Από την νοσταλγία των απεργοσπαστών της κυβέρνησης της διαπλοκής μέχρι το ξέπλυμα Ηλιάδη

Αυτή η εβδομάδα ήταν μια ιστορικά αποκαλυπτική στιγμή: από την νοσταλγία των απεργοσπαστών της κυβέρνησης της διαπλοκής μέχρι το ξέπλυμα του Ηλιάδη [και συμβολικά του τραπεζιτικού σκανδάλου/ων από την συγκυριακή πλειοψηφία στο Ανώτατο]. Μετά την άρνηση της κυβέρνησης να συμβιβαστεί στο αυταρχικό θέαμα που έστησε το καλοκαίρι [με την ελπίδα της μετατόπισης της εστίασης από το σκάνδαλο του τί έκαναν στον Συνεργατισμό], η κυβέρνηση της διαπλοκής ανέσυρε από το παρελθόν τον αυταρχισμό της – και έμμεσα [μέσω δημοσιογράφων] απειλούσε τους εκπαιδευτικούς ως εργαζόμενους, ότι θα τους αντικαταστήσει, ότι θα… θα.. τιμωρήσει ουσιαστικά. Και βγήκαν στο σεργιάνι να αναζητούν απεργοσπάστες. Δεν υπάρχει σωτηρία για αυτούς τους ανθρώπους. Είναι ρυθμισμένοι όπως οι σκύλοι του Παβλόφ να καταλήγουν πάντα στον αυταρχισμό σαν την στάση που μπορούν να πάρουν, όταν τα κάνουν μάνταρα. Φωνάζουν, αντί να σκέφτονται. Απειλούν, αντί να ακούνε τί τους λένε. 

Και συμπληρωματικά αυτού του γελοίου φανφαρονισμού, ο Χ. Γεωργιάδης, ο αποτυχημένος, αλλά και ο διαπλεκόμενος στα δίκτυα της ημετεροκρατίας και των εξυπηρετήσεων, ρωτούσε ρητορικά από την τηλεόραση, γιατί να πάρει τα παιδιά του στο δημόσιο σχολείο. Σε λίγο στο παραμιλητό του, θα μας πει και ότι όσοι δεν έχουν λεφτά, ας μην στείλουν τα παιδιά τους σχολείο. Και ενώ βοά αυτή η συμπεριφορά, από την άλλη πλευρά, συνεχίζουν να ξεπλένουν – μια τους βιαστές, και το αποκορύφωμα τις αποφυλακίσεις ημέτερων. Μετά τον Ρίκκο, πήρε σειρά ο Ηλιάδης. Τουλάχιστον έμεινε μερικούς μήνες φυλακή. Και ποιός ήταν ο Ένας από τους δυο δικαστές που ψήφισαν για να απαλλαγεί ο Ηλιάδης; Ο κ. Τεύκρος Οικονόμου,  δικαστής στην δίκη για την έκρηξη στο Μαρί, ο οποίος αποδέχθηκε αλλαγή καταθέσεων, για να καταδικαστεί ο Παπακώστας. Και ο οποίος, όπως παρατήρησε στην βιογραφία του ο Παπακώστας πήρε δυο προαγωγές μετά την δίκη για το Μαρί και βρέθηκε στο Ανώτατο. Και σαν σύμπτωση [;] της περιόδου του Αναστασιάδη, έδωσε την διαβεβαίωση του την ίδια μέρα με τον άλλο δικαστή που ψήφισε για απαλλαγή, τον Νικολάτο, το 2014. Και στο Ανώτατο, ο κ. Τεύκρος μας εξήγησε και γιατί απάλλαξε τον Ηλιάδη. Αναπαράγοντας την απολογία του Ηλιάδη, μας είπε λίγο πολύ "εν πειράζει, έφυεν του”. Σιγά που θα ασχολούμαστε με τους νόμους, άμα το θέμα έχει να κανει με ημέτερους  κ. Τεύκρο. Ιδού και η κατάντια του Ανώτατου Δικαστηρίου. Και η κοινωνική εικόνα: αναζητούνται απεργοσπάστες και αρμόδιοι πρόθυμοι ξέπλυμα. 

Οπότε όσοι ρωτούν πια ποιοί καταδικάστηκαν ή γιατί δεν καταδικάστηκαν οι τραπεζίτες, η απάντηση είναι – ρωτάτε τον κύριο Τεύκρο, αυτούς που τους διόρισαν, και την σχέση της ευαισθησίας του για τον Ηλιάδη, με την δίκη για το Μαρί. Εκεί είναι πια η αλήθεια.

