Απολογισμός του δεύτερου γύρου των εκλογών: Επανεκλογή της κυβέρνησης της Διαπλοκής με ψήφο ΕΛΑΜ, Πολίτη, Αρχιεπίσκοπου σε ένα στημένο παιχνίδι των ΜΜΕ στηρίχθηκε στη διαίρεση της πλειοψηφίας που ψήφισε ενάντια στην πενταετία στον πρώτο γύρο [ρεκόρ αποχής/άκυρων/λευκών και ο πρόεδρος με μόλις 39% [a1] των ψηφοφόρων - αναλογικά οι λιγότερες ψήφοι στην Ιστορία των προέδρων της Κυπριακής Δημοκρατίας[1]]
Η επανεκλογή Αναστασιάδη
στο δεύτερο γύρο των προεδρικών του 2018 βασίστηκε τελικά στο σενάριο του 1998,
παρά το σοκ [μικρό, όπως αποδείχτηκε] του πρώτου γύρου. Όπως και τότε, μια κυβέρνηση
της διαπλοκής και της διαφθοράς εξαγόρασε, ουσιαστικά, ένα συνονθύλευμα ψήφων
από την νεοφασιστική ακροδεξιά, μέχρι τους νεοφιλελεύθερους – με εκφραστικό όργανο
την εφημερίδα Πολίτης- και το βαθύ κατεστημένο της διαπλοκής από την Εκκλησία
στα ΜΜΕ. Στα θετικά της όλης διαδικασίας μπορεί να καταγραφεί η σαφής πλειοψηφία
του πρώτου γύρου που απέρριψε τη διαφθορά ως χαρακτηριστικό της προηγουμένης πενταετίας,
όπως και η συγκριτική επιστροφή της αριστεράς στα επίπεδα του 30% τον πρώτο γύρο.
Η αποτυχία συνεργασίας αυτής της αντιπολιτευτικής πλειοψηφίας πήγαζε και από ιστορικούς/συγκυριακούς
λόγους [τη συζήτηση για το κυπριακό και τις εκτιμήσεις για το ναυάγιο στο Κραν Μοντανά],
από το στάδιο συγκρότησης των δυο πόλων της αντιπολίτευσης [η Αριστερά προσπαθούσε
να διατηρήσει το ρόλο της σαν ο εναλλακτικός βασικός πόλος, ενώ το Κέντρο βρίσκεται
στη διαδικασία, ίσως και για πρώτη φορά, συγκρότησης του σε κάποιου είδους ενιαίο
μπλοκ] αλλά και από τον ολοκληρωτικό έλεγχο των ΜΜΕ από την κυβέρνηση, η οποία έχει,
πια, μετατραπεί σε εκφραστικό όργανο ενός είδους εσωστρεφούς βαθέως κράτους με
τα κλασικά χαρακτηριστικά του ιστορικού πελατειακού κράτους της δεξιάς του παρελθόντος..
Το στημένο παιχνίδι των ΜΜΕ..
Όσο η πολιτική ανάλυση
αντιμετωπίζει τα ΜΜΕ σαν ένα είδος εξωτερικού παράγοντα που έχει απλώς κάποια επίδραση
στην πολιτική διαδικασία, αδυνατεί να αντιληφθεί την πραγματική δυναμική των γεγονότων.
Τα ΜΜΕ είναι βασικός εσωτερικός μηχανισμός της πολιτικής διαδικασίας – εξίσου σημαντικός
με τους κομματικούς μηχανισμούς, ή άλλους παράγοντες/θεάματα όπως τους πυραύλους
του 1998, που οδήγησαν στην αποκαλυπτική ατάκα του Κληρίδη τότε «ευχαριστώ για
όλα Άκη»…
Ή για
να το πουμε με ποδοσφαιρικούς όρους, στα κυπριακά δεδομένα, αφορά το ποιοί διορίζουν
τους διαιτητές σε ένα αγώνα με σαφείς οδηγίες για το ποιός πρέπει να κερδίσει.
Και εδώ το μήνυμα ήταν σαφές: οι ιδιόκτητες των ΜΜΕ ήθελαν τον Αναστασιάδη,
όπως ακριβώς ένας διαιτητής «θέλει» ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα.
Το διάστημα ανάμεσα
στον πρώτο και τον δεύτερο γύρο είχαν δυο χαρακτηριστικά στοιχεία. Το ένα αφορούσε
την εμφανή προσυνεννόηση του Τσουρούλη [ενός από τους 4 δημοσιογράφους στο πάνελ
του debate] με τον
Αναστασιάδη – σε βαθμό που συμπλήρωνε ο ένας τον άλλο σε λεπτομέρειες όπως ημερομηνίες…
Το να είναι ένας δημοσιογράφος [με εμφανές κομματικό παρελθόν και προκαταλήψεις]
υπέρ ενός υποψήφιου δεν θα ήταν άξιο λόγου, αν δεν ήταν απλώς το κερασάκι στην τούρτα.
Διότι όλοι οι σταθμοί είχαν σαφή στοιχεία διαπλοκής και συμφερόντων με το επιτελείο
Αναστασιάδη,[2]
αλλά ο Τσουρούλης εκπροσωπούσε το μόνο κανάλι, το Σίγμα, το οποίο διαφοροποιείτο
κάπως προς τον κ. Παπαδόπουλο τον πρώτο γύρο. Αλλά τελικά ακόμα και διευθυντής
του υποτιθέμενου, κάπως διαφοροποιημένου καναλιού πιάστηκε στην οθόνη να μοιράζεται
σκονάκια με τον Αναστασιάδη… Ο έλεγχος των τηλεοράσεων από το επιτελείο Αναστασιάδη
ήταν απόλυτος – και οι 5 ελέγχονταν από αυτό το επιτελείο. Και αυτό σημαίνει
ότι καθόριζαν την ατζέντα με βάση τις άμεσες ή έμμεσες οδηγίες τους ενός υποψήφιου.
Ο διαιτητής σφύριζε οφσάιντ κάθε φορά που ο Μαλάς έμπαινε στην περιοχή του, και
έδινε φάουλ ή πέναλτι στο Αναστασιάδη, όταν τα χρειαζόταν.
Το πιο εκφραστικό
παράδειγμα από τα έντυπα Μέσα ήταν η κάλυψη του Φιλελεύθερου για τα κατά συρροή
ψέματα του Αναστασιάδη στο debate [τα ψέματα
του προς Ακιντζή και στην ίδια τη συζήτηση για τους λόγους αποχώρησης από το
Κραν Μοντανά], το ψέμα για το τουρκοκυπριακό χάρτη που είχε αποσυρθεί, και το κωμικό
τελικά ψέμα για δημοσιοποίηση του εγγράφου, όπου καταγράφονταν επιστροφή στη λογική
των βέτο…
Σε μια
έστω και τυπικά ισορροπημένη κάλυψη γεγονότων, τέτοια ψέματα και μάλιστα τεκμηριωμένα
με έγγραφο του Εθνικού Συμβουλίου και δηλώσεις του ΟΗΕ, θα έπρεπε λογικά να ήταν
το κύριο θέμα των τελευταίων ημερών – και αποκαλυπτικό της όλης προσπάθειας παραπλάνησης
εκ μέρους του κ Αναστασιάδη. Ο Φιλελεύθερος όμως, η εφημερίδα που, όπως και το Σίγμα,
στήριξε κάπως και τον κ. Παπαδόπουλο [αλλά και τον κ. Αναστασιάδη] ανέθεσε την κάλυψη
του θέματος στον εκφραστή του προεδρικού, τον κ. Πιμπίσιη. Ο οποίος, όχι μόνο συγκάλυπτε,
