και το υιοθέτησαν και οι γερμανοι ..χωρίς αποδείξεις όμως… Όταν τέλειωσαν οι εκλογές στην Ρωσία [και αφού φάνηκε ότι οι Ρώσοι δεν τσίμπησαν από το θέαμα Ναβάλνι - Νόβιτσοκ, ο Ναβάλνι άρχισε να δημοσιεύει φωτογραφίες ότι έγιανεν κοκ… Αρρώστησε λίγο πριν την ολοκλήρωση της προεκλογικής τζαι εγιανεν άμα τέλειωσε η καταμέτρηση. Τζαι είδε την αποτυχία…Σύμπτωση;…
  
  Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι η προσπάθεια των δυτικών να κατασκευάζουν θεάματα άρχισε να γίνεται πληκτικά επαναληπτική – και, αν πάρει κανείς σαν ενδεικτική τη υπόθεση Ναβάλνι, μάλλον αδιέξοδη..

 

 

• Δυτικές αναπαραστάσεις – πως κατασκευάζεται ένα θέαμα «δεκάδων χιλιάδων» από μια μικρή συγκέντρωση που το ζόρι φαίνεται να φτάνει τους 1000
  
  Το πιο κάτω βίντεο από την προπερασμένη Κυριακή, είναι από ένα κείμενο σε αγγλόφωνο ρωσικό ΜΜΕ, το οποίο όμως φαίνεται να στηρίζει την αντιπολίτευση στην Λευκορωσία. Τζαι ανάλογες εικόνες, προβάλλονταν τζαι από τα δυτικά ΜΜΕ εκείνο το σαββατοκυρίακο.
  
  Το βίντεο [όπως και οι τίτλοι των δυτικών ΜΜΕ] διαφήμιζε το κλισε για «δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές» [ σαν να κόλλησε ο δίσκος στο γραμμόφωνο ενώ η εικόνα δείχνει το πολύ μερικές χιλιάδες η και εκατοντάδες..]. Αξίζει να το δει κανείς με στοιχειώδη εμπειρία διαδηλώσεων για να πάρει μια εικόνα της κατασκευής θεαμάτων με τα όποια ταΐζονται τα δυτικά ακροατήρια…
  
  Στην αρχή φαίνεται από drone μια μικρή συγκέντρωση σε ένα πάρκο. Μετά, καθώς οι διαδηλωτές κινούνται κατά μήκος του δρόμου γίνεται προσπάθεια, μεσω του μοντάζ των σκηνών, να φανούν περισσότεροι με το να απλώνονται στο χώρο με μεγάλες αποστάσεις μεταξύ τους.
  
  Μετά η κάμερα τους πιάνει από το πλάι ή από μπροστά ή από πάνω άλλα χωρίς να δείχνει το τέλος… κόβεται βασικά εκεί που φαίνεται να είναι το τέλος της πορείας. Για να είναι γεμάτη η εικόνα και να συγκαλυφθεί ότι η διαδήλωση ηταν μικρή και ανάλογη μιας συνηθισμένης δυτικής διαδήλωσης διαμαρτυρίας..
  
  https://www.rt.com/news/500610-belarus-minks-protests-arrests/
  
  Το περασμένο σαββατοκυρίακο τα δυτικά ΜΜΕ δεν είχαν καν εικόνες από την Λευκορωσία… Μάλλον δεν μπορούσαν να τραβήξουν τζαι άλλο τις υπερβολές.. Ισως μερικοί επίσης να συνειδητοποιούν ότι η απόπειρα κατασκευής «ουκρανικού θεάματος» [πραξικοπήματος όπως το 2014] όχι μόνο απέτυχε αλλα μάλλον σπρώχνει την Λευκορωσία, τζαι τον Λουκασενκο, που προσπαθούσε να διατηρήσει ένα είδος αυτονομίας, στην αγκαλιά της Ρωσίας σαν άμυνα..
  
  Τα μπούμερανγκ της Δύσης…

 

 

•  Τώρα τούτο τί να το πεις; Αν οι κινέζοι απαγορεύαν σε ένα Αυστραλό να διδάσκει στα πανεπιστήμια τους θα ηταν «πολιτική δίωξη». Τώρα που η Αυστραλία απαγορεύει σε κινέζο να διδάσκει σε αυστραλιανό πανεπιστήμιο;
  
  Ίντα τζαιρούς εφτάσαμε. Οι ΗΠΑ φοβούνται το ελεύθερο εμπόριο με την Κίνα τζαι η Αυστραλία του κινέζους ακαδημαϊκούς γιατί κάμνουν κριτική της αυστραλιανής κυβέρνησης..
  
  SYDNEY (Reuters) -
  A Chinese scholar banned from Australia on security grounds says he has become critical of Canberra in recent years but is no security risk, adding his biggest contribution to a WeChat group at the centre of a security investigation was usually an emoji.
  
  A decision by Australia’s national security agency to cancel the visas of two Chinese academics of Australian literature has embroiled Canberra’s oldest soft power programme in China in a bitter diplomatic dispute.
  
  One of the banned academics, Chen Hong, had drawn recent attention for criticising the Australian government in the Chinese newspaper The Global Times.
  
  Chen told Reuters in an interview that he became critical of Australia after 2017, when Canberra began a “heatbreaking” noisy political debate about Chinese influence.
  
  “I don’t think Australia is a country that should be clamping down on voices,” Chen said.
  
  “In my classroom my students all know that I am an ‘Australianist’,” he said.
  
  Chen teaches Australian culture at the East China Normal University in Shanghai, where he is director of the Australian Studies Centre.
  
  Chen teaches Australian culture at the East China Normal University in Shanghai, where he is director of the Australian Studies Centre.
  
  Chen first visited Australia as a 24-year-old at the personal invitation of former Labor prime minister Gough Whitlam.
  
  Whitlam established diplomatic relations between Australia and China in 1972, and later headed the government’s Australia China Council, which helped fund the study of Australian literature in Chinese universities.
  
  ASIO RAIDS
  
  The Australian Security Intelligence Organisation moved in August to cancel Chen’s visa, and that of Li Jianjun, director of the Australian Studies Centre at Beijing Foreign Studies University, labelling them a risk to national security, Chen confirmed.
  
  ASIO has declined to comment on its reasons.
  
  Chen said the men were members of a WeChat group with a New South Wales (NSW) state Labor politician and his staffer, whose homes were raided in June by federal police in a foreign interference investigation.
  
  China’s foreign ministry said Chinese journalists in Australia were also searched by ASIO, but ASIO has declined to comment, and the government has said only that it takes foreign interference seriously and ASIO acts on evidence.
  
  https://www.reuters.com/article/uk-australia-china-scholars-interview-idUKKBN2650SI