Αιχμάλωτοι των τραπεζών: Πουλάνε το κερδοφόρο κομμάτι του Συνεργατισμού για να γεμίσουν τρύπες αλλού, η Τράπεζα Κύπρου έχει τα μαύρα της χάλια, και όλα θυμίζουν και πάλι 2012 σε χειρότερο μοτίβο – απλώς τώρα πουλιούνται όλα και το κόστος της τραπεζιτικής κρίσης έχει περάσει στην κοινωνία [και όπως και τότε τα ΜΜΕ σιωπούν… για την πραγματικότητα]
Όταν στις αρχές
του 2012, η ΕΕ άρχισε να εφαρμόζει [εν μέσω της διάχυσης της κρίσης των
τραπεζών στον ευρωπαϊκό νότο και την ευρύτερη περιφέρεια] μια διαδικασία
ελέγχου των τραπεζών και ενοποίησης της εποπτείας του, στην Κύπρο τα ΜΜΕ, η
αντιπολίτευση και ο τότε διοικητής της Κεντρικής, ο κ. Ορφανίδης, πουλούσαν μια
εικόνα «μην ανησυχείτε ..όλα είναι υπό έλεγχο». Άλλωστε το κλασικό μοτίβο της
συγκάλυψης της τραπεζιτικής κρίσης, προνοούσε την απόλυτη σιωπή για τα δεδομένα
– έτσι κανένα ΜΜΕ δεν έγραψε για τις αγορές των ελληνικών ομολόγων από την
Τράπεζα Κύπρου το 2009-10, όταν οι άλλοι τα ξεφορτώνονταν, και κανένας δεν
συζητούσε ότι ο ΕΛΑ της Λαϊκής είχε ξεκινήσει να σκαρφαλώνει… Όταν εμφανίστηκαν
οι πρώτες ζημιές, τον Φεβρουάριος του 2012, οι εφημερίδες έγραφαν στο στυλ «too strong to fall»… Λίγες
εβδομάδες μετά, μόλις αντικαταστάθηκε ο ανεκδιήγητος Ορφανίδης, ο φίλος του, ο
κ. Σαρρής πήγε αμέσως στον νέο διοικητή ζητώντας στήριξη – με το ένα ένατο του
ΑΕΠ... Ο Ορφανίδης που είχε μάθει να ζει στην συγκάλυψη για τόσα χρόνια,
εξακολουθούσε μέχρι πρόσφατα να κάνει επίδειξη της αδυναμίας του να πει την
αλήθεια – σε ένα κλασικό ντελίριο denial of reality,
επέμενε ότι οι τράπεζες ήταν μια χαρά μέχρι την ημέρα που έφυγε. Έφυγε, ας
πουμε το πρωί, και το μεσημέρι η Λαϊκή ήθελε 1.8 δις.. Για τον ΕΛΑ κανει ότι
δεν ξέρει καν – και ας ξεκίνησε 6 μήνες πριν αντικατασταθεί…
Η άρνηση της πραγματικότητας: από τον Ορφανίδη στις
φαντασιώσεις ότι η ΕΕ θα δεχόταν, αν της έστειλαν οι τραπεζίτες ένα «δικό
τους», τον Αναστασιάδη, να αξιολογηθούν με άλλα κριτήρια από τα ευρωπαϊκά
καθορισμένα..
Η άρνηση της
πραγματικότητας συνεχίστηκε με κωμικοτραγικές συνέπειες… Μετά την Λαϊκή η άλλη
μεγάλη τράπεζα, η Κύπρου, που ήταν τόσο strong κλπ, ήρθε
μερικές μέρες πριν λήξει η καταληκτική ημερομηνία για ανακεφαλαιοποιήση να
ζητήσει και αυτή 500, εκατομμύρια…. μέρος αυτών που πετάχτηκαν στα ελληνικά
ομόλογα το 2009-10 ή αυτών που παραδόξως [για οποιαδήποτε οικονομική λογική]
ενέκκρινε ο Ορφανίδης για την εξαγορά της Uniastrum]… Η συγκάλυψη,
όμως, παρά τα κραυγαλέα δεδομένα συνεχίστηκε απτόητη – ενώ η ΕΕ, και ιδιαίτερα
η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, υπό τον Ντράγκι, έκανε μια αποφασιστική κίνηση
και διάσωση του ευρώ [η περίφημη δήλωση, που στην Κύπρο ούτε καν κατανοήθηκε
από τα ΜΜΕ, “whatever it takes”] τραπεζιτική
ενοποίηση, οι τοπικοί τραπεζιτικοί παράγοντες [το κύκλωμα της Τράπεζας Κύπρου,
ο αρχιεπίσκοπος] και οι σύμμαχοί τους [περιφερόμενος με ατάκες Αβέρωφ] έκαναν
πολιτική επαρχίας της δεκαετίας του 1920.. Έτσι φώναζαν ότι οι νέοι κανόνες της
ΕΕ ήταν επιλογές.. του Δημητριάδη, ότι δεν χρειάζονταν, ότι για τα ελλείματα
των τραπεζών... έφταιγε η έρευνα της Pimco [που έδειξε τις προοπτικές των ελλειμάτων] και όχι οι
τράπεζες. Όπως φέρεται να είχε πει χαρακτηριστικά ο Αυξεντίου, πρώην διοικητής,
στον Π. Δημητριάδη, «η δουλειά μας είναι
να συγκαλύπτουμε, όχι να αποκαλύπτουμε τί γίνεται». Αλλά δεν κατάλαβαν ότι
επαιζαν πια, με το ευρωπαϊκό πλαίσιο στο οποίο ανέχθηκαν χωρίς να κατανοούν τις
συνέπειες σε ένα γήπεδο που δεν ελέγχαν. Φωνάζαν στον αγγελιαφόρο, τον
Δημητριάδη, για να συγκαλύψουν την ενοχή τους…
Η τελευταία του
ελπίδα ήταν ουσιαστικά το μνημόνιο που διαπραγματεύτηκε ο Χριστόφιας τον
Νοέμβριο του 2012.. Η ανόητη προθυμία τους να το υπονομεύσουν, και ιδιαίτερα η
προθυμία του Αναστασιάδη να δεχτεί το κούρεμα, ελπίζοντας ότι θα ξεγελάσει το
κυπριακό κοινό ήταν η τελική στιγμή αποκάλυψης – τελικά συγχώνευσαν τις δυο
τράπεζες [Λαϊκή και Κύπρου, απλώς το δικηγορικό γραφείο Αναστασιάδη είχε περισσότερα
συμφέροντα στην δεύτερη], και πριν το καταλάβουν τις πουλήσαν σε ξένους… Και
έμεινε ο αρχιεπίσκοπος που δήλωνε με αυταρέσκεια ότι γελά, όταν ο Χριστόφιας
μιλούσε για την κρίση των τραπεζών, ολόγελος… Και μετά πουλήθηκε και η δική του
τράπεζα η Ελληνική κοκ…
Πέντε χρόνια μετά η κρίση των τραπεζών ανακυκλώνεται και
τα ΜΜΕ συνεχίζουν να κάνουν ότι δεν βλέπουν…
Το ξεπούλημα του
Συνεργατισμού είναι εν μέρει και σκόπιμο [να πουληθεί ότι η δεξιά και το
κεφάλαιο ταυτίζει με τα λαϊκά στρώματα] αλλά και να γεμίσουν τα κενά που
υπάρχουν στις άλλες, έστω και πουλημένες πια σε ξένους συστημικές τράπεζες
[Κύπρου και Ελληνική].. Τα προβλήματα των τραπεζών σε μεγάλο βαθμό πηγάζουν από
ένα άλλο συγκαλυμμένο πρόβλημα τώρα – τότε, το 2012 ήταν η επέκταση του στο
εξωτερικό, τώρα είναι η μετατόπιση της κρίσης
στην κοινωνία: ο σκληρή συντηρητική λιτότητα του κεφαλαίου ενάντια στους
μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα [ο οποίος χαρακτηρίζεται με κυβερνητικές
ευλογίες, από παγωμένους ή μειωμένους μισθούς και ελαστική μερική εργασία] δημιούργησε
το τεράστιο πρόβλημα των μη εξυπηρετούμενων δανείων. Έτσι τώρα οι τράπεζες
καθώς οδεύουν σε νέους ελέγχους και νέα μοντέλα αξιολογήσεων, πάλι δεν τους
βγαίνουν οι αριθμοί…
Οπότε προωθείται
και το σενάριο Ελληνικής Συνεργατισμού… Αλλά και η Τράπεζα Κύπρου όπως
κατέγραψε πρόσφατα JP Morgan κρέμεται επίσης από μια κλωστή… [βλ. πιο κάτω]
Ουσιαστικά,
όπως παρατήρησε ο Δημητριάδης, αυτό που έγινε ήταν ότι η τραπεζιτική επέκταση
μετά το 2000 οδήγησε σε ένα είδος αιχμαλωσίας της τοπικής κοινωνίας – με τα
τόσα κεφάλαια που περνούσαν [είτε ξανά ξέπλυμα, είτε για να αποφύγουν
φορολογίες κοκ] μέσω των κυπριακών τραπεζών, τελικά όταν βρέθηκαν σε πρόβλημα
λόγω των ευρωπαϊκών ελέγχων οι κυπριακές τράπεζες, δεν μπορούσε να τις στηρίξει
το κράτος [σε μια οικονομία που παράγει μόλις 18 δις, ενώ οι τράπεζες
διαχειρίζονταν πολλαπλάσια δις]… έτσι η κοινωνία πιάστηκε αιχμάλωτη των
τραπεζών, οι οποίες πουλήθηκαν σε ξένους, και με το ξεπούλημα και του συνεργατισμού,
όλες οι τράπεζες θα ελέγχονται από το εξωτερικό. Αλλά τα δάνεια τα οποία διοχετεύτηκαν
στην τοπική οικονομία κρατούν πια την κοινωνία δέσμια…
Η τοπική άρχουσα
τάξη δεν είχε ποτέ ιστορικά κατανόηση του ζητήματος των συνεπειών..
Η Τράπεζα του κυπριακού και λευκωσιάτικου κεφαλαίου, που
ανήκει πια στους ξένους επενδυτές και καταθέτες – με τις εξωτερικές εξαρτήσεις
να σώζονται και την τοπική σκηνή να μην λέει να φτιάξει… Και οι ροές, όπως και
το γενικό ξεπούλημα σηκώνουν φρύδια στην κεντρική Ευρώπη.
Ιδού και η
καταγραφή από την JP Morgan για την Τράπεζα Κύπρου, που θύμιζε σκηνές από
το 2012.. βέβαια η ΕΕ δεν είναι πια στο όριο της κρίσης οικονομικά, όπως τότε –
αλλά ουσιαστικά με τα νυν δεδομένα, ο τραπεζιτικός έλεγχος [και σαν μέτοχοι
τραπεζών και σαν έλεγχος μέσω κεντρικής είναι πια εξωτερικός. Ειρωνικά, την
δεκαετία του 1970 οι ελληνοκύπριοι είχαν
πολύ περισσότερη αυτονομία… τώρα καθορίζονται και είναι εξαρτώμενοι…
Και η άρχουσα
τάξη σε συνεργασία με την κυβέρνηση συνεχίζει να πουλά [διαβατήρια κοκ],
αυξάνοντας την καχυποψία στην κεντρική Ευρώπη, αλλά και εσωτερικά, καθώς η
«πώλησή» στους πλούσιους γένους αγγίζει πια και τον φυσικό και προστατευόμενο
χώρο, ενώ οι ντόπιοι νοιώθουν αυξανόμενα την αιχμαλωσία τους από τις διεθνείς
ροές κεφαλαίου…
«Η αμερικανική τράπεζα εκτιμά ότι οι
επενδυτές σε ομόλογα της Τρ. Κύπρου θα υποστούν ένα «ξύρισμα» των κεφαλαίων,
μετά το κούρεμα των καταθετών της Τράπεζας το 2013, αφού οι τιμές των ομολόγων
υποχωρούν υπό το βάρος των εξελίξεων στο εγχώριο τραπεζικό σύστημα.
Σε έκθεση της που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες αναφέρει
ότι εν μέσω μιας πολύ ασταθούς γεωπολιτικής κατάστασης, η ανανεωμένη εστίαση
της αγοράς στις κυπριακές τράπεζες έχει ασκήσει πιέσεις σε ομόλογα με απώλειες
10 ποσοστιαίων μονάδων κατά τις τελευταίες συναντήσεις.
Ο οίκος ξεκίνησε την κάλυψη των ομολόγων της Τράπεζα
Κύπρου τον Σεπτέμβριο του 2017 με σύσταση για Underweight, δεδομένης της ψηλής εξάρτησης
στις πιστωτικές αγορές, οι οποίες τώρα συνδυάζονται με μία αναμφισβήτητα
ευάλωτη κατάσταση ρευστότητας.
Η JP Morgan
εκφράζει ανησυχίες ότι ένας χαμηλός δείκτης ρευστότητας στο 103% θα μπορούσε να
ασκήσει περαιτέρω πιέσεις στις αποτιμήσεις των ομολόγων. Η
ρευστότητα της Τράπεζας θεωρείται οριακή και ευάλωτη, αναφέρει η JP Morgan, αφού
η Τρ. Κύπρου εξαρτάται πολύ περισσότερο από δύο ευρωπαϊκές τράπεζες που τέθηκαν
υπό εξυγίανση (την ABLV και
την POPSM) σε
καταθέσεις ξένων, που φεύγουν πιο εύκολα.
Επιπλέον, παρά τη σημαντική εξυγίανση του ισολογισμού τα
τελευταία χρόνια, η τράπεζα εξακολουθεί να έχει ένα σημαντικό χαρτοφυλάκιο μη
εξυπηρετούμενων δανείων και η συνεχιζόμενη πίεση από την ΕΚΤ αυξάνει τον
κίνδυνο ζημιών το 2018. Εκτιμάται ότι ταχύτερη μείωση των ΜΕΔ λιανικής θα
μπορούσε να οδηγήσει σε έλλειμμα προβλέψεων ύψους €1 δισ. - €1,5 δισ.
Ο οίκος εκτιμά ότι η Τράπεζα πρέπει να προβεί σε
προληπτική εξεύρεση κεφαλαίων για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις.
Θεωρεί αισιόδοξες τις εκτιμήσεις για φετινά κέρδη €250 εκ. λόγω των ιδιαίτερα
απαιτητικών ευρωπαίων εποπτών και των επερχόμενων κεφαλαιακών και άλλων
κανονισμών.»
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου