Ιούλιος, ένας θλιβερός μήνας στη νεωτερική κυπριακή Ιστορία

Ο Ιούλιος ήταν ιστορικά ένας θλιβερός μήνας στη νεωτερική κυπριακή Ιστορία. Το 1947 «πέθανε» [ή τον πέθαναν όσοι από το εκκλησιαστικό κατεστημένο ήθελαν να τον ξεφορτωθούν] ο Λεόντιος και ξεκίνησε το πραξικόπημα της εθνικοφροσύνης από την Εκκλησία, απλώθηκε μετά στην εκπαίδευση, και κατέληξε στα αθλητικά σωματεία…

Το 74 είχαμε το πραξικόπημα και την εισβολή. Και το 2018 την διάλυση του Συνεργατισμού με την ψήφο όσων, ουσιαστικά εξαγοράστηκαν να ψηφίσουν επιχορηγήσεις για την Ελληνική τράπεζα [και τους μεγαλομετόχους της] που δεν θα ψήφιζαν για να αυτονομηθεί το κερδοφόρο κομμάτι του Συνεργατισμού.

Ετσι μια παράτυπη συμφωνία η οποία βασίζεται σε σύγκρουση συμφερόντων βουλευτών [με κορυφαίο παράδειγμα τον Αβέρωφ] και παραβίαση κανόνων και θεσμών [Ούτε καν ο γενικός εισαγγελέας δεν εξέτασε την συμφωνία προκαταβολικά], έκλεισε τον Συνεργατισμό ανοίγοντας τον δρόμο για το καρτέλ των τραπεζών που θα ξεπλένουν τα κεφάλαια των πελατών δικηγορικών γραφείων και θα ζητούν από τους ιθαγενείς να τους ξελασπώνουν με εγγυήσεις για τις τράπεζες τους και τις επιχειρήσεις τους. Ειναι μια θλιβερή μέρα – την οποία όμως πρέπει να θυμόμαστε, για να ζητήσουμε στο μέλλον την αποκατάσταση αυτού που χάθηκε για την ώρα…

Αν ο Αβέρωφ θέλει εγγυήσεις για την πεθερά του, τότε αυτή η πολιτεία που μετατρέπεται πια σε υπηρέτη των ιδιοτελών συμφερόντων, θα πρέπει αργά η γρηγορά να εγγυηθεί τους παντες. Και τότε θα καταλάβει ο γαμπρός τι φάλια άνοιξε…