Ο θεολόγος πατέρας του Ευθύμιου Δίπλαρου [Μια σύντομη ιστορία για ένα προβληματικό καθηγητή]

Μετά που μάθαμε τί σοϊ αντιμετώπιση είχε ο πατέρας του Δίπλαρου απέναντι σε παιδιά που δεν συμφωνούσαν μαζί του, ή δεν καταλάβαιναν ή δεν μπορούσαν να κάνουν αυτό που διέταζε [διότι φαίνεται να βίωνε την επικοινωνία σαν να έδινε διαταγές, αντί να διδάσκε, να προσπαθεί να εξηγήσει, κοκ], τότε η εικόνα του Δίπλαρου αναπόφευκτα μετατρέπεται σε εικόνα θύματος κακοποίησης [ψυχολογικής ή σωματικής άσχετο].

Μια τέτοια νοοτροπία [την οποία ανάφερε ευρύτερα και ο Κ. Αχνιώτης για την συμπεριφορά εκείνου του νούμερου της εθνικοφροσύνης, του Παπαφώτη, όταν ήταν εκπαιδευτικός] είναι δυνατό να εκτονώνονταν μόνο στο επάγγελμα του; Ας ελπίσουμε βέβαια ότι τέτοια συμπεριφορά δεν βίωσε ο μικρός τότε, σημερινός βουλευτής. Βέβαια με τέτοιο πατέρα και να είσαι στην παράταξη που κατηγορεί τους εκπαιδευτικούς αλλά κάνει ότι δεν καταλαβαίνει ποιο είναι το πρότυπο του παρελθόντος στο οποίο σύρει την κυπριακή εκπαίδευση είναι και κωμικό θράσος. Αλλά ίσως να εξηγούνται μερικά στοιχεία της σημερινής συμπεριφοράς του τότε παιδιού.

Κούλα Στυλιανού:
«Ναι υπήρχαν προβληματικοί καθηγητές στα σχολεία. Ο πατέρας του βουλευτή Ευθύμιου Δίπλαρου.

Δεν είναι μόνο ο Καζαντζάκης που έχει να θυμάται δασκάλους τρομαχτικούς που δήθεν εφάρμοζαν τη "Νέα Παιδαγωγική". Είχαμε κι εμείς τους δικούς μας ...Τραυματιστήκαμε κι εμείς.

Πρώτη Γυμνασίου. Γυμνάσιο Λινόπετρας. Θεολόγος με έξι παιδιά. Θεολόγος με αδυναμία στο "πιστεύω εις έναν Θεό". Είχαμε εξασφαλισμένο είκοσι διαγώνισμα και άλφα στον έλεγχο, αν μαθαίναμε από έξω το "Πιστεύω εις έναν Θεό" και το γράφαμε.

Ο Σταύρος είχε προστεθεί στον κατάλογο των συμμαθητών μας τελευταία στιγμή, αφού είχε μείνει στην ίδια τάξη. Ο Σταύρος κάθεται πρώτο θρανίο. Φασαρία δεν κάνει. Ταξιδεύει στον κόσμο του, αλλά το πιστεύω εις έναν Θεό δεν το έχει μάθει.

Ο θεολόγος με τα έξι παιδιά έκρινε πως ο Σταύρος που δεν είχε μάθει το πιστεύω εις έναν Θεό θα' πρεπε να πάρει το μάθημά του. Έπεσε πάνω στον Σταύρο και τον ξυλοφόρτωνε. Για το καλό σου, φώναζε ο κύριος Δίπλαρος στον Σταύρο. Που έπρεπε να ξυλοφορτωθεί, γιατί δεν έμαθε το πιστεύω εις έναν Θεό ...

Άκρα του τάφου σιωπή στην τάξη. Σοκ.

Δώδεκα χρονών ήμασταν. Δώδεκα χρονών. Που βλέπαμε τον θεολόγο μας να χτυπάει αλύπητα τον συμμαθητή μας. Για το καλό του ...

Ο Σταύρος; Τι να κάνει -άραγε- τώρα ο Σταύρος; Δεκατριών χρόνων ο Σταύρος ξυλοφορτώθηκε από τον κύριο Δίπλαρο γιατί δεν έμαθε το "πιστεύω εις έναν Θεό". Κατάφερε να ξεπεράσει το τραύμα;

Σε σκέφτομαι χρόνια τώρα, Σταύρο. Που δεν μίλησε τότε κανείς μας. Ήμασταν όλοι 12 χρονών. Τρομοκρατηθήκαμε. Μόλις είχαμε πάει Γυμνάσιο και πήραμε μια γεύση του "αυστηρού" καθηγητή.

Σε σκέφτομαι χρόνια τώρα, Σταύρο. Κάθε φορά που ακούω το πιστεύω εις έναν Θεό ...

Ευθύμιε Δίπλαρε, υπάρχουν προβληματικοί καθηγητές στα σχολεία. Κι ένας από αυτούς ήταν ο πατέρας σου. Που έπρεπε να πάει σπίτι του και να μην είναι στα σχολεία. Πώς μπορείς να μιλάς τώρα εσύ για μας; Πώς μπορείς να κρίνεις εσύ τους καθηγητές;

Γιατί μπορεί να είχαμε έναν Νίκο Δίπλαρο που ξυλοφόρτωνε μαθητές χωρίς λόγο, αλλά είχαμε και άλλους υπέροχους σαν την κύρια Στέλλα Κυριάκου. Υπέροχοι καθηγητές που μας έκλεισαν τις πληγές που μας άνοιξε ο πατέρας σου.

Δεν έφταιγες εσύ τότε. Τι έφταιγες εσύ που είχες τέτοιο πατέρα; Αλλά εμείς τι φταίξαμε; Ο Σταύρος μας τι έφταιξε;

Τώρα, όμως, φταις. Που έχεις μια θέση γιατί ο λαός, ο δήμος, σε ψήφισε να τον εκπροσωπείς κι εσύ τον ξεχνάς. Που εσύ και η πολιτική σου παράταξη βάλατε στόχο να διαλύσετε το δημόσιο σχολείο. Το δημόσιο σχολείο που σου έμαθε γράμματα. 

Το δημόσιο σχολείο που σε μεγάλωσε, γιατί ο πατέρας σου-αυτός ο προβληματικός καθηγητής- πληρωνότανε από το κράτος. Για να μας μαθαίνει γράμματα. Κι αντ' αυτού, μας έμαθε το πιστεύω εις έναν Θεό με μπόλικο ξυλοφόρτωμα. Που αν βρισκόταν κάποιος να τον καταγγείλει, δεν θα είχες εσύ ψωμί στο τραπέζι ...

Κανένα προσωπικό πρόβλημα μαζί σου δεν έχω, Ευθύμιε. Έχω όμως θέμα με τις πολιτικές σου. Τις δικές σου ως πολιτικό πλέον πρόσωπο και της παράταξής σου, που έβαλε στόχο τον εξευτελισμό των εκπαιδευτικών, τη διάλυση του δημόσιου σχολείου και τη στήριξη του ιδιωτικού. Οφείλουμε να λειτουργήσουμε αυτοπροστατευτικά. 

Το δημόσιο σχολείο δεν θα εξευτελιστεί γιατί έτσι αποφάσισαν.

Αν ανοίξουμε λόγο για προβληματικούς καθηγητές, έχουμε όλοι έναν τρομακτικό καθηγητή να θυμηθούμε. Αυτούς να βρούμε. Τους υπόλοιπους θα τους στηρίξουμε.»