Η αντιπαράθεση στην βόρεια Συρία σαν μέρος της διαδικασίας οριοθέτησης των συνόρων Τουρκίας – Συρίας αλλα και ως δείγμα του αμερικανικού αδιέξοδου στην περιοχή…

Η διαπλοκή στις διάφορες φιλοδυτικές παραλλαγές της

Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή μέχρι πριν μια εβδομάδα αφορούσαν από την μια τα σκάνδαλα διαφθοράς του Νετανιαχου στο Ισραήλ [τα οποία φυσικά συγκαλύπτουν τα δυτικά ΜΜΕ] όπως και τους εκβιασμούς του διάδοχου πρίγκηπα στην Σαουδική Αραβία για να του παραχωρήσουν μέρος του πλούτου τους διάφοροι πρίγκηπες κοκ, και από την άλλη την συνεχιζόμενη εξέγερση των παλαιστίνιων [που έφτασε και μέχρι την ισραηλιτική βουλή][1] και τον πόλεμο των Σαουδαραβων στην Υεμένη….Σε αυτό το πλαίσιο το φιλοδυτικό μπλοκ, δηλαδή των μπλοκ των ηττημένων στο συριακό φαινόταν είτε εσωστρεφές είτε προσπαθούσε να συγκαλύψει είτε την κατοχή [στην Παλαιστίνη] είτε την εισβολή [στην Υεμένη]…

Η αμερικάνικη κίνηση σε κινούμενη άμμο

Και ξαφνικά, το συριακό μέτωπο μετατοπίστηκε στην βόρεια Συρία σε μια αντιπαράθεση Τουρκικού στρατού και κουρδών – αλλα αλλά και μια έμμεση αντιπαράθεση Τουρκίας –ΗΠΑ…

Η αντιπαράθεση ξεκίνησε με μια αμερικανική ανακοίνωση – ότι θα βοηθούσαν να συγκροτηθεί μια συνοριακή στρατιωτική δύναμη από τους κούρδους της βόρειας Συρίας. Η κίνηση ήταν εν μέρει παράδοξη. Οι αντίπαλοι των Αμερικάνων στην περιοχή ήταν, είτε η κυβέρνηση της Συρίας, είτε το Ισλαμικό κράτος – αυτοί, όμως, δεν βρίσκονται στα σύνορα με την Τουρκιά, τα οποία καλύπτουν οι κούρδοι… Είναι ενδεχόμενο ότι μερικοί στις μυστικές υπηρεσίες η ή στο πεντάγωνο Πεντάγωνο θέλουν να προωθήσουν ένα είδος αυτόνομης κουρδικής περιοχής στην βόρεια Συρία υπό αμερικανικό έλεγχο…

Όποιο και αν ήταν το πλάνο, άρχισε να διαλύεται εξων συνετέθει… Η Τουρκία αντέδρασε έντονα. Και αναμενόμενα. Αλλά η αντίδραση της είχε και μια εσωτερική διάσταση συσπείρωσης γύρω από την προεδρία Ερντογάν. Εξωτερικά, ωστόσο, ο τουρκικός στρατός άρχισε να βομβαρδίζει και να προχωρεί προς τον κουρδικό θυλάκα του Αφριν. Οι ΗΠΑ, ξαφνικά, βρέθηκαν να μην έχουν μια ξεκάθαρη εικόνα. Το υπουργείο εξωτερικών διέψευσε ότι υπήρχε στόχος για συνοριακή στρατιωτική δύναμη. Και οι ΗΠΑ παρακολουθήσαν για μέρες την επίθεση στο Αφρίν χωρίς αντίδραση, και αρχίσαν να κάνουν διστακτικές δηλώσεις όταν η Τουρκία ξεκαθάρισε ότι θα προχωρούσε ανατολικά στις κουρδικές περιοχές οπού βρίσκονται και Αμερικανοί σύμβουλοι…

Οι επιδιώξεις του τουρκικού κράτους στην βόρεια Συρία και οι εσωτερικές χρήσεις ενός εθνικού πολέμου περιορισμένου βεληνεκούς…

Η τουρκική αντίδραση ήταν αναμενομένη καθώς σε αντίθεση με τους κούρδους του Ιράκ που έχουν δικιά τους ιστορικο-γεωγραφικη παράδοση ανεξάρτητη από τους κούρδους της Τουρκίας, οι κούρδοι της Συρίας έχουν, όχι απλά απλώς άμεση γειτνίαση με τις τουρκικές κουρδικές περιοχές, αλλα αλλά και είναι ιδεολογικά επηρεασμένοι από το ΠΚΚ. Με αυτήν την έννοια η Τουρκία δεν θα αφήσει ευκολα το ΠΚΚ να δημιουργήσει ουσιαστικά ένα κράτος στα σύνορα του…

Έτσι ξαφνικά οι κούρδοι βρέθηκαν υπό επίθεση, και όπως και στην περίπτωση του κουρδικού δημοψηφίσματος στο Ιράκ, κινδυνεύουν να χάσουν και τα αυγά και τα καλάθια… Φαίνεται λες και ο τουρκικός στρατός περίμενε μια ανάλογη ευκαιρία…

Βέβαια, οι κούρδοι της Συρίας δεν έχουν βάλει όλα τους τα αυγά στο καλάθι των Αμερικανών – διατηρούν σχέσεις και με την Ρωσία, αλλα αλλά και με την συριακή κυβέρνηση στην Δαμασκό. Η έκκληση τους για προστασία από τον συριακό στρατό ήταν ενδεικτική του αδιέξοδου των Αμερικάνων, αλλά λογική στα πλαίσια των κινήσεων τους στην γεωπολιτική της περιοχής..

Ο Ερντογάν, ωστόσο, έχει και ένα δικό του κίνητρο: καθώς αναδύεται από την αντιπολίτευση μια αμφισβήτηση που υιοθέτει τον εθνικιστικό λόγο [ενδέχεται να έχει και ανθυποψήφιο από τους εθνικιστές που διαφωνούν με την συνεργασία του κόμματος τους με τον Ερντογάν] αναζητεί όπως και το 2014-15 αντιπαραθέσεις για να περιβληθεί το φωτοστέφανο του εθνικού ηγέτη… Παράλληλα, ωστόσο, υπαρχει μια ευρύτερη τουρκική στρατηγική να αναδειχθεί η Άγκυρα σαν ένα είδος «εγγυήτριας δύναμης» του τουρκομανων τουρκομάνων, αλλα αλλά και των ηττημένων ισλαμιστών που έχουν εξοριστεί στο Idlib, το οποίο βρίσκεται βόρεια, όπως και το Αφρίν. Μετα Μετά την απόπειρα των ισλαμιστών να κτυπήσουν την ρωσική βάση με drones πριν μερικές εβδομάδες, ακολούθησε επίθεση του συριακού στρατού στο Idlib και η Τουρκία παρέμβηκε με την έμμεση υπόσχεση να επιβάλει κατάπαυση του πυρός από τους ισλαμιστές – και βασικό δικό της έλεγχο πέρα από τους Σαουδάραβες που ήταν μέχρι τωρα οι κύριοι χρηματοδότες και επιρροή μεταξύ των ισλαμιστών… αλλα αλλά και να «προστατεύσει» τον θυλάκα, ο οποίος θα μπορούσε ευκολά να πέσει στα χέρια του συριακού στρατού. Σε αυτό το πλαίσιο, η εκστρατεία στο Αφριν Αφρίν είναι επέκταση της επιχείρησης στο Idlib – και θα συνεχιστεί με στόχο την παρεμπόδιση των κούρδων να δημιουργήσουν πλήρως αυτόνομη οντότητα…

Οριοθετώντας σύνορα… και περιοχές

Στα ευρύτερο πλαίσιο και οι κούρδοι της Συρίας, και οι Αμερικανοί διπλωμάτες, αλλα αλλά και οι Τούρκοι, κατανοούν, ότι η βασική άμυνα των κούρδων είναι η κυριαρχία του συριακού κράτους… σαν μικρό κουρδικό κράτος θα συνθλιβούν. Αρα Άρα οι εξελίξεις σπρώχνουν τον κουρδικό θυλάκα, αν τον ονομάσουμε έτσι, πιο πολύ προς το μοντέλο της ομοσπονδίας στο πλαίσιο του συριακού κράτους σαν άμυνα απέναντι στην Τουρκία. Σε αυτό το πλαίσιο, οι εξελίξεις στην βόρεια Συρία αντι αντί διόγκωση της κρίσης, αποτελούν εν μέρει και διαδικασία τέλους για τον προηγούμενο μαζικό και ανεξέλεγκτο πόλεμο…

Το τι τί θέλουν οι Αμερικανοί είναι ασαφές… Φαίνεται να υπάρχουν διαφορετικές πολιτικές γραμμές /ατζέντες από διάφορες υπηρεσίες, αφού ο Τραμπ δεν κατάφερε να επιβάλει την δικιά δική του θέση για συνεργασία με την Ρωσία στην περιοχή, ενώ οι ηττημένοι αμερικανικοί μηχανισμοί που οδήγησαν στην ήττα στην σύρια Συρία [πέσω της χρηματοδότησης και του εξοπλισμού των ισλαμιστών] φαίνονται να αναζητούν τρόπο να πιαστούν από κάπου σε ένα σκηνικό γενικής αποτυχίας…

Όσον αφορά στις σχέσεις του Τουρκίας – ΗΠΑ το νέο επεισόδιο δείχνει και το εν δυνάμει εκτόπισμα της Τουρκίας στην γεωπολιτική ισορροπία των δυτικών συμφερόντων, αλλά και την αυξανόμενη πια τουρκική αυτονομία και την συμπεριφορά της [με η ή χωρίς Ερντογάν] σαν ως περιφερειακής μεγάλης δύναμης…

Το πλαίσιο

Και από την άλλη το παλαιστινιακό συνεχίζει να απλώνεται όχι μόνο σαν εσωτερική μορφή αντίστασης στην ισραηλίτικη κατοχή, αλλα και σαν διεθνής εκστρατεία που θυμίζει αυξανόμενα το κίνημα αλληλεγγύης στους Αφρικανούς ενάντια στο απαρτχάιντ πριν την κατάργηση του στην Νότια Αφρική….Σε αυτό το πλαίσιο η ανοιχτή πληγή διεθνοποιείται ενώ η δυτική ηγεμονία παρακμάζει – και μαζί της και οι τοπικοί της σύμμαχοι…Είναι σε αυτό το πλαίσιο που κινείται η Τουρκια..σε ένα πλαίσιο νέου καθορισμού δεδομένων αλλα με αυστηρή τήρηση ιστορικών συνόρων…