Όταν οι δικαστές δεν έχουν δικαιολογία και... διορθώνουν την έφεση

H καταγραφή για ιστορικούς αλλά λόγους δικαιοσύνης [και σύγκρισης] της διαφωνίας από την κ. Τάσια Ψαρά Μιλτιάδου με το ξέπλυμα, η οποία φαίνεται να αποκαλύπτει ότι οι δυο συνάδελφοί της που απάλλαξαν τον Ηλιάδη - ουσιαστικά, παρέμβηκαν στην έφεση και πρόσθεσαν μια δική τους δικαιολογία για απαλλαγή που δεν υπήρχε στην αρχική έφεση. Τόσο άγχος πια για να απαλλάξουν που παράβλεψαν και τα θέσμια οι Τεύκρος Οικονόμου και Μύρων Νικολάτος;  

Τάσια Ψαρά Μιλτιάδου:

«Έχω την άποψη πως δεν διατυπώνεται λόγος έφεσης που αφορά πως λανθασμένα το Κακουργιοδικείο θεώρησε ότι στοιχειοθετείται η υποκειμενική υπόσταση της κατηγορίας 4 με βάση τον ισχύοντα τον ουσιώδη χρόνο Νόμο.

Τέτοια θέση θα έπρεπε να διατυπωθεί ως ξεχωριστός και ad hoc λόγος προσβολής της δικανικής κρίσης. Όσα λέχθηκαν περί υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος αφορούσαν ευρύτερα το επιχείρημα του lex mitior και άλλα παρεμφερή. Εν πάση περιπτώσει δεν είχαν αυτοτέλεια, ώστε να αποτελούν ξεχωριστό λόγο έφεσης.  Συνεπώς, δεν πρόκειται απλώς για μη επαρκή ανάπτυξη λόγου έφεσης. Αν όμως είμαι λανθασμένη στη θεώρηση μου και θα έπρεπε το Εφετείο να ασχοληθεί με το ζήτημα αυτό ως έχον αυτοτέλεια, θα προχωρήσω να το εξετάσω καθότι η κρίση που διατυπώνεται περί μη στοιχειοθέτησης του mens rea, δεν με βρίσκει σύμφωνη.

[..]
Η νομική βάση της κατηγορίας είναι το άρθ.20(Ι)(γ) και 23(3) του περί Πράξεων Προσώπων που κατέχουν εμπιστευτικές πληροφορίες και των πράξεων χειραγώγησης της Αγοράς (Κατάχρηση Αγοράς) Νόμος του 2005, Ν.116(Ι)/2005.  Εφόσον το ζητούμενο είναι κατά πόσον στοιχειοθετήθηκε η πρόθεση των εφεσειόντων θα πρέπει να εξετασθεί το συναφές μέρος της πρωτόδικης κρίσης.
[..] Στην ουσία ο Κ.4 διέδωσε πληροφορίες που έδωσαν παραπλανητικές ενδείξεις, οι οποίες σαφώς σχετίζοντο κατ΄ουσίαν με τη μετοχική αξία της Κ.1 και δεν εντοπίζεται καμιά άλλη εξήγηση ως προς τον λόγο που το έπραξε εκτός από το ότι δεν ήθελε εκείνη τη χρονική στιγμή να δώσει την αληθή εικόνα ούτε να δημοσιοποιήσει τις δυσκολίες που υπήρχαν. Αντιθέτως ήθελε να καθησυχάσει τους πάντες και κυρίως τους μετόχους για να αποφύγει τις όποιες αρνητικές αντιδράσεις τους ή κινήσεις τους στην αγορά».

Αυτή η κατάληξη του Κακουργιοδικείου οδηγεί, κατά την κρίση μου, άνευ ετέρου στο συμπέρασμα «χειραγώγησης της αγοράς» η οποία και γίνεται με - εν γνώσει και εκ προθέσεως - παραπλανητική δήλωση. 

Το Κακουργιοδικείο δεν έμεινε στις πιο πάνω ουσιαστικές επισημάνσεις.  Με επιμέλεια και προσοχή, κατεύθυνε τη σκέψη του ως την εταιρική ευθύνη της εφεσείουσας-Τράπεζας.  Κατά πόσο δηλαδή τα όσα ανέφερε ο εφεσείων στις 19.6.2012 «μπορούν να αποδοθούν στην κατηγορούμενη 1».  Στην πραγματικότητα επανέφερε το θέμα του mens rea και το εξέτασε και υπό τις προϋποθέσεις της αρχής της ταύτισης ή αναγνώρισης ή της εκ προστήσεως ευθύνης, στον τομέα της εταιρικής ποινικής ευθύνης».

http://www.cylaw.org/cgi-bin/open.pl?file=/apofaseis/aad/meros_2/2018/2-201809-2-18etc-2anony.htm