αλλά και ξέπλενε τα ψέματα του Αναστασιάδη…
Το στημένο σκηνικό
ήταν ευρύτερο και ξεκίνησε από το περασμένο καλοκαίρι. Είχε ως στόχο το να κλείσει
το επικοινωνιακό πεδίο σε μια εσωτερική διαδικασία ελέγχου από τους μηχανισμούς
του επιτελείου Αναστασιάδη, [και σε αυτό εντάσσονταν και οι στημένες δημοσκοπήσεις
που έδιναν 10% διαφορά στον πρώτο γύρο και 20% στον δεύτερο σε σχέση με τον κ Μαλά]
ετσι ώστε να δημιουργηθεί ένα είδος σιγουριάς, «μην ασχολείστε», στο κοινό… Αυτό
οδήγησε και σε μεγαλύτερη αποχή στον πρώτο γύρο [η οποία καλύφθηκε, όταν αρκετοί
πήγαν να ψήφισαν με την ελπίδα που προκάλεσε το ρήγμα του πρώτου γύρου, αλλά αναπληρώθηκαν
από την αποχή του Κέντρου] …Μέρος του σκηνικού ήταν και το θέαμα Κάρογιαν [με ευθύνη
του ιδίου που άφησε τον εαυτό του να γίνει μαριονέτα] αλλά και η λάσπη ενάντια
στον κ. Παπαδόπουλο…. Το επιτελείο Αναστασιάδη και τα συνεργαζόμενα ΜΜΕ είχαν ως
στόχο να διχάσουν την αντιπολίτευση, και να παρουσιάζουν από την μια τον Αναστασιάδη
σαν εξίσου απορριπτικό με τον Παπαδόπουλο [αντίγραψε ουσιαστικά τη ρητορική
του] αλλά και να τον πουλούν σαν ..κάποιο που θέλει λύση για να εμποδίζουν την ροή
προς τον κ. Μαλά…
Και σε αυτό το πλαίσιο,
η πριμοδότηση του Αναστασιάδη από την νεοφασιστική ακροδεξιά ήταν χαρακτηριστική.
Το ΕΛΑΜ διεκδίκησε ρόλο καθορισμού ατζέντας μέσω του ερωτηματολογίου του. Ο Αναστασιάδης
ήθελε βέβαια τις ψήφους, αλλά δεν ήθελε να χάσει και ψήφους σαν κάποιος που νομιμοποιούσε
την νεοφασιστική οργάνωση. Έτσι απάντησε μεν, κάνοντας ένα σαφές βήμα ενσωμάτωσης
του νεοφασισμού στο πολιτικό σκηνικό της δεξιάς, και μετά είχε και τον αρχιεπίσκοπο
λίγο πριν τις εκλογές να τον ευλογεί. Ο αρχιεπίσκοπος δεν έχει επιρροή – αλλά υπήρξε
από τους πρώτους χρηματοδότες της ακροδεξιάς. Οπότε ο ρόλος του στο προεκλογικό
θέαμα ήταν σαφώς συμβολικός – παράπεμπε στην στήριξη από το ΕΛΑΜ, το οποίο δεν
θα ήταν αρμόζων να μιλήσει..
Η Αριστερά ξυπόλητη στα αγκάθια του δεύτερου γύρου: κέρδη,
ζημιές και ευθύνες…
Η Αριστερά ήταν υποχρεωμένη,
σαν ιστορικός χώρος, να υπερασπιστεί τις συνομιλίες σε ένα εμφανώς εχθρικό επικοινωνιακό
περιβάλλον. Και το έκανε με αξιοπρέπεια και σχετική επιτυχία. Το 30% του πρώτου
γύρου, ήταν σημαντικό, σε αυτό το πλαίσιο. Όμως, αυτή η ιστορική υποχρέωση δημιουργούσε
αναπόφευκτα ένα ρήγμα με τον εν δυνάμει σύμμαχο, το Κέντρο, στο δεύτερο γύρο.
Αν η ανάλυση των
ΜΜΕ, ως εξωτερικός παράγοντας είναι παραπλανητική για τις δυναμικές του πολιτικό
σκηνικού και του πώς στήνεται το παιχνίδι, η αντίληψη των ψηφοφόρων ως άτομα
που απλώς αποφασίζουν ορθολογικά, χωρίς άλλες επιδράσεις κοκ, είναι εξίσου λανθασμένη. Μπροστά στο κυκεώνα των πληροφοριών που ο/η μέσος
πολίτης δυσκολεύεται να αφομοιώσει και να κρίνει, ένα βασικό κριτήριο, όπως καταγράφηκε
και στις έρευνες που οδήγησαν στο μοντέλο της διφασικής επικοινωνίας, είναι ότι
τα άτομα αποφασίζουν με βάση το κοινωνικό του περιβάλλον. Και σε αυτό καθοριστικό
ρόλο παίζουν [ιδιαίτερα στην Κύπρο] οι ιστορικοί χώροι [Αριστεράς, Δεξιάς, Κέντρου]
σαν δεξαμενές ψήφων.
Η Αριστερά
βρέθηκε υπό πίεση από το 2011 και αναζητούσε τρόπο να ξανασυσπειρωθεί. Το 2013,
απέδειξε το «κάστρο της αριστεράς», παρά τις επιθέσεις άντεχε… Σε αυτές τις εκλογές,
οι αριστερά κατάγραψε και σημαντική άνοδο [η οποία αναμένονταν από το 2016] στο
30%,[3]
αλλά στο δεύτερο γύρο έμεινε στα ιστορικά της ποσοστά του 44%. Αυτό το ποσοστό πήρε
ο κ. Βασιλείου μόνος του το 1993, και δεν κατάφερε να το κάνει 50% μόνος του…
Ανάλογα πήρε και
ο κ. Μαλάς το δεύτερο γύρο του 2013 – με την αριστερά υπό την πλήρη επίθεση των
ΜΜΕ…Τώρα ο κ. Μαλάς δεν ήταν ο στόχος – η λάσπη του ΔΗΣΥ και των ελεγχόμενων
ΜΜΕ κατευθυνόταν προς τον κ. Παπαδόπουλο, και υπόγεια προς το ΑΚΕΛ… Έτσι, η αριστερά
συσπειρώθηκε μεν, αλλά δεν μπόρεσε να κάνει το άνοιγμα της διάχυσης…
Εδώ, υπάρχει και
ένα είδος ευθύνης. Από το 2015 [με την εκλογή Ακιντζή] η Αριστερά βρέθηκε δικαιωμένη
στο κυπριακό – στο βαθμό που επιφανειακά [όπως αποδείχτηκε] ο Αναστασιάδης καμωνόταν
ότι ήθελε λύση, για να κερδίζει χρόνο στην ουσιαστική του ενασχόληση, τη διαπλοκή
στο εσωτερικό. Όταν
ο Αναστασιάδης αποκάλυψε τον εαυτό του ως τον καιροσκόπο που είναι και ναυάγησε
το Κραν Μοντανά [a2] [και πιο
πριν αξίζει τώρα να δει κανείς τον ρόλου ΕΛΑΜ, στις διαδικασίες καθυστερήσεων
το 2017 με το ψήφισμα στη βουλή για το 1950, σαν κρυφό μηχανισμό του προεδρικού
μέσω του Αρχιεπίσκοπου], η αριστερά όφειλε και το έκανε, να συνεχίζει να στηρίζει
την σχεδόν λύση[a3] . Και
την κράτησε ζωντανή… Όμως, αυτή εστίαση σήμαινε ότι απευθυνόταν σε μέρος της δεξαμενής
της δεξιάς, που υποτίθεται θέλει λύση. Αυτή είναι η πτέρυγα που ονομάζονταν κάποτε
«Κληριδική» και την οποία εξέφραζε η εφημερίδα Αλήθεια, και πιο πρόσφατα η εφημερίδα
Πολίτης. Αυτή η εστίαση της αριστεράς αποδείχτηκε όχι απλώς λανθασμένη [όσον αφορά
στις προσδοκίες της] αλλά και αρκετά αφελής. Αν δει κανείς τις δύο εφημερίδες εκφράζουν
[ιδιαίτερα ο Πολίτης] το βαθύ κράτος της διαπλοκής με νεοφιλελεύθερη επικάλυψη…
Η δεξιά απολάμβανε, ουσιαστικά, την αριστερά να μιλά για το κυπριακό [γιατί διαχωρίζονταν
από το κέντρο] αλλά δεν είχε καμία διάθεση να στηρίξει την αριστερά. Μέχρι και
ο μύθος της πριμοδότησης μέσω Κάρογιαν [μύθος όπως αποδείχτηκε με το δεύτερο γύρο
που η αριστερά πήρε τα ποσοστά του 2013 χωρίς τον Κάρογιαν] ήταν εκφραστικός
ότι το όλο θέμα ήταν μια παγίδα…
Θα
μπορούσε να πει κανείς το γνωστό «είναι πολλά τα λεφτά». Ο Πολίτης, η εφημερίδα
που τεκμηριωμένα πληρώνονταν για να λογοκρίνει ειδήσεις για τις τράπεζες την εποχή
των συγκαλύψεων των σκανδάλων, ήταν αποκαλυπτικός την Κυριακή του δευτέρου γύρου:
ο Τζίβας, ο οποίος αναλόγως συμφερόντων και επιχορηγήσεων μετακινείται από την ακροδεξιά
ρητορική [τη δεκαετία του 1990] στους νεοφιλελεύθερους του Πολίτη έβγαζε όξος και
χολή για την αριστερά,[4]
ενώ ο Διονυσίου[5]
στήριζε [ξέροντας φυσικά τί κανει και οικονομικά – αφού αυτός φαίνεται να διαχειριζόταν
και τα οικονομικά ντηλ λογοκρισίας την εποχή των συγκαλύψεων των τραπεζών με
ανταλλάγματα διαφημιστικά πακέτα] την συμμαχία Αρχιεπίσκοπου και ΕΛΑΜ με τον υποψήφιό
του].. Αν, όμως, η Αριστερά ψήφιζε μαζί με το Κέντρο, έστω και χωρίς να αλλάξει
θέση για το κυπριακό, το κασετόφωνο επί πληρωμή
του Πολίτη θα έπαιζε τον άλλο εμβατήριο…
Αν η ελπίδα για στήριξη
από τους υποτιθέμενους δεξιούς υποστηρικτές της λύσης ήταν φρούδες ελπίδες, αλλά
ίσως αναπόφευκτες λόγω του πρόσφατου του Κραν Μοντανά, το μένος ενάντια στην προεκλογική
Παπαδόπουλου ήταν λάθος… Τον Νεομβριο-Δεκεμβριο η προεκλογική της αριστεράς έμοιαζε
να έχει μονοδιάστατη εμμονή με τον Παπαδόπουλο. Σαφώς ήθελε να περάσει ο κ. Μαλάς
στο δεύτερο γύρο. Αλλά φαινόταν να μην έχει κανένας σχέδιο για αυτήν ακριβώς
την πιθανότητα – να περάσει δηλαδή ο κ. Μαλάς όπως και έγινε…
Και όταν η προεκλογική
του Παπαδόπουλου έκανε ξαφνικά ένα θεαματικό άνοιγμα στην κοινωνική πολιτική
της αριστεράς για κρατική παρέμβαση, η Αριστερά, όχι μόνο δεν επικροτούσε έστω
σαν δικαίωση αυτήν την μετατόπιση, αλλά μερικές φορές ακούγονταν και απαντήσεις
που [όσο απίστευτο και αν ακούγεται] θύμιζαν Αβέρωφ – «που θα βρεθούν τα λεφτά;»
Ήταν μια ερώτηση από το νεοφιλελεύθερο χρονοντούλαπο. Η αριστερά ξέρει και στηρίζει
έστω και σαν μίνιμουμ την κεϋνσιανή θέση ότι η κοινωνική επένδυση αποδίδει και οικονομικά
και κοινωνικά. Ήταν μια embarrassing στιγμή
για την κυπριακή αριστερά – την στιγμή που δικαιωνόταν ο αγώνας και η επιμονή
της, χάθηκε σε μια μικροπολιτική της προεκλογικής…
Αυτονόητα το Κέντρο
δεν στήριξε τον Μαλά τον δεύτερο γύρο. Δεν υπήρχε προεκλογικό αριστερό άνοιγμα[a4] . Στην δεξιά
υπήρχε – αλλά είναι αμφίβολο αν θα είχε τόσους ψήφους από κεντροδεξιούς όσους πήρε
από κεντροαριστερούς, τελικά, έστω και με την μονοδιάστατη ρητορική του πρώτου γύρου…
Το Κέντρο είναι εδώ..
Η αποτυχία του κ.
Παπαδοπούλου να περάσει δεύτερο γύρο από μόνη της δεν ήταν κάτι το νέο… Ανέδειξε
την πολύ διάσπαση του Κέντρου. Και η δική του προσπάθεια για άνοιγμα στην δεξιά
με βάση τον απορριπτισμο [όπως και η απόπειρα της αριστεράς για ανάλογο άνοιγμα
με βάση την λύση] απέτυχε διότι η βασική ιδεολογία και συγκολλητική ουσία της δεξιάς
είναι οι πελατειακές σχέσεις… Αντίθετα, από ότι έλπιζε η δεξιά απορρόφησε μέσω Αρχιεπίσκοπου
– ΕΛΑΜ τον βασικό κορμό των απορριπτικών… Και η Αριστερά στο άγχος της συσπείρωσης
δεν ανταποκρίθηκε στο κεϋνσιανό οικονομικό άνοιγμα του…
Αν, όμως, καταφέρει
να κρατήσει την συσπείρωση που πέτυχε στον πρώτο γύρο, μπορεί να είναι ένας αποφασιστικός
παράγοντας στο μέλλον…
Τα ποσοστά του δευτέρου
γύρου, έδειξαν μια αντοχή της αποχής - παρά την κινητοποίηση αριστεράς και δεξιάς
για να φέρουν ιστορικούς τους ψηφοφόρους – και άνοδο των άκυρων και των λευκών…
Οπότε με τις συνηθισμένες διαρροές του κέντρου προς αριστερά και δεξιά [από το
1988, όταν στο δεύτερο γύρο υπήρχαν υποψήφιοι αριστεράς – δεξιάς το εκλογικό σώμα
διχάζονταν ό,ποια και αν ήταν η θέση των κομμάτων του κέντρου… Τον καθοριστικό παράγοντα,
όμως, φαίνεται να τον έχει ο κομματικός μηχανισμός [έτσι φάνηκε και το 1988 και
το 1993 και το 2008 – το 1998 ο μηχανισμός φάνηκε να διασπάστηκε] ..Αν, λοιπόν,
ο Παπαδόπουλος ελέγχει τον μηχανισμό, τα θεάματα Κάρογιαν θα περάσουν, όπως πέρασαν
και άλλοι του ΔΗΚΟ που απορρίφθηκαν χωρίς να αφήσουν εικόνα….
Η δεξιά αναζητά θύματα για να τα βάλει μπροστά σαν ξέπλυμα….
Παρά την νίκη
της, η δεξιά εξακολουθεί να είναι απομονωμένη. Έχει τον έλεγχο των ΜΜΕ, αλλά τόσο
η αποχή, όσο και τα ποσοστά απόρριψης του δευτέρου γύρου είναι σαφή μηνύματα.
Για αυτό ο Αβέρωφ άρχισε τα καλοπιάσματα [με ανάλογες προσπάθειες για «εθνική
ενότητα» όπως και το 1998 – τότε που παράγοντες του κεφαλαίου και της δεξιάς
παρασκηνιακά ετοιμάζονταν για το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου] – και έριξε δίκτυα
στην αριστερά…
Ο άμεσος
κίνδυνος για τη δεξιά είναι να μεταφερθεί στη βουλή το πλειοψηφικό ρεύμα του πρώτου
γύρου… Πέρα από αυτό η αδιάφορα των μαζών
της δεξιάς για τον Αναστασιάδη ή ότι εκπροσωπεί ήταν εμφανής και το ημι-άδειο γήπεδο
την νύχτα της εκλογικής τους νίκης… Αυτό το γήπεδο σε συνάρτηση με την μαζική αποχή
είναι ένα σύμπτωμα υπογειων διαδικασιών που αναδυθήκαν στιγμιαία στο πρώτο γύρο
και βραχυκυκλώθηκαν…
Όλοι νοιώθουν
ότι η επανεκλογή Αναστασιάδη ήταν ένα είδος στημένης εκλογικής διαδικασίας… Αν κέρδισε
κάτι ιστορικά ήταν ότι συγκριτικά πήρε το χαμηλότερο αριθμό ψήφων από την αρχή
της Κυπριακής Δημοκρατίας – μόλις 39% του συνόλου των ψηφοφόρων, και είναι η πρώτη
φορά που πέφτει κάτω από 40% το ποσοστό των ψηφοφόρων ενός προέδρου.
Γενικότερα
όμως [όπως αναφέρεται και στην αναλυτική υποσημείωση 1 πιο πάνω] ο κ. Αναστασιάδης
κερδίζει όχι γιατί παίρνει καθαρή πλειοψηφία, αλλά γιατί οι αντίπαλοι του διχάζονται
και μια μεγάλη μερίδα κανει αποχή στον δεύτερο γύρο. Επί προεδρίας του η αποχή έχει
εκτοξευθεί σε δυσθεώρητα ύψη ενδεικτικό ενδεχομένως του διάχυτου αισθήματος για
την διαπλοκή την όποια εκφράζει ο νυν πρόεδρος και την οποία τα ελεγχόμενα ΜΜΕ προσπαθούν
να τον συγκαλύψουν, με την στρατηγική της γενίκευσης – «όλοι είναι ίδιοι»… Αλλά
φυσικά κανένας άλλος πρόεδρος δεν είχε να αντιμετωπίσει προσωπικά τέτοια
σκάνδαλα [έστω και συγκαλυμμένα] ανάλογα του συμπέθερου, των «δεσμεύομαι», και
της διαπλοκής των συμφερόντων του δικηγορικού του γραφείου…
Είναι αντιπαθής,
και ο ίδιος ίσως στην κατάσταση του να μην μπορεί πια να το κατανοήσει, αλλά οι
γύρω του όπως ο Αβέρωφ το βλέπουν… Για αυτό και ανέλαβε το ρόλο του «καλού διαπλεκόμενου»
απέναντι στους εξόφθαλμα ξεδιάντροπους….
Ο σαφής φόβος
είναι ότι αντι νέο φαγοπότι η επόμενη περίοδος μπορεί να γίνει μια νέα περίοδος
απομόνωσή όπως το 1998-2003 ….
Κατά τα άλλα θα συνεχίσει
η διαπλοκή και η ξεδιάντροπή εξαγορά…
Και το πραγματικό
παιχνίδι τα επόμενα 3 χρόνια θα παιχτεί και στην βουλή, αλλά και στους δρόμους
και στο δημόσιο αίσθημα που τώρα πια εκφράζεται εκτός των καθεστωτικών ΜΜΕ…
[1] Ουσιαστικά, ο κ. Αναστασιάδης εκλέγεται με βάση την αποχή στον δεύτερο γύρο
– και αυτό συνέβηκε και το 2013 και το 2018. Είναι μάλλον πρόεδρος με βάση την
μη συμφωνία των αντίπαλων του παρά πρόεδρος της πλειοψηφίας. Είναι και αυτό
ενδεικτικό. Στην εκλογή του 2013, η αποχή εκτοξεύθηκε από το 9.16% σε 18.42 με
άνοδο και των λευκών από 1.66% σε 4.05% και των άκυρων από 2.25% σε 3.31%..
Στην εκλογή του 2018, η αποχή εκτοξεύθηκε από 18..42% σε 26.03%. Σε αυτό το
πλαίσιο, ο κ. Αναστασιάδης πήρε το χαμηλότερο ποσοστό επί του συνόλου των
εγγεγραμμένων ψηφοφόρων: 43.3% το 2013 και ακόμα πιο χαμηλά [σε ιστορικό χαμηλό
κάτω και από το όριο του 40%] το 2018 πήρε μόλις 39%.. Αντίθετα, λ.χ. ο Τ.
Παπαδόπουλος που κέρδισε από τον πρώτο γύρο πήρε 44.7%, ενώ ο Δ. Χριστόφιας το
2008 πήρε 46.5%
[2] Μέχρι και ο συντονιστής λ.χ. ο κ. Τσαλακός είναι γνωστό στέλεχος των
ειδησεογραφικών υπηρεσιών/επιχειρήσεων του κ. Χάσικου, τέως υπουργού εσωτερικών
του κ. Αναστασιάδη.
[3] Τα χαμηλότερα ποσοστά ιστορικά ήταν το 27% του 1985 και το 25%+ του 2016 –
η ανάκαμψη του 1985 οδήγησε το 1988 και το 1991 σε ανάλογα ποσοστά με σήμερα
[30%]
[a1]Ο Νουρής σήμερα σε ένα μεσημεριανό ελάλεν
69% ουσιαστικά εν το ποσοστό Αναστασιάδη J Σόρρυ αλλά εν εμπόρεσαν να παρακολουθήσω
τα μαθηματικά του, ήταν όπως του Λευτέρη Χριστοφορου που ελάλεν αρχήν της
περασμένης εβτομάδας του Λουκαϊδη ότι η διαφορά Αναστασιάδη – Μαλά ήταν 17
τζιαι απάντησεν ο Λουκαϊδης ότι κάτι έχουν τα μαθηματικά του (του Λουκαϊδη)
αφού ξέρει πως 35-30=5 J
[a2]Σήμερα στο μάθημα εμιλήσαμεν συγκριτικά
για τες τ/κ τζιαι τες ε/κ εκλογές. Τζιείνο που μου έκαμεν εντύπωση ήταν ότι οι
μιτσιοί πιστεύκουν ότι ο Αναστασιάδης στο ντιμπέιτ ήταν «χειμαρρος» τζιαι
«είσιεν επιχειρήματα», ενώ ο Μαλάς «εν έξερεν» (η εικόνα που επιχείρησεν να
παρουσιάσει ο Αναστασιάδης). Το ίδιον μου είσιεν πει τζιαι η αρφή μου για κόσμο
με τον οποίο εμίλησεν. Άρα το labeling έκαμεν δουλειά. Το άλλον ήταν η διασύνδεση Μαλά με το Μαρί – τζιαι ακόμα
τζιαι όταν ερώτησα «καλάν τί σχέση έσιει ο Μαλάς με το Μαρί?» η απάντηση ήταν
επειδή ήταν υπουργός του Χριστόφια. Άρα πάλε η πιπίλλα Μαρί έπαιξεν ρόλο από
ότι φαίνεται. Οκ για μας μπορεί να εν τραβημένα, αλλά σε 20αρηδες προφανώς η
λάσπη έπαισεν γιατί ήταν λέξεις επαναλαμβόμενες τζιαι συνδεδεμένες με μύθους
[a3]Γιατί λαλείς σχεδόν λύση? Εν καταλάβω
κάτι?
[a4]Εννοείς προς το κέντρο?
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου