ΓΛΩΣΣΑΡΙ ΤΗΣ ΛΥΣΗΣ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΑΡΙ ΤΗΣ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗΣ

Του Κώστα Γεννάρη

Πως η ιστορική λογοκρισία με βάση το επιβαλλόμενο [δια της λογοκρισίας της άλλης άποψη/εμπειρίας] «εθνικά ορθό» [σύμφωνα με μερικούς που ελέγχουν ΜΜΕ] ουσιαστικά  πολεμά τον διάλογο και την άλλη άποψη, πουλώντας "ελευθερία" μόνο για τον εαυτό της -  για να μιλά μόνη της και να αναπαράγει ψέματα χωρίς αντίλογο

Τόσο πριν όσο και μετά την Τουρκική εισβολή αναπτύχθηκε στον τόπο μια ορολογία και μια επιχειρηματολογία το πλαίσιο και το περιεχόμενο των οποίων καθορίστηκε από τις επιδιώξεις και τους στόχους της πολιτικής ηγεσίας της κάθε πλευράς.

 Και βέβαια στους στόχους και τις επιδιώξεις ήταν και ο έλεγχος της αντίληψης και της συνείδησης των απλών ανθρώπων για τα συμβαίνοντα στον τόπο. Αν ερευνήσει κανείς το φαινόμενο εύκολα θα διαπιστώσει ότι οι ρίζες του εντοπίζονται στη δεκαετία πριν από την ανεξαρτησία. Από την περίοδο εκείνη, ειδικά, θα έλεγα, στην περίοδο εκείνη, η «ιδεολογική» ορολογία του Κυπριακού είχε επιβληθεί με ιδιαίτερη ευκολία στα ΜΜΕ και τους λειτουργούς τους. Με αναπόφευκτο αποτέλεσμα την καλλιέργεια ανάλογης συνείδησης, αντίληψης και ερμηνείας των γεγονότων στην κοινή γνώμη. Η ορολογία εκείνη ήταν φορτισμένη και σχεδιασμένη να μην επιτρέψει περιθώρια άλλης εκδοχής όσων αφορά τις επιδιώξεις της κάθε πλευράς. Και βεβαίως υπό αυτές τις συνθήκες αναπτύχθηκαν παρεμφερείς μύθοι που διευκόλυναν την προώθηση των φιλοδοξιών της κάθε πλευράς.

Το αποτέλεσμα της διαδικασίας και της μεγάλης αυτής αλήθειας το βιώνουμε σήμερα ιδιαίτερα τραυματικά και αποτελεί, δυστυχώς, το υπέδαφος κάθε διχοτομικής επιδίωξης και αντίληψης από όπου και να προέρχεται. Εσχάτως μάλιστα με τις «αρμόζουσες επευφημίες» και απαραίτητες εθνικές δοξασίες, χωρίς δυστυχώς να συνειδητοποιούμε πόσο υποβοηθούμε την υλοποίηση μια ώρα αρχύτερα αυτού που υποτίθεται ότι θέλουμε την αποτροπή και τον αποκλεισμό.

 Η ορολογία αυτή προδίδει και τις διαθέσεις της κάθε πλευράς έναντι της προοπτικής της λύσης και της διευθέτησης της. Αν όντως, οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι είμαστε ειλικρινείς σε ότι αφορά την επιδίωξη μιας λύσης, τότε το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να ξεκαθαρίσουμε τι συνέβημεν στο παρελθόν, μέσα από μια έρευνα για το τι είναι αλήθεια και τι μύθος στο αφήγημα της κάθε πλευράς, μέσα από αυτό που στην περίπτωση της Νοτίου Αφρικής ονομάστηκε Commission of Truth. Έτσι ώστε να μην είναι εύκολο για τους συνειδητά παραχαράκτες της ιστορίας αυτής να την παρουσιάζουν με τέτοιο τρόπο που να τους επιτρέπει εκμεταλλεύονται ψεύτικες και παραποιημένες εκδοχές για σημαντικά γεγονότα, ή να θάβουν άλλες προκειμένου να διατηρούν τη δυνατότητα ελέγχουν της λαϊκής συνείδησης και αντίληψης, ώστε να είναι ευκολότερη η επιβολής της «λύσης» της προτίμησης τους.

