Η κ. Κουτσελίνη και η αντιφατική ρητορική της λογοκρισίας.

   

·    Η κ. Μ. Κουτσελινη είναι γνωστή για μια μάλλον ατυχή, για την ίδια, υπόθεση: ως πρωταγωνίστρια της προσπάθειας να παραμείνουν οι πολλαπλές συντάξεις για αξιωματούχους, τέως αξιωματούχους κοκ. Η κ. Κουτσελίνη είναι με αυτήν την έννοια ταυτισμένη με την χρηματική διάσταση, και το συμφεροντολογικό απέναντι στο Δημόσιο – και χωρίς ιδιαίτερα αίσθημα «δικαιοσύνης» που θα έλεγε και ο Πλάτωνας [αφού τον επικαλείται στο πιο κάτω κειμενο-σχολιο της] σαν συστατικό της Πολιτείας. Αυτή η ατυχής, για την δημόσια εικόνα της, ταύτιση της με τις πολλαπλές συντάξεις από το Δημόσιο, επαυξάνεται από το γεγονός ότι ανήκει σε μια από τις εκ των φαινομένων/τεκμηρίων πολιτικά ευνοούμενες οικογένειες της δεξιάς – τα 3 αδέλφια φαίνεται να είναι μόνιμα ευνοούμενοι: ο Ουράνιος Ιωαννίδης βρέθηκε υπουργός επί Κληρίδη χωρίς ιδιαίτερα προσόντα για το συγκεκριμένο πόστο, ανάλογα και η κ. Ζέτα Αιμιλιανιδου με αυτήν την κυβέρνηση της δεξιάς, ενώ η ίδια η κ. Κουτσελίνη φαίνεται να αναλαμβάνει πόστα εδώ και εκεί στο υπουργείο παιδείας. Δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι αυτή είναι η μοναδική οικογένεια αστεριών [έστω της δεξιάς] – με οποιαδήποτε συγκριτική μέθοδο, μάλλον ιδιαίτερη μεταχείριση δείχνει η όλη εικόνα.

Αλλά τέλος πάντων, παρα την δημόσια εικόνα [η οποία μάλλον θα είναι και η ιστορική της εικόνα – αν δεν προκύψει κάτι διαφορετικό προς το θετικό] η κ. Κουτσελίνη φαίνεται να έχει ασχοληθεί και με ενδιαφέροντα θέματα ως καθηγήτρια. Αλλά η πρόσφατη ανακοίνωση της για το γλωσσάρι ήρθε να διαψεύσει τις οποιες ελπίδες [για το ευρύτερο καλό] ότι η συγκεκριμένη κυρία, εννοεί σοβαρά τις όποιες διερευνήσεις καταγράφει στο βιογραφικό της. Διότι ένα άτομο το οποίο υποτίθεται ασχολείται με τις «Σπουδές Φύλου» και επιδεικνύει τέτοια εντυπωσιακή αδυναμία να κατανοήσει τον διάλογο με τον ιστορικό Άλλο, όπως αποπειράται να κανει τον γλωσσάρι, είναι μάλλον ενδεικτικό επιφανειακής αναφοράς παρα ουσιαστικής εμπλοκής. Αλλά τα πράγματα είναι χειρότερα δυστυχώς. Το κείμενο της κ. Κουτσελίνη το οποίο επισυνάπτεται πιο κάτω, είναι μια embarrassing αντιφατική, για την ίδια, προσπάθεια να καλλιεργήσει δαιμονοποιήσεις λες και αναπαράγει το κλίμα δεκαετιών πριν το 1974. Αρχικά, προσπαθεί να δαιμονοποιησει τους δυο κυπρίους συγγράφεις με υπονοούμενα του στυλ ο ρόλος που «…τους έταξε να παίξουν ο διεθνής παράγοντας»… Η κ. Κουτσελίνη, όπως περήφανα παραθέτει στο βιογραφικό της, στο ίντερνετ «Προΐσταται ως συντονίστρια και επιστημονική υπεύθυνη σε ερευνητικά έργα που χρηματοδοτούνται από προγράμματα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής..»…Δηλαδή η κ. Κουτσελίνη παίρνει λεφτά από τον «διεθνή παράγοντα» και  είναι εντάξει, αλλά όταν ο ΟΑΣΕ [μήπως δεν ξέρει η κυρία τί είναι ο ΟΑΣΕ;] εκδίδει ένα βιβλίο, είναι ύποπτο; Δηλαδή οι επιχορηγήσεις της κ. Κουτσελίνη είναι οκ, αλλά οι κατά πολύ μικρότερες των υπόλοιπων, όχι; Δυστυχώς θυμίζει τις πολλαπλές συντάξεις – και δυστυχως, δεν φαίνεται να είναι μόνο συνειρμικό. Η αντίφαση γίνεται ακόμα πιο κραυγαλέα όταν η κ. Κουτσελίνη παραπλανεί στο κείμενο της αναφέροντας ότι στο γλωσσάρι επιβάλλεται η «τουρκική αφήγηση». Αυτή η παραπλάνηση είναι σοβαρό ζήτημα για ένα άτομο που διαχειρίζεται ζητήματα δημόσιου συμφέροντος στο υπουργείο παιδείας. Δεν ξέρει η κ. Κουτσελίνη την διαφορά «τουρκικού» και «τουρκοκυπριακού» και των ανάλογων αφηγήσεων; …Και ήταν πολύ δύσκολο, μια υποτιθέμενη ερευνήτρια, να ψάξει να μάθει πριν εκθέσει τον εαυτό της σε τέτοιες παραπλανήσεις, ποιός ήταν ο Τουρκοκύπριος ο οποίος συμμετείχε στην συγγραφή, και [αφού την ενδιαφέρουν οι εμπειρογνώμονες] ποιός ήταν ο ειδικός εκ μέρους του ΟΑΣΕ; …Και αυτό το άτομο που φαίνεται να ρίχνει με σχετική χαλαρότητα παραπλανήσεις και φαίνεται να καλλιεργεί κλίμα δαιμονοποίησης, ασχολείται με «Σπουδές Φύλου»; …

Η τελική της αναφορά η οποία φαίνεται να επικαλείται την λογοκρισία, είναι ακόμα πιο προβληματική: «η αναφορά που επανειλημμένως έγινε στο ότι δεν είναι υποχρεωτικό να υιοθετηθεί, επισήμως, αλλά θα χρησιμοποιηθεί κατά βούληση ανοίγει την Κερκόπορτα της παραχάραξης των γεγονότων..»..Δηλαδή η . Κουτσελίνη, είναι ενάντια στην προαιρετική/κατά βούληση χρήση και προτιμά να λογοκρίνονται οι άλλες απόψεις – γιατί στο μυαλό της «θα μάθουν οι ξένοι»; Δηλαδή η κ Κουτσελίνη όταν παίρνει διεθνή/ξένα προγράμματα, προσαρμόζει την έρευνα της με βάση τις εθνικόφρωνες απόψεις της; [Ή μήπως αλλά λέει στο εξωτερικό και άλλα στο εσωτερικό;]….Αυτά είναι θλιβερά, ακριβως γιατί θα έλπιζε κανείς ότι μια γυναικα που διάβασε έστω για τις συζητήσεις για το Φύλο, ένα κομβικό σημείο στις διεθνείς συζητήσεις για τον Άλλο/η,  θα είχε μια αίσθηση του μέτρου, και έστω κατανόησης του Άλλου. Εδώ, δυστυχώς, έχουμε δαιμονοποίηση άλλων εποχών με παραπλανήσεις και υπεκφυγές. Σε αυτό το πλαίσιο, ίσως και ο Γενικός Ελεγκτής να πρέπει να ασχοληθεί γενικοτερα με τις πολλαπλές αναλήψεις καθηκόντων από μερικά άτομα – και την ενδεχομένως προκατειλημμένη άσκηση καθηκόντων. Ας μεινουμε εδώ. Και ας ελπίσουμε ότι δεν θα χρειαστεί συνεχεια….
Συνταξιούχος εκπαιδευτικός που έχει δει και ακούσει διάφορα…

«Μαίρη Κουτσελίνη
Το Γλωσσάρι και οι παρενέργειές του
Γράφτηκαν, ευτυχώς, πολλά από πολλούς για το περιβόητο Γλωσσάρι. Και αναθεματίστηκε πανταχόθεν (με «κάποιες» εξαιρέσεις) και ακολούθησαν παραιτήσεις από την Ένωση Λογοτεχνών, ως όφειλαν, σεβόμενοι τον εαυτό τους και πρωτίστως την ιδιότητά τους. 
Και ξεκαθάρισε, λες και ήταν άγνωστο ότι αυτό που εκφράζουν οι λέξεις είναι αυτό που συλλαμβάνει η σκέψη. Στον Σοφιστή ο Πλάτωνας ήδη κατέληξε, μετά από διεξοδική συζήτηση και επιχειρηματολογία, ότι «Διάνοια και Γλώσσα ταυτόν». Η Γλώσσα εξωτερικεύει τη σκέψη και δεν είναι τυχαίο το ότι οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούν τη λέξη Λόγος για να εκφράσουν και τις λέξεις και τη σκέψη. 
Μένουν, όμως, ακόμη θέματα στα οποία δεν δώσαμε τη δέουσα προσοχή, όπως για παράδειγμα το ότι δεν μπορεί από μόνοι τους, δυο ελληνοκύπριοι « εμπειρογνώμονες» να αποφάσισαν αυτό το αποτέλεσμα , το Γλωσσάρι, το οποίο παγιώνει μονομερώς θέσεις της Άγκυρας και των κατοχικών ηγετών και μετατρέπει τη σύγχρονη ιστορία της Κύπρου σε τουρκική αφήγηση. Ή μήπως υπάρχει και ευρύτερη υποστήριξη, κομματική ή/ και άλλη πίσω από τους δύο «εμπειρογνώμονες»; Ενδιαφέρει τον λαό που ψηφίζει να αποκαλυφθούν και από μόνοι τους, ευθαρσώς, να μας πουν , ναι αυτά φρονούμε. Δικαίωμα είναι η ελεύθερη σκέψη και έκφραση, φτάνει να μην κρύβεται πίσω από τον ΟΑΣΕ και δυο νέους ανθρώπους που χρίστηκαν εμπειρογνώμονες. Παρεμπιπτόντως, τι είδους εμπειρογνωμοσύνη χρειάζεται η προσπάθεια εγκλωβισμού της σκέψης σε λέξεις αλλοίωσης των γεγονότων; 
Το πιο σοβαρό, όμως, είναι ότι οι δικοί μας «εμπειρογνώμονες»- ένας εκ των οποίων διαβάζω από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι βρίζει όποιους δεν αποδέχονται το Γλωσσάρι – έπαιξαν το ρόλο που τους έταξε να παίξουν ο διεθνής παράγοντας. Και είναι αμελητέο στη συζήτησή μας το ότι με αυτό τον τρόπο έκαψαν το χαρτί της εμπειρογνωμοσύνης τους. Το χειρότερο είναι ότι έδωσαν στα διεθνή μέσα ενημέρωσης έναν απαράδεκτο κώδικα αναφοράς, τον οποίο όσο και αν οι δικοί μας δημοσιογράφοι και πολιτικοί δεν χρησιμοποιήσουν, τα ξένα πρακτορεία ειδήσεων και οι αναφορές οργανισμών έχουν το ελεύθερο να υιοθετήσουν. 
Διότι η αναφορά που επανειλημμένως έγινε στο ότι δεν είναι υποχρεωτικό να υιοθετηθεί, επισήμως, αλλά θα χρησιμοποιηθεί κατά βούληση ανοίγει την Κερκόπορτα της παραχάραξης των γεγονότων για την εκτός Κύπρου ενημέρωση και δημοσιογραφία και την με το πέρασμα του χρόνου εξοικείωση σε «κανονιστικές» συλλήψεις έκφρασης. Όταν , μάλιστα, φέρνει και τις ευλογίες ενός οργανισμού, όπως ο ΟΑΣΕ. Και ας λύσαμε εμείς το πρόβλημα και ας αναθεματίστηκε το Γλωσσάρι…»