Η αντίσταση του χθες είναι η άμυνα του σήμερα και η βάση της κοινωνικής συνοχής του αύριο [η διαπλοκή, η λογοκρισία και τα στημένα θεάματα της κυβέρνησης]

·   Σε όλο αυτό το θέαμα που έστησαν η κυβέρνηση, τα συμφέροντα [όπως της Logicom] κοκ, μόνο μια παράμετρος κράτησε την κοινωνία από την κατάρρευση να τρέχουν οι άνθρωποι πανικόβλητοι να αποσύρουν καταθέσεις από παντού: η εγγύηση της ασφάλειας των καταθέσεων μέχρι 100,000 ευρώ.

Και αυτό κερδήθηκε με την εξέγερση του Μάρτη του 2013, όταν ο Αναστασιάδης και το επιτελείο του προσπάθησαν σαν σε μίνι πραξικόπημα εκβιασμών και χυδαίων ψεμάτων [δεν ήξερε τάχα μου, ενώ ο συμπέθερος έβγαζε εκατομμύρια για να αποφύγει το κούρεμα – και αυτό το σκάνδαλο δεν διερευνήθηκε καν] να το καταργήσουν. Η άρνηση υποταγής τότε είναι η άμυνα της κοινωνίας σήμερα… Και όσοι όλα αυτά τα χρόνια από τότε ύπουλα η ανόητα αναπαρήγαν το ψέμα ότι θα ήταν καλύτερα να δεχόμασταν τότε την υποταγή στους εκβιασμούς του Αναστου για τα συμφέροντα των πελατών του δικηγορικού του γραφείου, έχουν μπροστά τους σήμερα την πραγματικότητα. Αν περνούσε τότε το πραξικόπημα, κάθε απώλεια των ξένων μεγαλομετόχων/Μεγαλοκαταθετών [και πελατών των ημέτερων δικηγορικών γραφείων] η κάθε κομπίνα για υφαρπαγή δημόσιου πλούτου [όπως γίνεται τώρα με τον Συνεργατισμό] θα φορτωνόταν στους πολίτες-καταθέτες σε οποιαδήποτε τράπεζα και χωρίς όριο ασφάλισης… Η αντίσταση είναι η μόνη βάση κοινωνικής ύπαρξης…

·         

·        Το χιούμορ είναι και αυτό μέρος της αντίστασης: μετά από όσα είδαμε και ακούσαμε [και θα ακούσουμε ελπίζουμε από την διερευνητική] υπάρχει πλέον  μια σαφής υποψηφιότητα για βραβείο Πινόκιο – αν πέρσι το πήρε ο Αναστασιάδης για το Κραν Μοντανά [τα ψέματα τα οποία έλεγε και λέει ακόμα, στο εσωτερικό, για το τί έγινε] φέτος φαίνεται να ανήκει δικαιωματικά στο Χάρη για την έπαρση της φούσκας του [σαν νέος Θάτσερ που έλιωσε στον μεσογειακό ήλιο πριν καν ολοκληρώσει την πρόταση του] ότι δεν μπορούν να γίνουν αλλαγές στα νομοσχέδια μπλα μπλα….από τον: FrankK says:

 “The 2017 Pinocchio Prize for Political Lies was won by Anastasiades. He was miles ahead of anyone else. No one could match his stream of lies about the negotiations on the Cyprus problem. It looks like the 2018 prize will be given to Harris. His statements prior to the crisis at the Coop that there was nothing to worry about and his subsequent lies  that, in the famous (or infamous) words of Thatcher, there is no alternative(TINA) surely makes Harris as favourite.   I put the odds at 3-2”

·         

      

  Και η διαπλοκή που βγάζει μάτι εμφανίστηκε τελικά, παρά την λογοκρισία

Ξαφνικά, το όλο θέαμα που έστησε η κυβέρνηση για να χαρίσει τον Συνεργατισμό στους μεγαλομετόχους της Ελληνικής, με απειλές πιστολιών κοκ, κατάρρευσε μπροστά στην αποκάλυψη για την Logicom.

Μια εταιρεία στην οποία ο Αβέρωφ και μερικοί κουμπάροι του, συν βεβαίως η πεθερά και σύζυγος, έχουν μετοχές, και η οποία θα αναδειχθεί σαν  ρυθμιστής και στην Ελληνική, είχε πάρει δάνειο από τον Συνεργατισμό για να πάρει τις μετοχές του. Διαπλοκή με προεκτάσεις. Ο Αβέρωφ έπαιζε πελλόν μέχρι που δημοσιεύτηκαν τα στοιχεία για την εμπλοκή του – και μετα θυμήθηκε να το δηλώσει. Πριν δεν το.. σκέφτηκε..

Και αφού απέκλεισαν ουσιαστικά την Γενική Εισαγγελία, η παρατυπία, έμεινε μετέωρη. Ελπίζουμε ότι η ερευνητική επιτροπή θα ανοίξει και αυτό το κεφάλαιο. Διότι φύγαμε πια από την δεδομένη ανικανότητα και διαπλοκή του Χατζηγιάννη και του Χάρη και πάμε, πια, σε ένα μοντέλο πριμοδότησης ενός ολιγοπωλίου τραπεζιτικού μοντέλου, το οποίο θα καθορίζει πια μόνο του τα επιτόκια και την τραπεζιτική αγορά – η Κεντρική είναι σε δημόσια θέα παροπλισμένη πια, αν δεν παίζει το παιχνίδι της συγκάλυψης της υφαρπαγής δημόσιου πλούτου, όπως φάνηκε και με την αμίμητη δήλωση του κ. Γ. Δημητρίου για καθολικό κούρεμα που άνοιξε την πόρτα στο τελευταίο και καθοριστικό bank run για να δικαιολογηθεί η διάλυση του Συνεργατισμού και η δωρεά του στους μεγαλομετόχους της Ελληνικής.

Μέσα στην οποία θα είναι και η Logicom σαν το πολιτικό όχημα ελέγχου του τραπεζιτικού συστήματος. Το ότι μαζί με την οικογένεια Αβέρωφ φιγουράρει και ο Κούμας στο όλο σκηνικό, είναι εμφανές για τις προεκτάσεις – ένα μοντέλο στημένων διαδικασιών όπως η ΚΟΠ, ή όπως τον καθορισμό των τιμών των καυσίμων από το καρτέλ των εταιρειών… Αυτό είναι μια υφαρπαγή δημόσιου πλούτου, αλλά και ένα έγκλημα το οποίο αφαιρεί από την κοινωνία ένα βασικό ρυθμιστικό παράγοντα στο τραπεζιτικό σύστημα. Αυτό είναι/ήταν ο Συνεργατισμός…