100 χρονιά από το 1917 – ο μοντερνιστικός σοσιαλισμός που προέβλεψε το μέλλον: Η «παράδοξη» [;] νοσταλγία του σοσιαλισμού… ή η ανακάλυψη ότι όντως ο οργασμός ήταν πιο συχνός και πιο απολαυστικός στον σοσιαλισμό – και ιδιαίτερα για τις γυναίκες. Από την σαρωτική αλλαγή κοινωνικού συστήματος, στο τέλος της αποικιοκρατίας και τη διάχυση της αρχής της ισότητας, μέχρι τον απελευθερωμένο ερωτισμό και την νοσταλγία του αντι-ρατσισμού [ή όταν το lifestyle ανακαλύπτει ότι οι οργασμοί στο σοσιαλισμό ήταν περισσότεροι και η ζωή πιο χαλαρή και ..πιο αθώα]
Η κληρονομιά της επανάστασης στα 100 της χρόνια…
Στα 100 χρονιά
της Γαλλικής Επανάστασης το 1889, στήθηκε ένα τεχνολογικό θέαμα [από τον πύργο
του Άιφελ μέχρι τη Διεθνή έκθεση] ως ύμνος στον ορθολογισμό και το «ανθρώπινο
πνεύμα». Η κοινωνική και πολιτική διάσταση της επανάστασης είχε εν μέρει
δικαιωθεί, υπήρχε ένα δημοκρατικό πολίτευμα και είχε καταργηθεί οριστικά η
μοναρχία. Αλλά η ένταση της ταξικής διαμάχης παρέμεινε βαθιά όπως αποκαλύφθηκε
με την αιματηρή καταστολή της Κομμούνας μόλις 18 χρόνια πριν, το 1871], αλλά
και η κοινωνική αντιπαράθεση, όπως αποκαλύπτονταν με την υπόθεση Ντρέϊφους.
Ουσιαστικά, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι η Γαλλική Επανάσταση νίκησε
πραγματικά το 1945, όταν μετά από εκείνη την επική σύγκρουση, οι αρχές της
επανάστασης καθιερωθήκαν ως αρχές της κοινωνίας, και το ιδεολογικό της πλαίσιο
ως η νέα ηγεμονική κουλτούρα… Συγκριτικά, η Ρωσική Επανάσταση δεν είχε τέτοια
θεάματα. Η ακτινοβολία της, ωστόσο, παρά τη δεδομένη επίθεση εναντίον της
ανάλογη δέχθηκε και η Γαλλική, παραμένει εντυπωσιακά ανθεκτική, αν όχι εξίσου
εντυπωσιακά διαχυτική. Όταν λ.χ. ο κρατικός σοσιαλισμός ξηλώθηκε στην ευρωπαία,
και οι αντίπαλοι κήρυξαν το τέλος της Ιστορίας, ο σοσιαλισμός επανήλθε ως
διεθνής τάση μέσω Λατινικής Αμερικής [από τους Ζαπατίστας μέχρι τους
Τσαβίστας], και μετά από και τα δεδομένα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, η
ύπαρξη ενός κράτους που διεκδικεί την καταγωγή του από την έμπνευση της ρωσικής
επανάστασης, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, αναδύεται ως βασικός οικονομικός
πρωταγωνιστής στο παγκόσμιο σύστημα. Θα μπορούσε, βέβαια, να πει κάποιος,
επικαλούμενος τις πολλαπλές εκδοχές για τον «σωστό» σοσιαλισμό, ότι η Κίνα δεν
είναι, πια, η Κίνα του Μάο κοκ. Ναι, αλλά η επιμονή στη σχεδιασμένη οικονομία
[με ανοίγματα στην καπιταλιστική αγορά, αλλά με βασικό ρόλο της πολιτείας στη
διαχείριση της οικονομίας] και στην επωνυμία σοσιαλισμός, είναι επίσης
ενδεικτικά. Άλλωστε και το κράτος ευημερίας στην δυτική Ευρώπη καθιερώθηκε μετά
το 1945 ως τρόπος αντιμετώπισης της γοητείας του σοβιετικού μοντέλου. Χωρίς
τέτοιο πρότυπο η κρίση του 2008 λ.χ. μετατράπηκε σε άσκηση επιβολής
νέο-αποικιακών μηχανισμών στην ΕΕ μέσω της επιβολής της λιτότητας για
κοινωνικοποίηση των ζημιών των τραπεζών. Ο σοσιαλισμός λειτουργούσε και
εσωτερικά, αλλά σαν πρότυπο και εξωτερικά..
