Σαουδική Αραβία – Ζιμπάμπουε και Λίβανος: επιλεκτικές ευαισθησίες .. όταν η Σαουδική Αραβία επεμβαίνει στα εσωτερικά άλλων χωρών δεν είναι πρόβλημα για τα δυτικά ΜΜΕ, ούτε η ίδια παρουσιάζεται ως αυταρχικό ολοκληρωτικό καθεστώς.. όπως δεν καταδικάζεται και ένα πραξικόπημα, αν είναι ενάντια σε ένα μη-φιλοδυτικό ηγέτη, όπως στη Ζιμπάμπουε... Όμως, ο Λίβανος έδειξε ότι μπορεί να προκύπτουν και μπούμερανγκ

Τις τελευταίες εβδομάδες, καθώς καταλαγιάζει ο πόλεμος σε Συρία – Ιράκ, η εστίαση στις πολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή έχει μετατοπιστεί στη Σαουδική Αραβία και τις άτσαλες, μέχρι τώρα, κινήσεις της στην περιοχή. Αμήχανα φαίνεται, όμως, να κινείται και το Ισραήλ, το οποίο επίσης φαίνεται να είναι στους χαμένους των εξελίξεων, αφού εκτός από τους ισλαμιστές, οι ισραηλίτικες μυστικές υπηρεσίες [και όχι μόνο] φαίνεται να επένδυαν και στην πιθανότητα κουρδικού κράτους στο βόρειο Ιράκ. Η αμηχανία των δυο χαμένων φάνηκε να διοχετεύτηκε για ένα διάστημα στο Λίβανο, αλλά και πάλι το όλο σκηνικό δεν φάνηκε να αποδίδει ανάλογα με την αρχική πρόθεση. Και ενώ αυτά διαδραματίζονταν ως τελικό σκηνικό στην ανατολική Μεσόγειο, ξαφνικά προέκυψε και στρατιωτική παρέμβαση στη Ζιμπάμπουε. Το εντυπωσιακό ήταν ότι τα ίδια δυτικά ΜΜΕ που έριχναν εντυπωσιακά στα μαλακά την ουσιαστική απαγωγή του Χαρίρι από τους Σαουδάραβες, ξαφνικά, φάνηκαν να επικροτούν και το πραξικόπημα στη Ζιμπάμπουε. Προφανώς, η ρευστότητα στη διεθνή πολιτική έχει πια καταργήσει τα προσχήματα για το τί επιτρέπεται και τί όχι. Μετά να νομικίστικα πραξικοπήματα στη Λατινική Αμερική, τώρα έχουμε και έγκριση της επέμβασης του στρατού ξανά στην πολιτική. Αυτή είναι βέβαια η δεύτερη κίνηση στην Αφρική, μετά την άνοδο στην εξουσία του Σίσι στην Αίγυπτο – αλλά εκεί τουλάχιστον είχε προηγηθεί ένα είδος κύματος μαζικών διαδηλώσεων, ενώ στη Ζιμπάμπουε ο στρατός επενέβηκε για να στηρίξει ένα υποψήφιο του κυβερνώντος κόμματος για διαδοχή στην προεδρία. Και το BBC ήταν εκστατικό..

Το μπούμερανγκ του Λιβάνου

Όταν ο Χαρίρι έκανε την τηλεοπτική του ανακοίνωση ότι παραιτείται σε σαουδαραβικό κανάλι, όλοι στον Λίβανο, συμπεριλαμβανομένων και των συνεργατών του, δήλωσαν άγνοια. Όταν τελικά άρχισαν να γράφονται κείμενα στον αραβικό τύπο ότι είχε απαχθεί από τους Σαουδάραβες, οι οποίοι ήταν τότε βαθιά εμπλεκόμενοι σε εσωτερικές οικονομικές εκκαθαρίσεις, τα δυτικά ΜΜΕ αγνόησαν την είδηση. Στον Λίβανο, όμως, η σιωπή του Χαρίρι [ο οποίος παρέμεινε στην Σαουδική Αραβία και δεν απαντούσε ουσιαστικά ούτε καν το τηλέφωνο] άρχισε να λύνει τη γλώσσα αρκετών. Σε λίγο, ολόκληρη η πολιτική σκηνή του Λιβάνου ζητούσε να αφεθεί ελεύθερος ο Χαρίρι να επιστρέψει στο Λίβανο. Σε εκείνο το πλαίσιο, ο εχθρός τόσο της Σαουδαραβικής ηγεσίας όσο και του Ισραήλ, η Χιζμπολάχ, μετατράπηκε σε ένα είδος κινήματος που εξέφραζε τη φωνή της νηφαλιότητας, καθώς υπεράσπιζε την ανεξαρτησία του Λιβάνου, αλλά διεκδικούσε και την απελευθέρωση του Χαρίρι [ο οποίος εσωτερικά εθεωρείτο αντίπαλος της Χιζμπολάχ]..

