Πορεία Pride 2018, Nότια Λευκωσία

Η καταλυτική στιγμή για τις Πορείες pride ήταν σαφώς η μαζική Πορεία του 2014.. Από τότε η Πορεία στην νότια Λευκωσία/ελληνοκυπριακή κοινότητα αποτελεί από την μια, μια διεύρυνση ορίων, αλλά εν μέρει και μια κίνηση ένταξης, η οποία εκφράστηκε με την παρουσία ατόμων από την πολιτική ή άλλων μορφών δημοσιότητας. Υπάρχει σε αυτή την διεύρυνση, αλλά και παρουσία ατόμων πέρα από τον χώρο των ΛΟΑΤΙ μια διπλή διάσταση: από την μια τα εν λόγω άτομα [πολιτικοί καλλιτέχνες κοκ] εκφράζουν μια αλληλεγγύη, η οποία είναι σημαντική, αν την συγκρίνει κανείς με την στάση άλλων, όπως ο αρχιεπίσκοπος. Από την άλλη για ένα χώρο, ο οποίος έζησε στο περιθώριο και το μείγμα φόβου και ντροπής, μια τέτοια αποδοχή είναι μεν σαφώς θετική, αλλά ταυτόχρονα αποπνέει και μορφή αφομοίωσης για όσους/ρε βλέπουν την ΛΟΑΤΙ εμπειρία να είναι κάτι ευρύτερο, το οποίο να αγγίζει βαθύτερα είτε τις μορφές εμφυλης ταυτότητας και των ορίων τους, είτε ευρύτερες τάσεις διαχωρισμού [όπως λ.χ. το κυπριακό]…

Αναπόφευκτα η ένταση αναμεσά στην ένταξη/αφομοίωση/αποδοχή και την ριζοσπαστική στάση που υιοθετεί την προηγουμένη τραυματική εμπειρία και την μετατρέπει σε σύμβολο περηφάνειας – ο «πούστης» και τα παράγωγά του λ.χ. δεν λογοκρίνονται σαν προσβλητικοί όροι, αλλά μετατρέπονται σε όρους πρόκλησης. Ανάλογες πρακτικές ανατροπής είχαν υιοθετήσει και άλλα κινήματα αποκλεισμένων [η/και δαιμνοποιημενων] αλλά εμφανώς το κίνημα το οποίο εστιάζει στα σύνορα και τις ρευστότητές των εμφυλων ταυτοτήτων και των μορφών ερωτισμού αγγίζει από μόνο του μια βαθιά ευαίσθητη χορδή. Για αυτό ίσως και εκλύει και ένα σημαντικό πλήθος, ανάμεσα σε αυτούς που επίσημα δηλώνουν ετερόφυλοι. Προφανώς, η ρευστότητα αγγίζει κάτι βαθύτερο…