Δελτίο Εποχής Όταν η διαπλοκή συναντά στην σήψη εσωτερικά [με τον υπόκοσμο, τον Δίπλαρο, την ημετεροκρατία, και την κατάρρευση των δημόσιων υπηρεσιών] ενώ στο εξωτερικό οι ΗΠΑ παίζουν τώρα το τελευταίο τους χαρτί, το δολάριο [και μάλιστα και απέναντι στην ΕΕ] η «κυπριακή κατάσταση» μοιάζει να οδηγείται σε ένα δίλημμα είτε άλματος στο μέλλον, είτε επιστροφής σε ένα καθεστώς αποικιακής εξάρτησης με μουχτάρηδες που καλοπιάνουν ξένα αφεντικά

«Παραδόξως, οι Έλληνες παρέμειναν βασικά φιλο-βρετανοί ενστερνιζόμενοι την θέση ότι τα ελληνικά και τα βρετανικά συμφέροντα ήταν και θα παρέμειναν ταυτόσημα. Για αυτό και ήταν πάντα πρόθυμοι να ικανοποιήσουν κάθε στρατηγική απαίτηση των βρετανών… ο θαυμασμός τους περιλάμβανε και αυτήν την ίδια την βρετανική αυτοκρατορία..»[1]

[αναφορά για την δουλοπρέπεια των αρχουσών τάξεων την πρώτη περίοδο της αποικιοκρατίας – όταν το διοικητικό σύστημα βασιζόταν στις πελατειακές σχέσεις]

Ο απόγονος του «Ρε Αλέξη»: Σάββας Μενοικος - Αυτός που δεν υποτάχθηκε...

Οι τελευταίες εβδομάδες ανέδειξαν από την μια ότι η ξεδιάντροπη επίδειξη της διαπλοκής και από την άλλη ότι η κοινωνική αποσύνθεση έχουν και μια ιστορική διάσταση – συνδέονται και με ένα ένα είδος ξεπουλήματος της χώρας. Μπορεί η πώληση διαβατήριων να είναι το πιο ευδιάκριτο σύμπτωμα στην επικαιρότητα, αλλά αν το συνδέσει κανείς με το ολοκληρωτικό ξεπούλημα των κυπριακών τραπεζών, [από τους υποτιθέμενους ημέτερους προστάτες τους, την κυπριακή δεξιά] και με ότι φαίνεται, στο κυπριακό, σαν προτίμηση της κυβέρνησης της δεξιάς για παραχώρηση της βόρειας Κύπρου στην Τουρκία, παρά να προχωρήσει σε λύση κοκ, φαίνεται ότι οδεύουμε σε ένα κομβικό σημείο ιστορικών επιλογών – και αυτές οι επιλογές επιταχύνονται από τις παγκόσμιες και τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή μας. Σε αυτόν τον τομέα και πάλι η δεξιά [και στις δυο κοινότητες] φαίνεται να ταυτίζεται με μια εμμονή [που θυμίζει ψυχαναλυτική νεύρωση σε κοινωνικό επίπεδο] με τις πιο ακραίες μορφές συντήρησης και διαφθοράς στην περιοχή από τον Σαουδαραβικό Μεσαίωνα στο απαρτχάιντ του Ισραήλ υπό την διαπλοκή του Νετανιάχου. Και η δεξιά αυτήν βόρεια Κύπρο δεν διαφέρει – εκλιπαρεί εξάρτηση από την Τουρκία για να προφέρει ρουσφέτι τοπικά. Απλώς χρησιμοποιεί άλλες λέξεις για να προωθεί, επίσης, το διπλό σενάριο: εσωτερικός κοινοτικός διχασμός και ενδοκοινοτική διαπλοκή/διαφθορά – εξωτερική εξάρτηση…

Όμως και η περίοδος 1920-60 που σάρωσε το πλαίσιο της δουλοπρέπειας και των διορισμών Μουχτάρηδων του 1880-1920, οι αλλαγές δεν περιμένουν απλώς τους προύχοντες – έρχονται και από τα κάτω και από το εξωτερικό με τις αλλαγές στο παγκόσμιο σύστημα και στη γεωπολιτική περιοχή… Και τότε η κατανόηση του περιβάλλοντος κωδικοποιήθηκε στην εσωτερική αμφισβήτηση και όχι στους προύχοντες που έβοσκαν με πάθος στον Μεσαίωνα του μαρμαρωμένου βασιλιά…

Από την κοινωνική αποσύνθεση στην αναζήτηση εξωτερικής εξάρτησης

Μια σειρά βομβιστικών επιθέσεων φάνηκε να τεκμηριώνουν ότι αυτό που ονομάζεται οργανωμένο έγκλημα, έχει πια αποκτήσει ένα είδος αδιαμφισβήτητης εξουσίας σε αρκετούς τομείς, με τον Ιωνά και την αστυνομία να έχουν πια περιοριστεί στα τηλεοπτικά θεάματα και την εμμονή το υπουργού να μετατρέπει την αστυνομία σε κομματικό όργανο. Και αυτή η εικόνα θύμιζε αναπόφευκτα τις προηγούμενες μονομαχίες των φατριών του υπόκοσμου την δεκαετία του 1990, όταν και πάλι με δεξιά στην κυβέρνηση, φάνηκαν να νιώθουν άνετοι να κάνουν και δημόσιες επιδείξεις.

Η κυβέρνηση φάνηκε να ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με ότι έκανε και προεκλογικά – την κατασκευή θεαμάτων. Έτσι άρχισαν οι δηλώσεις από τον Φαίδωνα στον Ιωνά και επανάληψη των ίδιων, ενώ διευρύνεται η δυσφορία για τα διερευνόμενα προβλήματα στην Υγεία και στην Εκπαίδευση….

Η κυβέρνηση φαίνεται αδύναμη να αντιδράσει. Στο ευρύτερο πλαίσιο, έχουμε την πλήρη αποτυχία της στον τραπεζιτικό τομέα [τον τομέα των ημέτερων της] όπου ξεπουλήθηκαν πια όλες οι κυπριακές τράπεζες [με διαδικασίες που θυμίζουν στημένο παιχνίδι στον Συνεργατισμό], ενώ το διαρκές σκάνδαλο των καλύψεων των ελλειμάτων με ενέσεις πωλήσεων διαβατηρίων, είναι πια ανάλογο με τα σκάνδαλα των ξεπλυμάτων μέσω των  τραπεζών… Και στις δύο περιπτώσεις μια μικρή ομάδα δικηγορικών και λογιστικών γραφείων έκαναν κέρδη και τελικά βρέθηκε αιχμάλωτη ολόκληρη η κοινωνία…

Το ότι η κυβέρνηση χρησιμοποιεί φιγούρες όπως τον Δίπλαρο [τεκμηριωμένα άτομο με τάση προς το ψέμα/παραπλάνηση με δική του παραδοχή στο δικαστήριο – τί άλλο ήταν η αναφορά του στις κόρες του Χριστόφια το 2013 για να συγκαλύψει σκόπιμα τις κόρες τους Αναστασιάδη και τις εκροές του συμπέθερου;] είναι εκφραστικό της κατάντιας της ίδιας της δεξιάς ως λόγος. Η χρησιμοποίηση από τον Δίπλαρο δυο καταγγελιών [μιας πριν χρόνια την οποία ξέθαψε χωρίς εξήγηση – και μιας πρόσφατης την οποία οδήγησε σε μπλοκάρισμα λόγω του θεάματος] για σεξουαλική παρενόχληση για να μετατοπίσει την έμφαση από την κριτική των εκπαιδευτικών στην κυβέρνηση είναι εκφραστική μιας κατάντιας που δεν έχει πια από πουθενά αλλού να πιαστεί, παρά από επαναλαμβανόμενα θέματα μετατόπισης που αγγίζουν πια την αθλιότητα..…

Όταν η ημετεροκρατία γίνεται και λόγος και προσπαθεί να δαιμονοποιήσει ότι δεν υποτάσσεται

Αυτό το κλίμα μαζί με το αίσθημα ότι όλα πουλιούνται, και όλα έχουν να κάνουν με το βόλεμα ημέτερων [μέχρι και σχετικά χαμηλών τόνων ΟΠΕΚ βγήκε χωρίς ντροπή να ζητήσει ευνοϊκή μεταχείριση  για ημέτερους των απόψεων του] δημιουργεί μια κατάσταση διάχυτης δυσφορίας που οδηγεί κοινωνικά σε δύο δομικές επιλογές: είτε θα ανατραπεί η κατάσταση [με πολιτική  ακινητοποίηση της καταστροφικής πορείας της κυβέρνησης, για να μην κάνει μεγαλύτερο κακό, ή με κάποια, υπό πίεση λύση, του κυπριακού] ή η κοινωνία θα συνεχίσει να βουλιάζει στο αίσθημα ότι έχουμε χάσει πια το παιχνίδι. Εμφανώς, η διαπλεκόμενη ηγεσία του ΔΗΣΥ και των ΜΜΕ τα οποία λέγει άμεσα η έμμεσα, θέλουν να προωθήσουν ένα αίσθημα παραίτησης [όπως προηγουμένως προωθούσαν το αίσθημα «όλοι είναι ίδιοι» για να συγκαλύπτουν την δικιά τους διαφθορά/διαπλοκή] – και για αυτό πολεμούν κάθε μορφή τους ανεξάρτητους αξιωματούχους, όπως τον Γενικό Ελεγκτή και τον Γενικό Εισαγγελέα. Τώρα πια πρωτοσέλιδου, ο Πολίτης σαν όργανο του προεδρικού, άρχισε να την προσπάθεια δαιμονοποίησης μέχρι και του οικολογικού ακτιβισμού [πρακτικές που ανήκαν κάποτε στις απορριπτικές υστερίες] - τον έβγαλαν «όργανο των Εγγλέζων» για να προωθήσουν τα συμφέροντα πίσω από το καζίνο στο Φασούρι..

Το ιστορικό δίλλημα το οποίο διαμορφώνεται είναι ότι είτε πρέπει να ανακτήσουμε, σαν κοινωνία, ένα είδος ελέγχου πάνω σε αυτήν την όχι μόνο ξεδιάντροπη, αλλά και υπό σήψη κατάσταση, είτε το μέλλον θα είναι υποθηκευμένο σε ξένους αγοραστές τραπεζών, διαβατηρίων κοκ…

Το ξεπούλημα σε ευρύτερο φόντο: πουλώντας την Λεμεσό για μερικά εκατομμύρια στα δικηγορικά γραφεία [συμπεριλαμβανομένου και του οικογενειακού δικηγορικού του προέδρου;], πουλώντας την βόρεια Κύπρο για το κάθε μικρομάγαζο του κάθε ημέτερου στην νότια επαρχία Αμμοχώστου κοκ…

Η Κύπρος ξεπουλιέται σήμερα με το κομμάτι… Δεν είναι μόνο τα διαβατήρια και οι Πύργοι που υφαρπάζουν τα κοινά [τον αέρα, την θεά, ουρανού και θάλασσας, τις συγκοινωνίες κοκ], είναι και η επέλαση των συμφερόντων του κάθε ημέτερου ξενοδόχου σε κάθε παραλία για να  εξυπηρετήσει το μακρόπνοο συμφέρον του σε βάρος των κοινών, είναι και η ντε φάκτο παραχώρηση της βόρειας Κύπρου και της βόρειας ΑΟΖ [με αντάλλαγμα  την καρέκλα] όπως του ξέφυγε του Αναστασιάδη στην προεκλογική. Η Τουρκία περικύκλωνε την Κύπρο  προεκλογικά μετά το Κραν Μοντανά και η πλειοψηφία των ε/κ ΜΜΕ κοίταζαν μόνο όπου τους έδειχναν τα εσωτερικά συμφέροντα..… Μέχρι και οι εμποράκοι της ελεύθερης περιοχής Αμμοχώστου ένοιωσαν ότι δικαιούνται να πάνε στον υπουργό εξωτερικών και να του πουν ότι δεν θέλουν να ανοίξουν οδοφράγματα… Ουσιαστικά,  ντε φάκτο έλεγαν – ξεχάστε τη βόρεια Κύπρο για να διατηρήσουμε το μαγαζάκι μας. Χωρίς να κατανοούν πως σφίγγει γύρω τους μια ευρύτερη αλλαγή στην περιοχή…

Ευτυχώς που υπάρχουν και οι τουρκοκύπριοι, που αντιστέκονται… Και μια μεγάλη μερίδα στον νότο που δεν πιστεύει πια στην χειραγώγηση των ΜΜΕ. Γιατί η σήψη είναι και έργο των ΜΜΕ.

Για να γίνει κατανοητό το πλαίσιο περικύκλωσης και απομόνωσης, θα πρέπει να δούμε και το γεωπολιτικό σκηνικό…

Μετά την σφαγή-εκτέλεση εν ψυχρώ των 60 παλαιστινίων σε δημόσια θέα, έγινε πια κατανοητό ότι η κυβέρνηση του Ισραήλ, και ιδιαίτερα ο υπό διερεύνηση για διαπλοκή πρωθυπουργός, ο Νετανιάχου, προσπαθεί να χρησιμοποιήσει ότι διασυνδέσεις του απέμειναν στην Δύση για να μετατοπίζει το θέμα στο εξωτερικό. Έστω και με εκατόμβες θυμάτων. Ανάλογα και στις ΗΠΑ υπό πίεση για άλλους λόγους φαίνεται ότι ο Τραμπ και η νυν κυβέρνηση αποφάσισε να ταυτιστεί με την ακροδεξιά των νεοσυντηρητικών στην Ουάσιγκτον και με την ακροδεξιά πτέρυγα του εβραϊκού λόμπι – και έτσι εστίασε στο Ιράν σαν σημείο αναφοράς, το οποίο ικανοποιεί και τους νεοσυντηρητικούς, και την ακροδεξιά-θρησκευτική συμμαχία στην κυβέρνηση του Ισραήλ και την Σαουδική Αραβία..

Θα μπορούσε να δει κανείς την αντιπαράθεση απλώς σαν θεαματικό επεισόδιο, όπως τόσα αλλά της εποχής-προεδρίας Τραμπ… Όμως στριμωγμένος όπως είναι στην γωνιά ο Τραμπ, ουσιαστικά ρίχνει στην μάχη μια χαμένης πια αμερικανικής ηγεμονίας [και ο ίδιος το έλεγε αυτό σαν ρεαλιστική ανάγνωση προεκλογικά] το τελευταίο όπλο – το δολάριο. Όπως οι νεοσυντηρητικοί επί Μπους έριξαν στην μάχη την αμερικανική υπεροπλία, σαν ύστατο όπλο επιβολής, και έχασαν δραματικά [παρά την καταστροφή που προκάλεσαν στο Ιράκ, δεν νίκησαν και αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από μια βαθιά τραυματισμένη κοινωνία αλλά μια κοινωνία στην οποία ελάχιστοι τους συμπαθούν], έτσι και η χρήση του δολαρίου σαν το background πίσω από τις οικονομικές κυρώσεις, είναι ένα τεράστιο ρίσκο. Και είναι ήδη εμφανή τα προβλήματα για την θέση των ΗΠΑ έστω στον δυτικό κόσμο…

Η αναπόφευκτη διαφοροποίηση Αμερικανών και Ευρωπαίων;

Το θέμα είναι κατά αρχήν αν αποδίδουν οι κυρώσεις – και η ιστορική εμπειρία λέει ότι ναι μεν προκαλούν κάποια προβλήματα, αλλά αλλαγές καθεστώτων δεν προκαλούν. Αντίθετα μάλλον ισχυροποιούν τους σκληροπυρηνικούς που είναι καχύποπτοι με τους αμερικάνους… Αλλά ήδη από το 2000 έχει αρχίσει να ωριμάζει η σκέψη και για διεθνές συναλλαγές εκτός δολαρίου… Ουσιαστικά, η Κίνα, αλλά και η Ρωσία κινούνται ήδη σε μια τέτοια κατεύθυνση. Και μάλιστα, η Κίνα [με το ποσό των δολαρίων, αλλά και του αμερικάνικου χρέους και κατανάλωσης που κατέχει, μάλλον υποχρέωσε τον Τραμπ σε μια αναδίπλωση στο πρώτο του εμπορικό πόλεμο] προωθεί και το πετρογουάν τώρα.

 Το νευραλγικό σημείο, ωστόσο, της όλης υπόθεσης. Όσον αφορά στην Κύπρο και την περιοχή, είναι η ΕΕ η οποία διαφώνησε ανοικτά με τον Τραμπ. Αλλά τώρα δεν είναι όπως με την εισβολή στο Ιράκ που απλώς οι ευρωπαίοι απείχαν. Τώρα το θέμα αφορά στις εταιρίες της ΕΕ, οι οποίες θα έχουν εμπορικές σχέσεις με το Ιράν. Ουσιαστικά, η καιροσκοπική πολιτική Τραμπ-Νετανιάχου ρίχνει στο τραπέζι την πρόκληση του ευρώ, όπως και του γουάν, ως εναλλακτικών νομισμάτων στις διεθνείς συναλλαγές– ενώ οι Ρώσοι συσσωρεύουν χρυσό, αναμένοντας στιγμή κρίσης…

Πέρα από αυτά τα διεθνή και τις τοπικές τους αντανακλάσεις, η Κύπρος, στη γεωπολιτική περιοχή, είναι για πρώτη φορά κυβερνητικά [έστω] ταυτισμένη με το Ισραήλ και την Σαουδική Αραβία, ιδιαίτερα σε μια εποχή παρακμής [όσον αφορά την εσωτερική συνοχή και την περιφερειακή τους σταθερότητα-συμμαχιών] αυτών των καθεστώτων, και συγκριτικής διεθνούς απομόνωσης τους.… Το ότι ο Αναστασιάδης πρόσφερε πλατφόρμα στον Νετανιάχου μόλις πριν την σφαγή ήταν εμφανής στήριξη. Μετά, και παρά το γενικό κλίμα στήριξης της κοινωνίας προς τους παλαιστίνιους, η  κυβέρνηση προσπάθησε να κρατήσει αποστάσεις με αποκορύφωμα την δήλωση Αβέρωφ ότι ..στηρίζουμε το Ισραήλ ενάντια στις επεμβάσεις. Λες και οι παλαιστίνιοι κάνουν επέμβαση…

Η σύγκλιση της γεωπολιτικής διαπλοκής: όταν η Χόπλαρου, ο Αβέρωφ και ο Χατζηκωστής ξεπλένουν το Ισραήλ…

Η δήλωση το Αβέρωφ ήταν χαρακτηριστική του πόσο αντεστραμμένη έχει καταντήσει πια μερίδα του εσωτερικού επίσημου λόγου ιδιαίτερα της δεξιάς. Δεν έχει νόημα πέρα από τον παφλασμό των λέξεων που απλώς ακούγονται… Ακόμα χειρότερα η πλήρης αντιστροφή νοημάτων [το Ισραήλ είναι ακριβώς στην ίδια θέση με την Τουρκία όσον αφορά την άρνηση να συμμορφωθούν με αποφάσεις του ΟΗΕ] δείχνει την αδιαφορία πια της κυβερνητικής ρητορικής για το νόημα σαν τέτοιο – αλλά και την προθυμία τους να επιτρέψουν στην Τουρκία να αμφισβητεί ανοικτά την συνέπεια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αν η Λευκωσία [έστω η νότια Λευκωσία πια μετά το Κραν Μοντανά] θεωρεί ότι δικαιολογείται η πολιτική του Ισραήλ, τότε γιατί να μην εφαρμόσει η Τουρκία μια πολιτική ανάλογη με αυτήν του Ισραήλ στην Γάζα, στην νότια μας θάλασσα;

Ακόμα πιο αποκαλυπτική είναι η σύγκλιση απορριπτικών και κάποτε υποστηρικτών της λύσης στη δεξιά – ο Χατζηκωστής του ΔΙΑ βγήκε με εκδοτικό ταύτισης με το Ισραήλ μόλις πριν την σφαγή. Μερικές μέρες μετά η Χόπλαρου [κάποτε της λύσης] πόζαρε πειθήνια σαν κομματικό στέλεχος του ΔΗΣΥ δίπλα στον ισραηλινό πρέσβη..

Η διεκδίκηση των κοινών, η συνύπαρξη των διαφορετικών και η γεωπολιτική αξιοπρέπεια της ανεξαρτησίας σαν ιστορική κληρονομιά

Και αυτός που δεν έμαθε ποτέ να ζει όρθιος, περιμένοντας πάντα μια εξωτερική εξάρτηση, κάποιους ανωτέρους, που μιλούσαν «καλύτερα» από αυτόν, ήξεραν καλύτερα από αυτόν..κοκ..γονατιστός ακόμα και όταν η ανεξαρτησία ανοιγόταν μπροστά του..

Στην κυπριακή ιστορική εμπειρία, όσοι εκλιπαρούσαν για εξωτερική εξάρτηση [είτε ήταν όσοι εξιδανίκευαν την αποικιοκρατία πριν το 1920, είτε οι τοπικοί πολιτικάντηδες μετά που φωνάζαν για ένωση η διχοτόμηση, αλλά στηρίζονταν άμεσα ή έμμεσα και πάλι από την αποικιοκρατία, είτε οι πραξικοπηματίες του 1974] ήταν διατεθειμένοι να ξεπουλήσουν μέρος της χώρας για να έχουν εξουσία υπό εξωτερική προστασία. Αυτό έγινε και το 1804 με την Εκκλησία να πληρώνει για να έρθουν στρατεύματά καταστολής της λαϊκής δικοινοτικής εξέγερσης ενάντια στην φορολογία, και το 1948… Η διαπλοκή είναι εν μέρει σύμπτωμα της αδυναμίας της κυβέρνησης να προσφέρει κάτι σαν ιδεολογικό όραμα, με δεδομένη την ετερόκλητη και αντιφατική συνύπαρξη τάσεων στην κυβερνητική παράταξη, η οποία συνδέεται πια μόνο με το ρουσφέτι και την υπόσχεση ανταμοιβής, αλλά την οδηγεί ιστορικά στην πεπατημένη της αναζήτησης εξάρτησης. Αυτή η πρακτική, προϊόν εσωτερικών ιδεολογικών-πολιτικών αδιεξόδων, συναντά, ωστόσο, μια εποχή που δραματικά πια θέτει το ζήτημα του ρόλου της Κύπρου στην μελλοντική Μέση Ανατολή, η οποία δεν θα είναι πια υπό δυτική ηγεμονία – εκείνη η περίοδος, που ξεκίνησε έμμεσα κάπου τον 19^ο αιώνα, ολοκληρώθηκε πια… Η Κύπρος σαφώς θα μπορούσε να είναι ένα νευραλγικό συνοριακό σημείο συνδέοντάς ανατολή και δύση με βάση και τον εσωτερικό της πλουραλισμό. Αλλά αυτό προϋποθέτει και την διεκδίκηση μιας εσωτερικής συνοχής [πέρα από το διαίρει και βασίλευε] και μια διεκδίκηση της αυτονομίας του χώρου… Η τοπική εξουσία, ωστόσο, στην παρούσα της μορφή φαίνεται να προτιμά να προωθεί τον διαχωρισμό των κοινοτήτων για να διατηρεί την συνοχή της μειοψηφίας μέσα στην μια κοινότητα που της διασφαλίζει καρέκλες. Έστω και για το βραχυπρόθεσμο μέλλον… Οι ιστορικές συνέπιες δεν ήταν ποτέ εύκολα κατανοητές από όσους ζούσαν υπό εξάρτηση..

Παρά την δουλοπρέπεια της πολιτικής ελίτ πριν το 1920, και μετά [με αποκορύφωμα την στάση της ε/κ δεξιάς την περίοδο 1947-48 που φώναζε «ένωση και μόνο ένωση», εκλιπαρώντας την εξάρτηση, όπως με διαύγεια κατέγραψε τότε ο Αδάμαντος, ο δήμαρχος του Βαρωσιού] το αποκλεισμένο [της αναζήτησης της ιστορικής αξιοπρέπειας της ανεξαρτησίας και της συντήρησης της πίστης στην συνύπαρξη των διαφορετικών] επιβίωσε και τα αίματα, και τα λιντσαρίσματα, όπως του Μένοικου, και τους στρατιωτικούς διαχωρισμούς…

Θα δούμε, λοιπόν, πώς θα διαχυθεί [η ανάδυση είναι ήδη εδώ] η διεκδίκηση των κοινών εσωτερικά για να μπορέσει ο χώρος να διεκδικήσει την αξιοπρέπεια του γεωπολιτικά….