Τελικά, άρχισαν να γράφουν για το θέμα και τα δυτικά ΜΜΕ.

 Η Γαλλία φάνηκε κωμικά σε μια φάση να προσπαθεί να συγκαλύψει την νέα ηγεσία στην Σαουδική Αραβία. Αλλά ο Χαρίρι ήταν ακόμα σιωπηλός και άγνωστης διαμονής. Το πιο εντυπωσιακό, σε αυτό το πλαίσιο, ήταν ότι η Σαουδική Αραβία, την οποία τόσο προστατεύει η Δύση [η Σαουδαραβική απολυτή μοναρχία έχει θέση στην επιτροπή του ΟΗΕ για τα ..ανθρώπινα δικαιώματα] αποδεικνυόταν ένα αυταρχικό καθεστώς, από όπου δεν μπορούσε κάποιος να πάρει ούτε ένα τηλέφωνο ή έστω να πάρει μια συνέντευξη του Χαρίρι. Αν γινόταν κάτι ανάλογο [έστω και απόμακρα] με τη Βόρεια Κορέα θα ήταν θέμα για εβδομάδες στα δυτικά ΜΜΕ. Στην Σαουδική Αραβία, υπήρχε ο πρωθυπουργός ενός άλλου κράτους υπό περιορισμό και όμως τα δυτικά ΜΜΕ έκαναν ότι δεν έβλεπαν..

Όμως, η εικόνα ήταν σαφής, όπως και το γεγονός ότι η άτσαλη κίνηση της νέας ηγεσίας των Σαουδαράβων αποκάλυψε ένα βαθμό εξάρτησης και του Χαρίρι και των ΜΜΕ που τον στήριζαν, που ίσως να είναι και ευρύτερα χρήσιμο ως αποκάλυψη πώς λειτουργούν τα ΜΜΕ στην περιοχή – στο Λίβανο το σαουδαραβικό κεφάλαιο στηρίζει σκανδαλοθηρικές εφημερίδες και ΜΜΕ που προβάλουν θέματα και εικόνες που δεν θα προβάλλονταν στη Σαουδική Αραβία, με στόχο την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της Ριάντ..[για μια εξαιρετική ανάλυση των τάσεων, αλλά και των δημοσιευμάτων βλ. το σαιτ http://angryarab.blogspot.com.cy/ ]

Στη συγκεκριμένη περίπτωση πάντως, η άτσαλη κίνηση μάλλον λειτούργησε σαν μπούμερανγκ. Αν ο στόχος της να διαρκέσει τον Λίβανο και να δημιουργήσει ένα είδος αντιπαράθεσης με στόχο την Χιζμπολάχ, η αποτυχία ήταν κραυγαλέα… Η Χιζμπολάχ και ο Νασραλάχ, ο ηγέτης, της εμφανίστηκαν σαν μέρος της λιβανέζικής εθνικής ενότητας και σαν φωνές νηφαλιότητας και σοβαρότητας – σε αντίθεση με την τσαπατσουλιά, όπως φάνηκε, των Σαουδαράβων που διέταξαν ένα πρωθυπουργό να διαβάζει σαν τιμωρημένο παιδάκι από προ-αποφασισμένο κείμενο..

 Αξίζει να αναφερθεί ότι και το Ισραήλ είχε ξεκινήσει μια διαδικασία ένταση με τα την Χιζμπολάχ στα σύνορα. Ενδεχομένως, όμως, το φιάσκο της σαουδαραβικής επέμβασης να αποθάρρυνε το Ισραήλ από επέμβαση. Υπάρχει βέβαια και η ήττα του 2006.. και το ευρύτερο κόστος..

Τελικά, ο Χαρίρι αφέθηκε να πάει Γαλλία. Και αναμένεται να φανεί πως το παίξει τώρα. Για να τον αφήσουν οι νέες σαουδαραβικές αρχές θα πρέπει να έχει δεσμεύσει μέρος της περιουσίας του, αλλά και να συμφώνησε σε βασικούς ορούς – αφού η οικογένεια του έμενε/μένει στη Σαουδική Αραβία [ ο ίδιος έχει διπλή υπηκοότητα]…

Σε μια πρόσφατη εξέλιξη κυκλοφόρησε [στους Times] ότι οι Σαουδάραβες εμπόδισαν την Ιορδανία να δεχθεί τον Χαρίρι:

Hariri sought asylum in Jordan, according to the Times

“Mr. Hariri reached out to Jordan with a request to go to Amman as a safe haven, a Western official said. The request was denied, the official said, because the Saudis had pressured Jordan not to accept him.”

PS Why would the Times bury this major story at the end of the article and not even place in the headline?»

http://angryarab.blogspot.com.cy/2017/11/hariri-sought-asylum-in-jordan.html

Αν και από το εσωτερικό της Σαουδικής Αραβίας, οι πληροφορίες λένε ότι οι συλληφθέντες πρίγκηπες, θα αφεθούν ελεύθεροι με τον όρο να μεταβιβάσουν μέρος της περιουσίας στην βασιλική οικογένεια, στο εξωτερικό η εικόνα των επεμβάσεων είναι πλήρης αποτυχία. Από το πόλεμο στην Υεμένη που απειλεί, πια, τη Σαουδική αραβικά και με διερευνόμενο μέτωπο και με μια διεθνή εικόνα ως κράτος που προκαλεί γενοκτονία, μέχρι το φιάσκο του εμπάργκο με το Κατάρ [το οποίο σπρώχτηκε σε συμμαχία με Τουρκία- Ιράν] η νέα διοίκηση στην Ριάντ, δεν φαίνεται να έχει πολλούς συμμάχους..

Σε αυτό το πλαίσιο, η πιθανότητα να δοκιμάσει η Σαουδική Αραβία  ένα είδος οικονομικού εκβιασμού εναντίον του Λιβάνου [περιορισμό λ.χ. των αποστολών κεφαλαίων από Λιβανέζους που εργάζονται στη Σαουδική Αραβία, είναι μεν υπαρκτή, αλλά με το κλίμα που διαμορφώθηκε μάλλον, θα εκθέσει ακόμα περισσότερο την μοναρχία, παρά την Χιζμπολάχ κοκ..

Και έτσι, τα δυτικά ΜΜΕ πέρασαν από το άγχος της συγκάλυψης της πιο φεουδαρχικής μορφής διακυβέρνησης, στη δικαιολόγηση ενός πραξικοπήματος – αγνώστων μέχρι τώρα προθέσεων και προεκτάσεων

Και ενώ τα δυτικά ΜΜΕ αγχώνονταν πώς να συγκαλύψουν όλη αυτήν την περιπέτεια με την Σαουδική Αραβία [πιστό συμμαχο της Δύσης, αλλά και το πιο αυταρχικό και ίσως το μόνο φεουδαρχικό καθεστώς στον πλανήτη], ξαφνικά η διαδικασία διάδοχης στη Ζιμπάμπουε εξελίχθηκε σε ένα είδος πραξικοπήματος. Και τότε, τα δυτικά ΜΜΕ που αντιπαθούν τον Μουγκάμπε και για τον αντι-αποικιακό του ρόλο, αλλά και για την στήριξη του στην επιστροφή γης από τους λευκούς στην μαύρη πλειοψηφία, ξεσάλωσαν… Το παράδοξο είναι ότι η Ζιμπάμπουε παρά τις πολιτικές τις διαφωνίες με την Δύση, έχει μια λειτουργική δημοκρατία [γίνονται εκλογές – όπως και στην Ινδία όπου διατηρήθηκε το σχετικά θεσμικό πλαίσιο – και φαίνονται να λειτουργούν ανεξάρτητοι θεσμοί όπως ΜΜΕ και δικαστήρια. Σε αυτό το πλαίσιο, η επέμβαση του στρατού δεν ήταν κάτι το συνηθισμένο… Απειλούσε ένα είδος θεσμικής παράδοσης. Αλλά το θέμα αυτό δεν προβλήθηκε καν..

Το ξέσπασμα της αντιπαράθεσης ξεκίνησε με αφορμή την διαδοχή του γηραιού Μουγκάμπε. Την θέση του διεκδικούν στα πλαίσια του κόμματος του, η γυναίκα του [σαφώς νεαρότερη από τον άντρα της] και ο μέχρι πρόσφατα αντιπρόεδρος. Φαίνεται ότι οι στρατιωτικοί είναι με τον αντιπρόεδρο, έτσι μετά την αναγκαστική, όπως φάνηκε, παραίτηση του, ο στρατός απείλησε με επέμβαση, την οποία έκανε τελικά..

Με δεδομένο, βέβαια, ότι η επέμβαση γίνεται μέσα στα πλαίσια διαμάχης στο κυβερνητικό στρατόπεδο, ο σεβασμός στον Μουγκάμπε υπάρχει και έτσι όχι μόνο δεν υπήρξε σύλληψη, αλλά αφέθηκε να κάνει και επίσημες επισκέψεις – αν και η πίεση να αφήσει τον τέως αντιπρόεδρο να σχηματίσει κυβέρνηση [ο υποψήφιος να είναι επικεφαλής της μεταβατικής κυβέρνησης;] ακούγεται ότι είναι ισχυρή..

Μπορεί ο στρατός να τα βάλει με την εικόνα του Μουγκάμπε;

Και αν το κάνει με ποιούς θα συμμαχήσει; Υπάρχει, βέβαια, η λευκή κοινότητα με εξωτερική δυτική στήριξη, αλλά είναι μειονότητα και η οποία στήριξη τους θα βοηθήσει την πλευρά αυτών που θέλουν να ανακηρύξουν τον Μουγκάμπε ήρωα και στα γεράματα..

Υπάρχει επίσης και μια εσωτερική αντιπολίτευση, η οποία διαμαρτύρεται ότι δεν είναι δίκαιες οι εκλογές – αν και οι κατηγοριες δεν τεκμηριωθηκαν. Σε αυτούς ποντάρει η Δύση..

Και υπάρχει βέβαια και ο όγκος των οπαδών του κυβερνώντος κόμματος και του Μουγκάμπε- ο οποίος θα φανεί πώς θα εξελιχθεί και τι θα στηρίξει στις επόμενες εκλογές..Για τη ώρα πάντως ο αντιπρόεδρος φαίνεται να ελέγχει το κόμμα το οποίο ζήτησε από τον Μουγκαμπε να παραιτηθεί..

Αλλά ο Μουγκάμπε έχει και άλλους αντίπαλους. Η Νότιος Αφρική δεν έβλεπε επίσης με καλό μάτι την εξουσία του – στη ρητορική διάσταση τον έβλεπαν ως ένα υπόλοιπο του παρελθόντος [ ο Μαντέλα είχε αποχωρήσει λ.χ. από την εξουσία ως πρότυπο] ως ένα εμπόδιο στη διεύρυνση της νοτιοαφρικανικής επιρροής..

Τώρα ανοίγει το παιχνίδι – αλλά με μια απώλεια για τη δημοκρατική παράδοση. Η επέμβαση του στρατού και οι συνέπειες της θα διαφανούν..

Αλλά η στάση των διεθνών ΜΜΕ δείχνει επίσης ότι η κατάσταση είναι gloves off σε πολλές περιοχές του πλανήτη..