Η εικόνα η οποία διαμορφώνεται μετα το ξέπλυμα του Ανώτατου για τον Ηλιάδη, δείχνει και το τέλος της ό,ποιας ελπίδας από τους ελληνοκυπριακούς δικαστικούς θεσμούς – είναι πειθήνιοι ή ελεγχόμενοι. Ο Κ. Κληρίδης ως Γενικός Εισαγγελέας πρόσφερε μια ελπίδα αντίστασης των θεσμών. Αλλά απέναντι του είναι ένα βαθύ κράτος, όπως φαίνεται. Ο Ηλιάδης απαλλάχτηκε, όχι γιατί διαπιστώθηκε κάποια διαδικαστική παρατυπία – κάτι στο οποίο εστιάζουν οι παρεμβάσεις του Ανώτατου συνήθως. Αντίθετα, σε αυτήν την περίπτωση, ξαφνικά το Ανώτατο έβγαλε δικό του, ατεκμηρίωτο φιρμάνι… παρέμβηκε και επέβαλε μια νέα ερμηνεία ενός υπάρχοντος νόμου – μια ερμηνεία 2 [στην καλύτερη περίπτωση] ατόμων [του Νικολάτου και του Οικονόμου] ή ίσως ενός ατόμου, του Οικονόμου που διάβασε την απόφαση και ο οποίος φαίνεται να έχει μια τάση για μεροληπτική ευαισθησία. Είναι ο ίδιος ο οποίος στην δίκη για την έκρηξη στο Μαρί, έχοντας μπροστά του όλα τα τεκμήρια για τις ευθύνες του Ιωαννίδη, του διοικητής της βάσης, το έπαιξε χουβαρντάς στο συναίσθημα, [πουλώντας/προσφέροντας και ικανοποίηση στα ΜΜΕ των δαιμονοποιήσεων – άραγε μόνο στα ΜΜΕ;] και αποφάνθηκε ότι τα «λάθη είναι ανθρωπινά». Αλλά μετά [έπρεπε να ικανοποιήσει προφανώς μερικούς] αποφάσισε να φορτώσει τις ευθύνες του Ιωαννίδη αλλού – και η ευαισθησία του πήγε περίπατο. 

Έτσι φόρτωσε στον Παπακώστα τις ευθύνες του διοικητή και μετά φόρτωσε και στο διευθυντή της πυροσβεστικής ανάλογες ευθύνες [ο Ιωαννίδης επέμενε να πάνε κοντά στην φωτιά οι πυροσβέστες]. Το διευθυντή που ήταν με άδεια το βραδύ της έκρηξης. Τέτοιο επίπεδο. Έτσι και με τον Ηλιάδη. Ξεπλένοντας την πραγματικότητα, ότι ο Ηλιάδης σκόπιμα χειραγωγούσε την πληροφόρηση [και τα τεκμήρια είναι εκεί στις καταθέσεις – ακόμα και πως πλήρωνε διαφημιστικά πακέτα 50,000 ευρώ για να λογοκρίνει απόψεις] ξαφνικά το έβγαλε αθώο. Έφυεν του. Λες και ήταν παιδικό παιχνίδι. Ο Ηλιάδης και η Τράπεζα Κύπρου εξαπατούσαν το κοινό για μήνες. Και εκείνη η στιγμή στην συνέλευση των μετόχων, ήταν η κορυφαία στιγμή εξαπάτησης. Αλλά ο κ. Οικονόμου ίσως είχε , έχει άλλες προτεραιότητες. Και η δικαιοσύνη πήγε περίπατο. Απλά τα λόγια του Παπακώστα, τον οποίο καταδίκασε σε θάνατο, όπως δείχνει η συνέχεια:
«Ποιά μηνύματα εκπέμπονται άλλωστε, όταν ο πρόεδρος του πρωτόδικου Δικαστηρίου που εκδίκασε την υπόθεση, δικαστής Τεύκρος Οικονόμου, μετά την έκδοση της διάτρητης απόφασης του, προήχθη δυο φορές: Μαλιστα, με την δεύτερη προαγωγή του βρέθηκε δικαστής του Ανώτατου Δικαστηρίου..»

Για την κοινωνική αυτοάμυνα και την νομική αντιμετώπιση του καρτέλ των τραπεζών και των δικτύων διαπλοκής: Πρέπει να δημιουργηθεί μια συνέλευση νομικών και άλλων, οι οποίοι να μπορούν να βοηθήσουν τους πολίτες ενάντια στις εκποιήσεις αλλα και να αντιμετωπίσουν την νομική κατάσταση μετα το ξέπλυμα της εξαπάτησης από τις τράπεζες με την απαλλαγή Ηλιάδη.

Για όσους δεν κατάλαβαν, ο δικαστής Τεύκρος Οικονόμου, ο οποίος διάβασε [και ψήφισε φυσικά] την απόφαση απαλλαγής του Ηλιάδη είναι η άμεση και εμπειρική πια σύνδεση πώς το θέαμα που κατασκευάστηκε γύρω από την έκρηξη στο Μαρί, και το ξέπλυμα των εξόφθαλμων ευθυνών του διοικητή της μονάδας, του Α. Ιωαννίδη, είχε να κάνει με το ξέπλυμα των τράπεζων. Τον Ιωαννίδη τον απάλλαξε ο κ. Τεύκρος, γιατί τα λάθη –του συγκεκριμένου μόνο όμως, και πιο πρόσφατα του Ηλιάδη - είναι ανθρώπινα, μας είπε. Και του Ηλιάδη ήταν «αναγκάστηκε» ο καημένος. Και οι δικαστές άραγε τί ρόλο παίζουν, του επιλεκτικού πλυντηρίου; Το 2011 ήταν η χρόνια που άρχισαν τα προβλήματα των τραπεζών να αναδύονται – και ήθελαν κάποια μετατόπιση εστίασης. Τελικά, από το ξέπλυμα των ευθυνών των στρατιωτικών στο Μαρί στο ξέπλυμα του των τραπεζιτών που εξαπατούν δημόσια; Το κυπριακό καθεστώς εξαίρεσης και οι εξυπηρετήσεις του…