Το φαινόμενο της συντήρησης ενός κλίματος που να μην είναι συμβατό με μια ειλικρινή προσπάθεια λύσης του Κυπριακού, ανθεί τον τελευταίο καιρό και στις δύο πλευρές και ενισχύεται από το αδιέξοδο στις προοπτικές διεξόδου. Μέσα στο κλίμα που υπάρχει εκδηλώνεται ξαφνικά μια σταυροφορία για να προστατευθεί δήθεν το δικαίωμα των δημοσιογράφων να χρησιμοποιούν όρους σε σχέση με το Κυπριακό, που δεν αρέσουν στην Τουρκία. Και εμφανίζονται ξαφνικά οι γνωστοί εκφραστές ενός δήθεν ασυμβίβαστου προασπιστή της ελευθερίας του λόγου να καταγγείλουν όσους θεωρούν αναγκαία για την προώθηση λύσης μια συμφωνία στους όρους του Κυπριακού. Διαφορετικά, εκ των πραγμάτων οποιαδήποτε λύση θα αποτελεί ορισμό του της περιβόητης έννοιας της «εποικοδομητικής ασάφειας» και συνεπώς η σύγκρουση και η αντιπαράθεση θα διαιωνίζεται και η «λύση» θα είναι καταδικασμένη να καταρρεύσει..

Μια πιο ψύχραιμη ματιά, θα αποκάλυπτε ότι η αναζήτηση λύσης βρίσκεται σε ένα χάος ορισμών και αντιλήψεων που καθιστά τη σύγκλιση και συναντίληψη αδύνατη. Για παράδειγμα:

· Η ΕΟΚΑ στρεφόταν κατά των δικαιωμάτων των Τ/Κ, πιστεύουν οι Τ/Κ.

· Οι Τ/Κ ήταν όργανα των Άγγλων, υποστηρίζουν οι Ε/Κ.

· Τα 13 σημεία του Μακαρίου αποσκοπούσαν στην κατάργηση των συνταγματικών δικαιωμάτων τους, λένε οι Τ/Κ.

· Η ανταρσία του 1963 ήταν σχεδιασμένη να διαλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία και να επιτύχει την διχοτόμηση, κατά τους Ε/Κ.

· Το 63 αποτελεί την απαρχή της εκστρατείας εξαφάνισης τους με βάση το σχέδιο Ακρίτας, απαντούν οι Τ/Κ.

· Η εισβολή του 74 είναι για τους απέναντι «ειρηνευτική επιχείρηση».

· Οι έποικοι, για τους άλλους είναι «εποχιακοί εργάτες».

· Ο ηγέτης των Τ/Κ είναι για τους απέναντι «Πρόεδρος της ΤΔΒΚ».

· Η ψευτοαστυνομία τους, αστυνομία, Το ίδιο και η ψευτοβουλή τους είναι Βουλή.

· Το γραφείο του ηγέτη της Τ/Κ κοινότητας είναι η « Προεδρία».

· Εμείς θα αποκαλούμε την Κερύνεια, Κερύνεια και εκείνοι Girne.

· Εκείνοι θα θεωρούν τον Ραούφ Ντενκτάς εθνοπατέρα και εμείς μίασμα.

Θα μπορούσαν να προστεθούν πολλά άλλα. Η ουσία είναι ότι ο κατάλογος είναι ανεξάντλητος. Και συνεπώς όλα θα πρέπει να προσαρμοστούν μεταξύ τους και μεταξύ μας ΑΝ πρόκειται να υπάρξει ομαλοποίηση της κατάστασης με μια λύση. Διαφορετικά, ΠΩΣ θα λειτουργήσει μια λύση όταν στις 20 Ιουλίου εκείνοι θα γιορτάζουν την «ειρηνευτική επιχείρηση» του Αττίλα και εμείς θα την καταριόμαστε; Πώς θα γιορτάζουμε την 1η Απριλίου και εκείνοι την 29η Μαΐου;

Συνεπώς, ΤΙΠΟΤΑ το διαβολικό δεν υπάρχει πίσω από μια προσπάθεια να εξευρεθεί μια κοινή και αμοιβαία αποδεκτή γλώσσα και ορολογία η οποία να διευκολύνει τη διαδικασία ομαλοποίησης και όχι να επιτείνει την αντιπαράθεση και τη σύγκρουση. Δεν θα είναι εύκολη υπόθεση, ούτε είναι δυνατόν να αποφευχθούν διαφωνίες. Με το να απορρίπτεται όμως μια τέτοια προοπτική, ΠΟΙΟΣ εξυπηρετείται, πέρα από την Τουρκία του Έρτογαν, η ΤΜΤ, η Χρυσή Αυγή και το ΕΛΑΜ; Και αν εξυπηρετούνται οι στόχοι αυτών, ΠΟΥ οδηγείται ο τόπος.

Τέλος, πόση αφέλεια και πόση ελαφρότητα κρύβει η προσπάθεια κάποιων δημοσιογράφων και ΜΜΕ να αναδείξουν ένα ακόμα διαχωριστικό τοίχος ανάμεσα μας; Τυχαία, άραγε;