Αν η Γαλλική
Επανάσταση διατηρήθηκε, στις δεκαετίες της δαιμονοποίησης της, ως «ιδέα» και
«πνεύμα» του Διαφωτισμού, και πιο σταδιακά ως πίστη στη Δημοκρατία και την
ισονομία, η Ρωσική επανάσταση, η οποία πολιτιστικά συμβάδισε περισσότερο με τον
Μοντερνισμό, παρά τον Διαφωτισμό, πρότεινε μια ριζική αλλαγή στην διαχείριση
της τεχνολογίας και της οικονομίας – την ορθολογική διαχείριση με βάση τη
συλλογική συμμετοχή.
Και
ένα τέτοιο εγχείρημα είναι εξελικτικό άλμα για την ανθρωπότητα που ακόμα
ανακαλύπτει τώρα ότι όλοι οι άνθρωποι είναι βασικά ίδιοι και ζούμε σε μια κοινή
οικολογική μοίρα. Οπότε το σοβιετικό ρήγμα του 1971, ήταν ο θεμελιακός λίθος
μιας νέας αντίληψης που ακόμα διαχέεται ως συνείδηση, και εφαρμόζεται ως
πρακτική αποσπασματικά. Αλλά αναπόφευκτα με την νέα τεχνολογία της πληροφορικής,
αλλά και της γνώσης της οικολογικής κοινής μοίρας… Εν μέρει ο σοσιαλισμός
βασίζεται στην υπό ανάπτυξη ακόμα τεχνολογία θα μπορούσε να πει κάποιος. Όμως,
σε πολιτικό επίπεδο ο σοσιαλισμός σήμαινε πάνω από όλα τη ριζική ανατροπή της
κατάκτησης και ελέγχου του πλανήτη από την αποικιοκρατία. Αυτό που ο Λένιν
προσδιόρισε ως αδύνατο κρίκο στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα, έδωσε τη δυνατότητα
ενός ρήγματος που άλλαξε δραματικά τον κόσμο.
Το μοντέλο των
μπολσεβίκων έγινε πρότυπο αλλαγής του κόσμου, ο κομμουνισμός απέκτησε την αύρα
της επικής ιστορικής κίνησης, και τα πιο κομβικά σημεία του τέλους της
ιεραρχικής δόμησης του κόσμου έχουν τη σφραγίδα είτε της στήριξης της
Σοβιετικής Ένωσης, είτε της αύρας της κομμουνιστικής παρέμβασης/ακτιβισμού: από
το Βιετνάμ στην Κούβα, από τον αντιρατσιστικό αγώνα [και το τέλος του
άπαρτχάιντ] και την κατάργηση της αποικιοκρατίας στην Αφρική …
Μια παράδοξη νοσταλγία..Οταν το μέλλον των αντίπαλων της
επανάστασης ανακαλύπτει την αλήθεια της, ετεροχρονισμένα, καθώς η διάχυση
γίνεται πια υπόγεια
Η επίθεση για
ανατροπή του σοσιαλισμου ήταν όμως κάπως παράδοξη. Ενώ η Γαλλική Επανάσταση
ηττήθηκε [αρχικά εκ των έσω] με τη βία των οπλών, η ρωσική εκδοχή του
σοσιαλισμού, η οποία ξερίζωσε ως ριζοσπαστική κίνηση, τη σαβούρα του
παρελθόντος από την ανατολική Ευρώπη [με τους αριστοκράτες, του βασιλιάδες κοκ]
μέχρι την Άπω Ανατολή, απονεμήθηκε ως κάτι το στατικό από ένα είδος
μεταμοντέρνας αισθητικής, η οποία γεννήθηκε και πάλι από την αριστερά την
δεκαετία του 1960.. Αλλά τη δεκαετία του 1960 μετατράπηκε σε ένα είδος
εμπορεύσιμου lifestyle, το
οποίο θα κυριαρχούσε και στην αριστερά της δύσης την εποχή της ήττας μετά το
1989-90.. Σε αυτό το πλαίσιο, ο σοσιαλισμός παρουσιαζόταν ως κάτι μουντό,
πληκτικό κοκ. Η σχεδόν απέλπιδα προσπάθεια εκείνων των πληθυσμών στην ανατολική
Ευρώπη να φέρουν το χαμένο παρελθόν πίσω με την επανεκλογή των [τέως πια]
κομμουνιστών στην εξουσία, αφέθηκε χωρίς καν σχολιασμό. Όμως η νοσταλγία
έμεινε. Και σήμερα, παίρνει παράδοξες μορφές..
Σε ένα κειμενο
της Wall street Journal λ.χ. για την ακροδεξιά εκδήλωση στην Πολωνία,[1]
στην οποία εμφανίζονται ανοιχτά, πια, οι νεοφασιστικές οργανώσεις με τη δική
τους νοσταλγία του μεσοπολέμου [αλλά διεκδικώντας στον μπερδεμένο κόσμο του
συντηρητισμού που απλώνει ακόμα η καθολική εκκλησιά, τον παλιό, σοσιαλιστικό,
ρόλο του κράτους συντονιστή στην οικονομία που θα εθνικοποιεί επιχειρήσεις για
το κοινό καλό – αλλά αυτό το κοινό καλό πια μετατρέπεται σε επιλεκτικά
ρατσιστικό], ο δημοσιογράφος απορούσε γιατί μια μερίδα της νεολαίας καταφεύγει
σε ένα αντιφατικό ακροδεξιό λόγο, ενώ οι σε μεγαλύτερη ηλικία είναι πιο
«φιλελεύθεροι». Ο αντιρατσισμός είναι μέρος της προοδευτικής απόχρωσης που
άφησε στο lifestyle η
αρχική αριστερή στιγμή της δεκαετίας του 1960 – όμως η ονομασία «φιλελεύθερη
στάση» πηγάζει από την ηγεμονική ιδεολογία της εφημερίδας. Την πραγματική
αντίθεση στο ρατσισμό την είχε προβάλει η αριστερά [και στη Δύση οι
κομμουνιστές πάλεψαν πρωτοποριακά ενάντια στο ρατσισμό, όπως φαίνεται και από
τις ΗΠΑ] – οπότε οι μεγαλύτερες γενιές των πολωνών, προφανώς, ήταν πιο
«φιλελεύθερες» ακριβώς γιατί έζησαν και μεγάλωσαν επι σοσιαλισμού – ενώ μια
μερίδα των νεότερων γενεών καταναλώνει το φόβο και το μίσος, τα ίδια συμπτώματα
που γέννησαν και το φασισμό των μεσοπόλεμο. Και η Δύση άλλωστε περίβαλε με «φιλελεύθερο»
μανδύα την πρώτη επίθεση/πραξικόπημα της ακροδεξιάς σε ευρωπαϊκό έδαφος, το
πραξικόπημα στην Ουκρανία το 2014. Και εκεί και πάλι, πρώτα η αριστερά, με
σύνθημα την υπεράσπιση του Λένιν [ως άγαλμα πια], βγήκε στους δρόμους..
Η σεξουαλική επανάσταση, ιδιαίτερα των γυναικών, ήταν τελικά
σοσιαλιστική;
Η κρυφή
νοσταλγία, όμως, για τον σοσιαλισμό που χάθηκε έχει μια ευρύτερη αύρα… Σε μια
πρόσφατη δημοσίευση στην New York Times [για την επέτειο της Ρωσικής Επανάστασης] μια ερευνήτρια
επανέλαβε με τεκμήρια από συνεντεύξεις με γυναίκες στις τέως σοσιαλιστικές
χώρες της Ευρώπης, αυτό που είναι γνωστό, αλλά λογοκρίνεται. Ότι η απελευθέρωση
της γυναίκας ξεκίνησε από την υποτιθέμενη μουντή ατμόσφαιρα του σοσιαλισμού.
Και ξαφνικά, στις αναφορές προκύπτει μια νέα συνθετική στιγμή: ο σοσιαλισμός
πρόσφερε την άνεση, όχι απλώς για ισότητα, αλλά και για καλύτερους οργασμούς,[2]
όμως με ένα επίσης ρομαντικό, τρυφερό πλαίσιο σχεδόν «αθωότητας»…
Αυτήν
την αναφορά στην «αθωότητα» των πολιτών των σοσιαλιστικών χωρών, την απαθανάτισε
ένας κοινωνιολόγος το 2009, προσπαθώντας να ερμηνεύσει την νοσταλγία των ανατολικογερμανών για τη χώρα
που έχασαν: όταν έπεσε το τείχος, οι ανατολικογερμανοί πήγαιναν στα sex shops του
δυτικού Βερολίνου με τις οικογένειες, και παιδια, για να δουν τί είναι χωρίς να
υπάρχει ο πουριτανικός φόβος των δυτικών. Ήταν μια αθωότητα[3]
οικοδομήσεων σε μια κουλτούρα που δεν φοβόταν το γυμνό σώμα, που δεν θεωρούσε
την σεξουαλικότητα κάτι το κακό… Ακόμα και όταν οι πόρνες από τη δυτική Γερμάνια
εμφανίστηκαν στην ανατολική, το κυρίαρχο σχόλιο ήταν ποσό ευγενικοί ήταν οι
ανατολικογερμανοί άντρες:
«Caravans of prostitutes parked
outside dilapidated eastern cities and downmarket sex shops opened their doors,
although their legal status was still uncertain.
"The girls liked East German
guys because they were gentle and timid, but complained about Westerners who
thought their money could buy anything," said Förster, whose club was
located near one of the mobile brothels.”
Και τα χρόνια
που ακολουθήσαν, οι ανατολικογερμανοί ανέπτυξαν την νοσταλγία, την αγάπη για
αυτό που έχασαν και δεν μπορούσαν, πια, να το πάρουν πίσω. Το σεξ έστω, που
ήταν χαλαρό και οργασμό, αντί απλώς μια «πάλη στο κρεβάτι» για επικράτηση [όπως
το έθεσε ένα από τα κλασικά κείμενα της σεξουαλικής απελευθέρωσης της δεκαετίας
του 1960 – «Η πολιτική του Οργασμού»]
..Σήμερα είναι
πια γνωστό, παρά την δαιμονοποιηση, ότι οι γυναίκες στην Λαϊκή Δημοκρατία της
Γερμανίας είχαν περισσότερα δικαιώματα. Και με βάση τις έρευνες που έγιναν
..είχαν όντως και περισσοτέρους οργασμούς από τις γυναίκες στη δυτική [και
τελικά ανοργασμική] Γερμανία..
«Better access to higher education
and jobs along with free abortion and contraception and generous family
policies favored a less traditional role for women in the East than in the West
at the time.
And in bed, women took the
initiative more often and reached orgasm more often than their Western
counterparts, at least according to polls taken then.
"Eastern women did not talk
about their orgasm for hours, they just let themselves go," Starke said. «
Στο πιο πρόσφατο
κείμενο των New York Times, η εστίαση επικεντρώνεται στο «σκοτεινό αντικείμενο του
πόθου» σύμφωνα με το δυτικό φαντασιακό:
«Μερικοί
μπορεί να θυμούνται ότι οι γυναίκες του ανατολικού μπλοκ απολάμβαναν
περισσότερα δικαίωμα και προνόμια από τις γυναίκες στις φιλελεύθερες
δημοκρατίες, και αυτά στηρίζονταν σε κρατικές επενδύσεις στην εκπαίδευση τους
και στην πλήρη ένταξή τους στον κόσμο της εργασίας, γενναιόδωρες απολαβές
μητρότητας και εγγυημένη παροχή συστήματος παιδικής φροντίδας. Αλλά υπήρχε και
ένα πλεονέκτημα που δεν έχει προβληθεί όσο του αξίζει. Οι γυναίκες στον
κομμουνισμό απολάμβαναν περισσότερη σεξουαλική ηδονή..
Μια
συγκριτική κοινωνιολογική μελέτη γυναικών από την ανατολική και τη δυτική
Γερμανία, η οποία έγινε μετα την ενοποίηση βρήκε ότι οι γυναίκες από την
ανατολική Γερμανία είχαν τουλάχιστον διπλάσιους οργασμούς από όσους οι γυμνικές
στη δυτική. Οι ερευνητές έμειναν άφωνοι από την εντυπωσιακή διαφορά…»[4]
Με μια έννοια,
λοιπόν, ο πρώτος πυρήνας ενός είδους φεμινιστικής ουτοπίας με τις γυναίκες, όχι
απλώς να έχουν ισότητα στην εργασία, αλλά και πρωτοβουλία στο κρεβάτι και
διπλάσιους οργασμούς από τις οικοκυρές της κατανάλωσης στη Δύση, ήταν ο
σοσιαλισμός. Όπως ανάλογη πρώτη και πρωτοποριακή ουτοπική εφαρμογή ήταν και ο
αντι-ρατσισμός…
Όπως φάνηκε και
από τη Γαλλική Επανάσταση, το επαναστατικό ρήγμα παίρνει καιρό να διαχυθεί –
και η νίκη εμφανίζεται μέσα από τη ροή της ιστορίας, όταν αυτό που
δαιμονοποιείτο πριν, υιοθετείται ως αυτονόητο [η ισότητα από την Γαλλική
Επανάσταση, η διάχυση της ισότητας στην οικονομία με διεκδικήσεις προστασίας
των ανθρώπων και οικονομικά, αλλά και η οικοδόμηση ενός κόσμους χωρίς ιεραρχίες
φύλου, χρώματος κοκ, όπως πρόβαλε ο μοντερνισμός σοσιαλισμός που γεννήθηκε το
1917.. και που διαχέεται ακόμα και στο φαντασιακό των αντιπάλων του, πια, ως
νοσταλγία..
Όταν το παραδέχονται και οι New York times..
Ιδού και ένα
εκτενές απόσπασμα από το κείμενο των Τάιμς – με συγκριτικές μάλιστα αναφορές
αναμεσά στις μητέρες που έζησαν εκείνη την περίοδο της χαλαρής ζωής με
ρομαντικές αποχρώσεις και οργασμούς ως φυσική έκφραση των σωμάτων, αντί ως
αναζήτηση καταναλωτικής επιβεβαίωσης της εσωτερικής αναστολής/καταστολής… Ή ως
μια εμπειρία για την οποία δεν υπάρχει χρόνος στην μόνιμη αβεβαιότητα της
ελαστικής εργασίας και των περικοπών. Όπως στην Δύση σήμερα..
«Some
might remember that Eastern bloc women enjoyed many rights and privileges
unknown in liberal democracies at the time, including major state investments
in their education and training, their full incorporation into the labor force,
generous maternity leave allowances and guaranteed free child care. But there’s
one advantage that has received little attention: Women under Communism enjoyed
more sexual pleasure.
A
comparative sociological study of East and West Germans conducted after
reunification in 1990 found that Eastern women had twice as
many orgasms as Western women. Researchers marveled at this disparity in
reported sexual satisfaction, especially since East German women suffered from
the notorious double burden of formal employment and housework. In contrast,
postwar West German women had stayed home and enjoyed all the labor-saving
devices produced by the roaring capitalist economy. But they had less sex, and
less satisfying sex, than women who had to line up for toilet paper.
[…]
Consider
Ana Durcheva from Bulgaria, who was 65 when I first met her in 2011. Having
lived her first 43 years under Communism, she often complained that the new
free market hindered Bulgarians’ ability to develop healthy amorous
relationships.
“Sure,
some things were bad during that time, but my life was full of romance,” she
said. “After my divorce, I had my job and my salary, and I didn’t need a man to
support me. I could do as I pleased.”
Ms.
Durcheva was a single mother for many years, but she insisted that her life
before 1989 was more gratifying than the stressful existence of her daughter,
who was born in the late 1970s.
“All she
does is work and work,” Ms. Durcheva told me in 2013, “and when she comes home
at night she is too tired to be with her husband. But it doesn’t matter,
because he is tired, too. They sit together in front of the television like
zombies. When I was her age, we had much more fun.”
Last year
in Jena, a university town in the former East Germany, I spoke with a recently
married 30-something named Daniela Gruber. Her own mother — born and raised
under the Communist system — was putting pressure on Ms. Gruber to have a baby.
“She
doesn’t understand how much harder it is now — it was so easy for women before
the Wall fell,” she told me, referring to the dismantling of the Berlin Wall in
1989. “They had kindergartens and crèches, and they could take maternity leave
and have their jobs held for them. I work contract to contract, and don’t have
time to get pregnant.”
This
generational divide between daughters and mothers who reached adulthood on
either side of 1989 supports the idea that women had more
fulfilling lives during the Communist era. And they owed this quality of life,
in part, to the fact that these regimes saw women’s emancipation as central to
advanced “scientific socialist” societies, as they saw themselves.
Although
East European Communist states needed women’s labor to realize their programs
for rapid industrialization after World War II, the ideological foundation for
women’s equality with men was laid by August Bebel and Friedrich Engels in the
19th century. After the Bolshevik takeover, Vladimir Lenin and Aleksandra
Kollontai enabled a sexual revolution in the early years of the Soviet Union,
with Kollontai arguing that love should be freed from economic considerations.»
[1]
The Radical Camp’s followers argue, on their social-media accounts and in their
literature, that the influx of Syrian refugees into Europe is part of a
conspiracy driven by Jewish financiers, who are working with Communists in the
European Union to bring Muslims into Europe, and with them, Shariah law and
homosexuality.
[2] Σε
αντίθεση, αν το δει καποιος συγκριτικά, με την κρίση τωρά που εμείωσε τη
σεξουαλική δραστηριότητα γενικότερα τζιαι την ποιότηταν του σεξ όπως ήδη
εδημοσιοποίηθηκεν
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου