Οι αντιστάσεις οδηγούν στην αποκάλυψη του σκανδάλου της οικοδόμησης πάνω στις θαλασσινές σπηλιές στην Πέγεια…

Οι εκδηλώσεις και κινητοποιήσεις που απλώθηκαν από τα καρναβαλιστικα άρματα σε μαζική εκδήλωση έξω από τη Βουλή, άρχισαν να οδηγούν στην αφαίρεση του πέπλου της λογοκρισίας για το σκάνδαλο της άδειας για οικοδομές στο συγκεκριμένο χώρο. Η έρευνα, βέβαια, δεν άγγιξε, ακόμα, την εταιρεία ..Φαίνεται να είναι εκείνη του Λεπτού. Και εδώ, υπάρχουν σαφείς και γνωστές σχέσεις με πολιτικό, τον κ Α. Νεοφύτου, κοκ… Αλλά αυτή η διάσταση της διαπλοκής είναι ακόμα εκτός του πλαισίου του δημόσιου λόγου ..Όπως και τα ό,ποια συμφέροντα άλλων…

Για την ώρα, όμως, να επικροτήσουμε και την κίνηση του Γενικού Εκλεκτή να παρέμβει με έρευνα, αλλά και μερικά εξαιρετικά κείμενα….

Αναδημοσιεύομε το κείμενο της κ. Χατζηδημητρίου στον Φιλελεύθερο που καλύπτει τα όσα ειναι μέχρι τωρα γνωστά…και θέτει και το ερώτημα των κριτηρίων μερικών……

 

Ένας Παφίτης που δεν είχε δει τις σπηλιές

Ο Χρίστος Πατσαλίδης, πρώην υπουργός, αν και Παφίτης δεν είχε προσέξει ποτέ την ομορφιά των Θαλασσινών Σπηλιών της Πέγειας. Δεν ένιωσε ποτέ την ανάγκη να στρέψει τον φωτογραφικό του φακό για να αποτυπώσει το μοναδικό τοπίο όπως κάνουν –σχεδόν– όλοι όσοι αντικρίζουν για πρώτη φορά τους βράχους σκαμμένους από το κύμα. Δεν ταύτισε ποτέ την εικόνα αυτή που του πρόσφερε ο τόπος που γεννήθηκε με τους στίχους του Σεφέρη, με την έκσταση του έρωτα. Δεν άκουσε ποτέ πως κάποιες θαλασσινά όντα επέλεξαν τις σπηλιές, που έσκαψε το κύμα με αιώνων κίνηση, ως καταφύγιο για να γεννούν. 

Δυστυχώς για αυτόν, δεν είχε προσέξει ποτέ ένα τόσο μαγικό τοπίο. Για αυτό και όταν βρέθηκε υπουργός υπέγραψε την καταστροφή του. Τον παγίδεψαν οι τεχνοκράτες. Κανείς από τους αυτούς που ήταν εκεί που ήταν για να τον καθοδηγεί προτού πάρει κάποια πολιτική απόφαση, δεν του εξήγησε πως δεν είναι όλα τα τεμάχια της γης οικόπεδα. Πως δεν γίνεται να καταστραφεί ένα τέτοιο τοπίο. Όχι για τις φώκιες που θα μας εγκαταλείψουν, ούτε για τον Σεφέρη, αλλά για εμάς τους ίδιους. Που δεν θα βρίσκουμε καταφύγιο, άμα καταστρέψουμε κάθε φυσικό τοπίο και πνιγούμε στη σκόνη της ερήμου. 

Εννέα μέρες λοιπόν, πριν εγκαταλείψει το υπουργείο Εσωτερικών, υπέγραψε για την επέκταση της παραθεριστικής ζώνης μέχρι και τις Θαλασσινές Σπηλιές. Και δεν νιώθει να φέρει ευθύνη για αυτό, γιατί καμία υπηρεσία δεν εξέφρασε αντίθετη άποψη, όπως λέει σήμερα, και δεν ήταν δυνατό να αμφισβητήσει τις τεκμηριωμένες εισηγήσεις των τεχνοκρατών. Ακόμα και αν ως ντόπιος γνώριζε (που προφανώς δεν γνώριζε) πως επρόκειτο για ένα μοναδικό τοπίο.

Αυτό το ανακάλυψε μία σχεδόν δεκαετία αργότερα. Ως επικεφαλής πια της διοργάνωσης του Πάφος ’17, όταν ένας ηθοποιός ήθελε να στήσει εξέδρα στην περιοχή για μία παράσταση, για τέσσερα βράδια. Τότε άκουσε πως υπήρχαν εκεί φώκιες κι άλλα ζωντανά που θα ενοχλούνταν από τα φώτα, τους ήχους και την παρουσία πολλών θεατών. Και δεν επέτρεψε να στηθεί η εξέδρα μέσα στη θάλασσα όπως ήταν το αρχικό αίτημα, ούτε και πολύ κοντά στην ακτή. 

Αλήθεια τι βλέπουμε, όταν κοιτάζουμε ένα τέτοιο τοπίο; Ο ποιητής ένιωθε να ξεχειλίζει από έρωτα. Αόριστα ίσως, χωρίς αντικείμενο πόθου. Ήταν απλά και μόνο η μαγεία της ατμόσφαιρας. Ο ντιβέλοπερ βλέπει ένα κελεπούρι. Μια ίδια έπαυλη αλλού αξίζει €200.000. Εκεί δύο εκατομμύρια. Ο πολίτης βλέπει την ομορφιά της φύσης ως έχει κι ανησυχεί αν χαθεί. Ο πολιτικός τι βλέπει; Ή δεν βλέπει; 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου    http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/495848/enas-pafitis-poy-den-eiche-dei-tis-spilies