Σύγκρουση συμφερόντων και βαθύ κατεστημένο: Τα τεκμήρια που μερικοί θέλουν να λογοκρίνουν.. Οι ενοχές της αρχισυνταξίας του Φιλελευθέρου ή γιατί τρέχουν οι Μιχαηλίδης και η Ταραμουντά σαν φερέφωνα του κατεστημένου να συγκαλύψουν τον Αναστασιάδη και να λογοκρίνουν τη συζήτηση για τα ψέματα του «δεσμεύομαι» και τη διαπλοκή [του συμπέθερου και όχι μόνο] στον τραπεζιτικό τομέα:

[ήταν η αρχισυνταξία του Φιλελευθέρου που στρατεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2013, όταν ο Αναστασιάδης απειλούσε στο τηλέφωνο ότι ήταν η «μεγαλύτερη πουτάνα της πολιτικής», για να εμποδίσει τη διερεύνηση της σύγκρουσης συμφερόντων στο ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου,

των διορισμένων πελατών του δικηγορικού του γραφείου, αλλά και του ημέτερου του Φιλελευθέρου [και της αρχιεπισκοπής]

Η πρώτη συζήτηση για τις αποκαλύψεις Δημητριάδη σε σχέση με το κούρεμα και το γεγονός ότι ο Αναστασιάδης ήξερε για τις εκροές του συμπέθερου πριν το κούρεμα, ξεπέρασαν τον αρχικό σκόπελο της απόλυτης λογοκρισίας που υπήρχε το 2013. Ο κ. Δημητριάδης έδωσε μερικές συνεντεύξεις, το sigma live παρέθεσε τις απόψεις, το tvone μετέδωσε και την δηλωση-απάντηση του Δημητριάδη στις προσπάθειες του προεδρικού να λογοκρίνει το θέμα.[1] Και την Τρίτη, ο Φιλελεύθερος είχε ένα δημοσιογραφικό κείμενο για τις συζητήσεις με τίτλο «άναψε φωτιές με το βιβλίο του: « Άνω – κάτω το πολιτικό σκηνικό έκανε ο Πανικος Δημητριάδης». Την επομένη, όμως, η αρχισυνταξία σε μια κίνηση που θύμιζε μέρες του 2013, εξαπέλυσε με συντονισμένη επίθεση λογοκρισίας με μια τριπλή επίθεση από αντίστοιχες στήλες – του διευθυντή σύνταξης, Α. Μιχαηλίδη, της επίσης αρχισυντάκτριας [της κυριακάτικης έκδοσης] Α. Ταραμουντά, και της Χ. Χατζηδημητρίου που απέδειξε την πειθήνια στάση της όταν...το απαιτούν οι καιροί και τα συμφέροντα της επιχείρησης και του αφεντικού..

Οι λόγοι της ξαφνικής επίθεσης ίσως να είχαν να κάνουν με την άμεση επικαιρότητα – μετά από τις αποκαλύψεις του βιβλίου για το κούρεμα [ότι ήξερε ο Αναστασιάδης από τις 4 Μάρτιου, και ότι ήξερε επίσης για τις εκροές του συμπέθερου] η συζήτηση μετακινήθηκε και στον Σεπτέμβριο του 2013 – στην τότε επίθεση του Αναστασιάδη, αλλά και στο γεγονός ότι αναφέρεται ότι ο τέως διοικητής της Κεντρικής, ο κ. Αυξέντιου, είχε με κάποιο τρόπο συμμετάσχει στις πιέσεις για παραίτηση – σε μια περίοδο , που όπως θα δούμε πιο κάτω, το κεντρικό ζήτημα ήταν η διερεύνηση ή όχι της σύγκρουσης συμφερόντων των διορισμένων μελών του ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου. Και ο κ. Αυξέντιου [διοικητής της Κεντρικής και κατά τη διάρκεια του σκανδάλου του χρηματιστήριου – όπου δεν έκανε απολύτως τίποτα για να διερευνήσει το σκάνδαλο - φαίνεται να έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τον Φιλελεύθερο, την κ. Μ. Μακρίδου λ.χ., και έτσι τυγχάνει γενικώς προστασίας. Αλλά ο Φιλελεύθερος, όπως θα δούμε πιο κάτω, έχει μια ευρύτερη τάση να προστατεύει ημέτερους, όταν πρόκειται για σύγκρουση συμφερόντων. Πολεμά με νύχια και με δόντια – και συστρατεύονται, τότε, πειθήνια, διάφοροι..

Τα δεδομένα της εξαπάτησης έχουν ήδη καταγραφεί και στα διεθνή ΜΜΕ και από όλους τους εξωτερικούς παρατηρητές - από το «δεσμεύομαι», ενώ ο ίδιος ο Αναστασιάδης προωθούσε το καθολικό κούρεμα, μέχρι το ότι η συμπεριφορά του χαρακτηριζόταν από εμφανή διαπλοκή την προσπάθεια εξυπηρέτησης «ημέτερων»

Η συντονισμένη επίθεση ήταν κάπως παράδοξη, επιφανειακά, αφού ουσιαστικά δεν υπήρχε κάτι, ούτε στην επικαιρότητα, ούτε στα ιδιά τα κείμενα τους[2] που να αμφισβητεί όσα είπε ο κ. Δημητριάδης – ιδιαίτερα το ότι ήξερε για το κούρεμα ο κ. Αναστασιάδης από τις 4 Μάρτιου, και άρα έλεγε συνειδητά ψέματα με το «δεσμεύομαι», και ότι ήξερε επίσης ότι ο συμπέθερος θα έβγαζε λεφτά [για να αποφύγει το κούρεμα] εκτός, ενώ ο ίδιος πήγαινε για να συμφωνήσει κούρεμα – για τους υπόλοιπους. Αυτά είναι γεγονότα που έχουν επίσης αναφερθεί και τεκμηριωθεί από διεθνείς ανταποκρίσεις [των Financial Times, Wall street Journal, Economist] αλλά και την οδηγία του τότε υπουργού οικονομικών να προετοιμαστεί νομοσχέδιο για το κούρεμα. Ενδεικτικά :

“Cypriot president Nicos Anastasiades originally agreed to a 7 percent levy on deposit amounts above €100,000 and 3 percent below that, but the Germans decided that wasn't enough, according to Peter Spiegel of the Financial Times.”[3]

Και για το κίνητρο ο Economist ήταν επίσης σαφής:

«One target of the investigation will be Michalis Sarris, the finance minister, who resigned on April 2nd after only five weeks in the job. His credibility sank after he agreed, in a first abortive round of bail-out negotiations with the European Union, to impose a “haircut” on small savers with less than €100,000 ($129,000) in their accounts. That would have reduced losses for wealthy Russian account holders whose business provides work for thousands of highly paid Cypriot lawyers and accountants»[4]

Φυσικά, ο Economist έκανε λάθος [υποτιμώντας τη δυνατότητα συγκάλυψης που είχε ακόμα το τοπικό κατεστημένο] ότι θα διερευνάτο ο Σαρρής ή ο Αναστασιάδης [ο οποίος εμφανώς προσπάθησε να προστατεύσει από το κούρεμα, όχι μόνο τους πελάτες του δικηγορικού του γραφείου, αλλά και τον συμπέθερο..

Γιατί, λοιπόν, τόση ευαισθησία στην συγκάλυψη του Αναστασιάδη από τον Φιλελεύθερο; Ο βασικός λόγος είναι η βρώμικη φωλιά των ίδιων των δημοσιογράφων – και του συγκεκριμένου ΜΜΕ όσον αφορά την επίμαχη περίοδο [Σεπτέμβριος 2013] και ιδιαίτερα την συγκάλυψη της διαπλοκής.

Ο εκδότης του Φιλελεύθερου είχε κανει μια από τις σπάνιες δημόσιες παρεμβάσεις του στα τέλη Μαρτίου 2013, με την οποία ουσιαστικά εκβίαζε τους βουλευτές να ψηφίσουν τουλάχιστον το δεύτερο κούρεμα – το ενδιαφέρον ήταν ότι ο Παττίχης απροκάλυπτα επικαλείτο την χειραγώγηση του κοινού – απειλούσε ότι θα έκανε επίθεση ενάντια στους βουλευτές, αν δεν ψήφιζαν όπως ο ίδιος ήθελε. Λίγες φορές έχουμε τέτοιες δημόσιες παραδοχές ότι ένα ΜΜΕ μπορεί να εξαπολύσει συντονισμένη επίθεση..

Και ο Φιλελεύθερος το έκανε και πριν και μετά.

Η επίμαχη φάση που μάλλον θέλει να λογοκρίνει [ή να σπρώξει τη δημόσια συζήτηση της παρακάτω] έγινε τον Σεπτέμβριο του 2013 – 6 μήνες μετά. Σε εκείνο το στάδιο μετά την αρχική σταθεροποίηση του τραπεζιτικού τομέα, τέθηκε θέμα διορισμού μελώνουν ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου. Τον έλεγχο των διορισμών θα τον έκανε ο Πανίκος Δημητριάδης σαν επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας. Μέσα στους κανονισμούς ήταν και το ότι τα άτομα που θα διορίζονταν δεν έπρεπε να έχουν σύγκρουση συμφερόντων. Αυτό λογικά, βέβαια, θα έπρεπε να είναι αυτονόητο – αλλά φυσικά στο κυπριακό διαπλεκόμενο περιβάλλον δεν ήταν. Ο Π. Δημητριάδης είχε ήδη γίνει στόχος, αφού από το καλοκαίρι του 2012 είχε ξεκινήσει μια διαδικασία ερευνών για το πώς οι δύο τράπεζες έφτασαν στο σημείο τον Ιούνιο του 2012 να σπρώξουν την χώρα στο μνημόνιο και να απειλούν με κατάρρευση το κυπριακό τραπεζιτικό σύστημα. Προφανώς, παρά τα όσα ανακοίνωναν και μετέδιδαν τα ΜΜΕ, είχαν πολλούς σκελετούς σκανδάλων στα ντουλάπια τους. Αν και ο Δημητριάδης έδειξε αυτονομία σαφώς από την κυβέρνηση που τον διόρισε, ταυτόχρονα έδειξε και αυτονομία από τα συμφέροντα του κατεστημένου που ήθελαν να λογοκρίνουν τα σκάνδαλα. Και αυτό ήταν το πραγματικό πρόβλημα με τον Δημητριάδη. Δεν ήταν πειθήνιος.

Όταν, λοιπόν, έφτασε η στιγμή για έλεγχο η κυβέρνηση ήθελε να περάσουν οι εισηγήσεις της χωρίς έλεγχο. Προφανώς, ανησυχούσε ότι ο Δημητριάδης θα έκανε το ..ανήκουστο για το βαθύ κατεστημένο – θα ρωτούσε αν υπήρχε σύγκρουση συμφερόντων των διορισμένων με πολιτικούς ή άλλα συμφέροντα.

Και τότε ο Φιλελεύθερος [που από το καλοκαίρι του 2012 μέχρι τότε πρόβαλε στις εσωτερικές οικονομικές σελίδες – όχι φυσικά στα πρωτοσέλιδα - μια σχετικά αντικειμενική εικόνα του τραπεζιτικού σκηνικού με τις απόψεις του κατεστημένου, αλλά και στοιχεία από τις έρευνες που είχε ξεκινήσει ο Δημητριάδης][5] αλλαξε απότομα στάση και άρχισε να εξαπολύσει μια επίθεση εναντίον του Δημητριάδη  ανάλογη με εκείνη της περασμένης εβδομάδας.

Ο λόγος είχε να κανει με τους πελάτες - ολιγάρχες γνωστών δικηγορικών γραφείων, όπως του προέδρου. Αλλά και ημέτερους του εκδότη, όπως και της αρχιεπισκοπής..

Αξίζει να δούμε την συνέχεια εκείνων των πρωτοσέλιδων για να καταλάβει κάνεις το πραγματικό πρόβλημα και της Ταραμουντά [που λειτουργεί σαν η φωνή του ΔΗΣΥ/προεδρικού στην αρχισυνταξία και του Μιχαηλίδη που μαζί με τις ακροδεξιές εμμονές του, λειτουργεί και σαν η φωνή του απορριπτικού κατεστημένου το οποίο εκφράζει και την οικογένεια Παπαδοπούλου σήμερα].

Η Ιστορική καταγραφή της διαπλοκής του Φιλελευθέρου

Προειδοποιητική βολή: 16 Σεπτέμβριου – Πρωτοσέλιδη αναφορά ότι διερευνώνται 2 υποψήφιοι. Αλλά εδώ λείπει το «γιατί», όπως η πιθανή «σύγκρουση συμφερόντων»..

Πάντως το επιτελείο του Φιλελευθέρου φαίνεται να έχει συστρατευθεί – ο Πιν [που αξίζει να αναφερθεί ότι δεν είχε κάνει ούτε νύξη για σκάνδαλα ή ευθύνες τραπεζιτών μέχρι τότε – ανέκαθεν ήταν πιστός στην προώθηση του ηγεμονικού λόγου] συστρατεύεται στην έμμεση απειλή εναντίον του Δημητριάδη [όπως φαίνεται από το σχόλιο κάτω αριστερά – στο σκίτσο  του]: κινδυνεύει το τραπεζιτικό σύστημα [δηλαδή οι ημέτεροι διορισμένοι του εργοδότη[6] και των «μαστόρων» γενικώς] και «τον πληρώνουμε»..

Ήδη, δηλαδή, τροχοδρομείται η παρασκηνιακή απόφαση για καθαίρεση – είναι η περίοδος του τηλεφωνήματος με το «είμαι η μεγαλύτερη πουτάνα της πολιτικής] και ο γελωτοποιός της εξουσίας ρίχνει το θέμα στην πίστα, ή το «πάλκο» που θα έλεγε και η φρασεολογία της κ. Ταραμουντά.

Η επόμενη μέρα, 17 Σεπτεμβρίου: Η επίθεση γίνεται πιο έντονη.

 «Κινδυνεύουν» με διερεύνηση 6 άτομα από τους «επιλεγμένους» ημέτερους της κυβέρνησης και του κατεστημένου. 

Η πειθήνια λογοκρισία: Το πόσοι είναι πελάτες λ.χ. του δικηγορικού γραφείου Αναστασιάδη η άλλων διαπλεκόμενων γραφείων, δεν αναφέρεται πουθενά ..

Μπορεί κανείς επίσης να δει και το γενικότερο κλίμα στην τότε νέα κυβέρνηση – επίθεση ενάντια στην χρήση της κυπριακής στα σχολεία, και ο Ιωνάς δεν βλέπει κανένα κίνδυνο εθνικισμού – θα αλλάξει ρητορική [όπως πάντα με τις δηλώσεις Ιωνά που αναιρούνται από την πραγματικότητα] μετά τη δολοφονία του Φύσσα στην Ελλάδα. Αλλά τότε η συσπείρωση για τα συμφέροντα του βαθέως κατεστημένου περνά από την συγκάλυψη των ακροδεξιών, αλλά και την επίθεση στην χρήση της κυπριακής. Ένα μοτίβο της παλαιο-εθνικοφροσύνης που επιστρατεύεται και πάλι σαν σκόνη στα μάτια..

18 Σεπτεμβρίου. Η τελική επίθεση.

Εδώ ο Φιλελεύθερος αποκαλύπτει πλήρως τον τρόπο με τον οποίο κατασκευάζει υστερίες με fake news. Κινδύνευαν «βαθιά συμφέροντα» και έπεσαν όλα τα κόλπα του επαγγέλματος [παραπληροφόρησης – δαιμονοποίησης] στην πίστα/πάλκο.

Τα ψέματα:

1.    «Υποβόσκει κρίση μέσα στην Κεντρική Τράπεζα». Δεν υπόβοσκε κρίση –

κατασκευάστηκε κρίση, αφού οι διορισμένοι σύμβουλοι και το νέο ΔΣ του προηγούμενου καλοκαιριού ανέλαβαν με σαφή στόχο να ελέγχουν τον Δημητριάδη – και πήραν και τη σκανδαλώδη εξαγορά αύξησης από 1,700 ευρώ σε 30,000 [σκάνδαλα που κανένας στον Φιλελεύθερο δεν τόλμησε να σχολιάσει έστω

2.    Προσβάλλει και προκαλεί με σαφή αναφορά στον Δημητριάδη. Παραπλάνηση, με στόχο την κατασκευή κλίματος υστερίας. Η αναφορά στο κείμενο έχει να κάνει με ένα σημείωμα [όχι του Δημητριάδη]  για την εχθρική στάση των ΜΜΕ. Αυτό εκλαμβάνεται ως «πόλεμος» στα ΜΜΕ. Πώς θα έκανε η Κεντρική πόλεμο στα ΜΜΕ; Ο πραγματικός κίνδυνος ήταν αυτό που είχε γράψει τον περασμένο Απρίλιο ο Πολίτης – η σκέψη-πρόθεση να διερευνηθούν τα δάνεια και τα διαφημιστικά πακέτα. Αλλά αυτό αποκλείστηκε με το νέο συμβούλιο κοκ. Οπότε τί σημαίνει ο τίτλος; Ότι ο Δημητριάδης δεν έπρεπε καν να διαβάζει πώς να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις εναντίον του; Ουσιαστικά, είναι διπλό fake news: παραπέμπει στον Δημητριάδη για ένα σημείωμα που δεν ήταν δικό του – και προσπαθεί να κατασκευάσει υστερία..

3.    Η συνειδητή προσπάθεια κατασκευής υστερίας με παραπλανητικές αναφορές [fake news  και πάλι] είναι επίσης εμφανής με τους δυο υπότιτλους πιο πάνω: για «τα κόμματα» παραβλέποντας ότι δεν ήταν όλα τα κόμματα, αλλά μερικά κόμματα.. Και την αναφορά στους «επιχειρηματίες» τους οποίους «υποψιάστηκε» [δηλαδή κατασκεύασε σαν ψευδογεγονος] ο Φιλελεύθερος, αφού δεν υπήρχε καμία σχετική ανακοίνωση σχετικού οργανισμού..

Στο εσωτερικό το κλίμα είναι ακόμα πιο σαφές. Στην σελίδα 3 είναι λες και η αρχισυνταξία έχει εξαπολύσει τον πόλεμο υπό τις διαταγές του προεδρικού: Ξαφνικά, «προέκυψε θέμα», γιατί είναι καθηγητής με άδεια [τέτοια θέματα δεν τίθεντο προηγουμένως] – ήταν εμφανές ότι αναζητούσαν τρόπους εκφοβισμού του Δημητριάδη – και αυτό θα γινόταν χειρότερο όσο προχωρούσε ο χρόνος..[7] 

Σε μια άλλη περίπτωση κάτι τέτοιο θα ονομαζόταν «τραμπουκισμός». Οι μεγαλο-δημοσιογράφοι ζούσαν ακόμα με την αυταπάτη ότι η συμπεριφορά τους δεν είναι διάφανη. Η προσπάθεια εξυπηρέτησης του προεδρικού είναι εμφανής και στο γεγονός ότι η διερεύνηση της σύγκρουσης συμφερόντων των μελών του ΔΣ της Τράπεζας ονομάζεται στο πρωτοσέλιδο «ιερά εξέταση». Για να γίνει κατανοητό το πλαίσιο, τέτοια φρασεολογία χρησιμοποιεί σήμερα η Αλήθεια και ο Πολίτης [οι δυο συναγερμικές εφημερίδες] για τον Οδυσσέα Μιχαηλίδη που επιμένει στην ανεξαρτησία της ελεγκτικής υπηρεσίας.

 Και στην σελίδα 5, της ίδιας έκδοσης, η κ. Ταραμουντά ξεκαθάρισε τον στόχο του προεδρικού τον οποίο μετέφερε πιστά, όπως άρμοζε στο όλο πλαίσιο των υπηρεσιών που πρόσφερε η εφημερίδα: «Καθαρές αποφάσεις τωρα για την Κεντρική». Φτιάχτηκε το θέαμα κατά παραγγελία, και μετά η πειθήνια δημοσιογράφος καμώνεται ότι εκφράζει άποψη για να λειτουργήσει σαν αντίλαλος αυτού που ήθελε το προεδρικό. Έτσι, λειτουργεί γενικότερα η αρχισυνταξία στην κατασκευή θεαμάτων και υστεριών..

Ο Φιλελεύθερος πρόσφερε υπηρεσίες στον Αναστασιάδη, το δικηγορικό του γραφείο και τους Ρώσους ολιγάρχες. Πολέμησε με νύχια και δόντια να μην γίνει έρευνα για σύγκρουση συμφερόντων. Η αρχισυνταξία έχει αυτούς στους σκελετούς στο ντουλάπι της. Και πολεμά με νύχια και δόντια για να καθυστερήσει την μέρα που η κοινωνία θα εστιάσει τις διάχυτες, έτσι και αλλιώς υποψίες, σε αυτά τα σκάνδαλα ψέματων, χειραγώγησης και διαπλοκής. Αυτά είναι τα προσωπικά κίνητρα των Ταραμουντά – Μιχαηλίδη. Αλλά και ο Φιλελεύθερος ως επιχείρηση είχε και αυτός το δικό του συμφέρον.

..Και το προσωπικό [του εκδότη] /επιχειρηματικό συμφέρον του Φιλελευθέρου – το «κεφάλι του Δημητριάδη» για μια θέση ημέτερου στο ΔΣ, αλλά και μια εν δυνάμει επιχειρηματική συνεργασία. Με την αρχιεπισκοπή

Το αποκάλυψε μέσω της αναδημοσίευσης ενός sums του εκδότη, η Καθημερινή [η ρήξη μεταξύ των εκδοτών είναι ίσως και η μονή ελπίδα σε αυτό το εγκλωβισμένο πληροφοριακά τοπίο να μάθει κανείς τί γίνεται].. Ο εκδότης του Φιλελευθέρου ήθελε ένα συγκεκριμένο διορισμό [πέρα από τις γενικότερες εξυπηρετήσεις] ο οποίος έδενε [θεωρούσε τουλάχιστον] τα συμφέροντα του με αυτά της αρχιεπισκοπής όσον αφορά στη διαφημιστική πίττα.

Και η κ. Ταραμουντά πειθήνια αγωνίστηκε για αυτό [τους συγκεκριμένους διορισμούς» – ήθελε «καθαρές λύσεις» χωρίς έρευνες για συγκρούσεις συμφερόντων. Όταν η επόμενη διοικητής της Κεντρικής, η κ. Γιωρκάτζη, πιάστηκε με σύγκρουση συμφερόντων και ένα ύποπτο συμβόλαιο, δεν υπήρχε πια προθυμία για «καθαρές λύσεις». Μερικοί φαίνεται να προτιμούν να μην γίνονται έρευνες για συγκρούσεις συμφερόντων ημετέρων..

Το πιο κάτω sms  είναι του Ν. Παττίχη, εκδότη του Φιλελεύθερου – όντως στην έκδοση της 18^ης Σεπτεμβρίου πιο πάνω [την εκδοχή της συνολικής επίθεσης] ανακοινώνεται και η απόπειρα συνεργασίας Φιλελεύθερου και Μέγα [του ημέτερου πια αρχιεπισκόπου – όπως φαίνεται να αναφέρεται στο χαρούμενο sms του εκδότη που ακολουθεί]:

Φιλελεύθερος 18 Σεπτεμβρίου 2018, σελίδα 1

Και το μήνυμα:

«Δεν γίνεται να λείπω δυο μέρες στην Αθήνα και επιστρέφοντας να σε βρίσκω πρόεδρο!!! Έχασα πολύ παρασκήνιο – έτσι μου λένε οι του Οικονομικού. Άμεση στροφή στο styling παρακαλώ – Έχω πολύ καλούς να σε βοηθήσουν.

Ο Ζωγραφάκης είναι πολύ καλός φίλος μου και πανέξυπνος, ο Κατσαρός γαμπρός του Πανίκου Χαραλάμπους μας και με αυτόν που έκλεισα τη συμφωνία με τον επίσης «δικό μου» Μακαριότατο και το Μέγκα. Θα έχεις access και πλήρη και σε τηλεόραση μέσω «Φ» πλέον. Θέλω την πρώτη αποκλειστική συνέντευξη εννοείται για «Φ» και Cyprus Weekly. Φιλιά Ν..»

Από Καθημερινή, 17/11/2013, σελ. 8 [στην αρχική του εκδοχή δημοσιεύτηκε στην ίδια εφημερίδα στις 10/11, σελ.2].

Από΄σιει μουγιαν, μουγιάζεται: ή πώς ο Δημητριάδης θυμίζει σε διάφορους την διαπλοκή στην οποία εμπλέκονται.. ήταν ο πρώτος ανεξάρτητος αξιωματούχος που τόλμησε να τα βάλει με το κατεστημένο [τονίζοντας την ανεξαρτησία των θεσμών] – αναγκάστηκε να παραιτηθεί, αλλά άφησε αρκετούς εκτεθειμένους. Σήμερα οι προσπάθειες του Οδυσσέα Μιχαηλίδη έχουν περισσότερη κοινωνική στήριξη και κατανόηση – σαν ιστορική συνέχεια…

Η Ταραμουντά και ο Μιχαηλίδης προσπάθησαν να συγκαλύψουν τις ευθύνες Αναστασιάδη, για να συγκαλύψουν τη δική τους διαπλοκή – διότι η περίφημη φράση «είμαι μεγαλύτερη πουτάνα της πολιτικής» έγινε ακριβώς τον Σεπτέμβριο του 2013, για το θέμα των διορισμών των ημέτερων στο ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου. Και ο Νικολας Παπαδόπουλος που ενοχλήθηκε επίσης προβάλλοντας την ενοχή συνείδηση του για τη διαπλοκή [ο κ. Παπαδόπουλος είχε ενοχληθεί την άνοιξη του 2013] όταν ο κ Δημητριάδης υπέδειξε στους βουλευτές ότι, όταν ψηφίζουν για θέματα των τραπεζών, πρέπει να έχουν υπό οψιν το ασυμβίβαστο – δηλαδή να μην έχουν σύγκρουση συμφερόντων. Από που να ξεκινήσει, όμως, ο κ. Ν. Παπαδόπουλος; Θα μπορούσε να σιωπήσει – αλλά. Ένα χρόνο μετά, το φθινόπωρο του 2014, έθεσε και ο ίδιος θέμα σύγκρουσης συμφερόντων με τους διορισμούς του προεδρικού στα ΔΣ των τραπεζών… Αλλά, ενώ ο Δημητριάδης απλώς υπεράσπιζε τους θεσμούς, ο κ Παπαδόπουλος παραπονιόταν πιθανώς γιατί το δικό του δικηγορικό γραφείο [που κατά το έθιμο συγκάλυψης δεν είναι πια στο όνομα του κοκ] δεν είχε ανάλογη αντιπροσώπευση.

Και το φύλο συκής: η κ. Χατζηδημητρίου που ξέχασε τα μαθηματικά της – παραδέχεται μεν ότι έχει δίκαιο και λέει την αλήθεια ο Δημητριάδης, αλλά αναζητεί υπεκφυγές για υπεράσπιση του ..γενικού στόχου της επίθεσης της επιχείρησης Φιλελεύθερος: τελικά πόσα στοιχίζουν άραγε 30,000 το άτομο στο ΔΣ της Κεντρικής [με στόχο ακριβώς τον Δημητριάδη], με δυο σύμβουλους με πολλαπλάσια εισοδήματα και λιμουζίνες; Εκεί δεν επιτρέπονται τα μαθηματικά;

Ενδιαφέρον είχε και το σχόλιο, στο όλο πακέτο της επίθεσης συγκάλυψης του Φιλελευθέρου, της Χ. Χατζηδημητρίου που παρά την επίσης δεξιά καταγωγή της [και ανάλογη αισθητική και ευαισθησίες] προσπαθεί να είναι κάπως αποστασιοποιημενη από το συνήθως συντονισμένο κλαμπ των Πιν-Μιχαηλίδη-Καλλινίκου [ο οποίος απλώς αντιγράφει σαν οπαδός κερκίδας].. Η κ. Χατζηδημητρίου, λοιπόν, αντί να παραπέμψει στην υστερία χωρίς τεκμήρια, παραδέχτηκε ότι ουσιαστικά ο κ. Δημητριάδης είχε δίκαιο:

«Όλα (ή σχεδόν όλα) τα γεγονότα που περιγράφει ο τέως διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας, Πανίκος Δημητριάδης, στο βιβλίο του τα πιστεύουμε. Δεν έχουμε κανένα λόγο να τα αμφισβητήσουμε. Και για τους συμπέθερους και για τα τηλεφωνήματα και για τους Ρώσους που μας άφησαν εκτεθειμένους και για την πρώτη πρόταση του κουρέματος… Φυσικά, άλλο τα γεγονότα, άλλο οι χειρισμοί κι άλλο οι ερμηνείες. Θα πρέπει όμως να ταυτιστούμε με αυτόν; [8]

Κανένας όμως, ούτε ο Δημητριάδης, δεν ζήτησε από την κ. Χατζηδημητρίου να ταυτιστεί μαζί του. Μετατοπίζει το θέμα – το ζητούμενο είναι το ψέμα, η διαπλοκή στις εκροές, και ο ρόλος της εφημερίδας στην οποία εργάζεται για να επιβληθούν οι εκλεκτοί των συγκεκριμένη δικηγορικών γραφείων τον Σεπτέμβριο του 2013. Η μετατόπιση της είναι ένα κολπάκι για να κάνει και η ίδια το καθήκον της στη συνολική επίθεση. Ξαφνικά, θυμάται όλα τα κακά που προέκυψαν από την κρίση – μέχρι τις αυτοκτονίες μέσα από μια παραπομπή στην αποζημίωση που πήρε ο κ. Δημητριάδης. Όμως, η αποζημίωση ήταν το τεκμήριο ότι δεν παραιτήθηκε, αλλά εξαναγκάστηκε να παραιτηθεί. Κάνει ότι δεν το καταλαβαίνει. Και προσπαθεί να παίξει με μια φτηνή απόπειρα συνειρμικής ταύτισης.

Τί σχέση ο Δημητριάδης με την κρίση – αφού καμώνεται ότι αυτή δεν έχει πάθει αμνησία λόγω συμφέροντος, όπως οι Ταραμουντά – Μιχαηλίδης; Δεν ήταν στην Κεντρική όταν γινόταν παράτυπα η αγορά των ελληνικών ομολόγων το 2009-10 από την Τράπεζα Κύπρου, δεν ήταν στην Κεντρική όταν εγκρινόταν η παρουσία του Βγενόπουλο ή όταν μετατρέπονταν η Εγνατία σε παράρτημα το 2011, δεν είναι αυτός που αποφάσισε το καθολικό κούρεμα. Προσπαθεί και αυτή να συγκαλύψει, κρατώντας αποστάσεις και αναγνωρίζοντας ότι η πλειοψηφία ξέρει ότι έλεγε και λέει ψέματα ο Αναστασιάδης, ότι ο συμπέθερος συνεργάστηκε με την εξουσία για την πληροφόρηση του, και ότι το «είμαι η πουτάνα της πολιτικής» ειπώθηκε και εκφράζει πια την πολιτική κουλτούρα της επιφάνειας… Το θέμα είναι ποτέ θα ομολογήσουν και οι δημοσιογράφοι το ρολό τους. Είναι και οι προσπάθειες υπεκφυγής ένα είδος τεκμήριου. Η κ. Χρυστάαλλα ποτέ δεν φάνηκε να ενοχλείται από τους συνάδελφους που λένε ψέματα, που κατασκευάζουν υστερίες για να συγκαλύψουν τις επιθυμείς του εκδότη, ή έστω να διαμαρτυρηθεί /θυμηθεί τόσα και τόσα που κατάπιαν μερικοί: οι αυξήσεις στην Κεντρική το καλοκαίρι του 2013 δεν κατάλαβε η κυρία Χρυστάλλα ποιό στόχο είχαν; Από 1,700 σε 30,000.. Σιώπησε.. και μιλά μετά για την φτωχοποίηση;. Ας κάνει, λοιπόν, μια απλή μαθηματική πράξη: πόσοι σύμβουλοι διορίστηκαν από το κόλπο του Αβέρωφ, με 30,000, πόσα στοίχισαν οι 2 σύμβουλοι, πόσα οι λιμουζίνες τους – και μετά ας μας πει γιατί μιλά για όλα αυτά τα συνεχόμενα έξοδα και επαναλαμβάνει [βολικά για όσους χρειάζονται συγκάλυψη] μια αποζημίωση..

Υπάρχει και η έννοια της ντροπής..

Μερικοί δημοσιογράφοι, όμως, τόλμησαν τότε να αμφισβητήσουν εκείνη την υστερία. Δεν ήταν ανάμεσα τους κανένας του Φιλελευθέρου – και όσοι [από το συγκροτημα του Φιλελευθερου] το ένοιωσαν δεν τόλμησαν [δεν τους επιτράπηκε;] να το γράψουν. Και όμως υπήρχαν κραυγαλέα σκάνδαλα – από την εποχή του σκανδάλου του χρηματιστήριου του 1999 στους νεοδιορισμένους στο ΔΣ τη Κεντρικής το καλοκαίρι του 2013.. Αλλά οι του Φιλελευθέρου σιωπήσαν υπάκουα – για αυτό τσιρίζουν τώρα. Είναι οι φωνές της ενοχής…

Μια μικρή, λοιπόν, υπενθύμιση για την ηθική της υπεράσπισης των θεσμών – από ένα που τόλμησε να μιλήσει, έστω και αν εργαζόταν για τον Λοττίδη:

«Αν, λοιπόν, ένας άνθρωπος που εκπροσωπεί έναν από τους κορυφαίους θεσμούς του κράτους, μπορεί από την μια στιγμή στην άλλη να νιώσει τις ερπύστριες της πολιτικής μήνιδος για να περνούν από πάνω του καθημερινά, φανταστείτε τι μπορεί ένας άνθρωπος με εξουσία να κάνει εναντίον ενός αδύναμου και ανώνυμου πολίτη.»

Α. Παράσχος, Καθημερινή, 27/10, για τις επιθέσεις ενάντια στον κ. Δημητριάδη

---

[1] http://tvonenews.com.cy/o-p-dhmhtriadhs-apanta-ston-ptd-gia-to-me-lypei-to-hthos-kai-h-stash-toy-andros

[2][2] http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/439422/sto-palko-tis-exathliosis

http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/439395/oyte-mia-tsipa-ntropis-den-toys-emeine-kai-miloyn-akoma

Εμφανώς πρεπει να υπήρχε ιδιαίτερο άγχος στον Μιχαηλίδη, ο οποίος ενώ προσπαθούσε να λογοκρίνει γεγονότα και μαρτυρίες, καταγράφει και από άλλους αξιωματούχους στο εξωτερικό, φώναζε για.. «ντροπή». Η  εμμονή με την λογοκρισία είναι χαρακτηριστικό της αντίληψης του Μιχαηλίδη για την..δημοσιογραφία..ανήκει στην σχολή της προπαγάνδας και παρα τις τόσες γκάφες του, επιμένει όπως κάποιος που έχει πια ρυθμιστεί και δεν μπορεί να λειτουργήσει διαφορετικά, σχεδόν όπως ένα πειραματόζωο στις έρευνες του Παβλόφ. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η αναφορά του στον Αναστασιάδη [και την αγενή απρεπή του συμπεριφορά]: ενώ το καλοκαίρι αγωνιζόταν να λογοκρίνει τα στοιχεία/τεκμήρια/μαρτυρίες από τους αξιωματούχους του ΟΗΕ και της ΕΕ, τώρα που έχει εξευτελιστεί εντελώς το αφήγημα που πουλούσε, υιοθέτησε τη θέση για ανάρμοστη συμπεριφορά του [για να την προβάλει και στο κούρεμα].. ουσιαστικά δηλαδή, όταν τελικά τα ψέματα που προσπαθεί να προωθήσει καταρρέουν, αποδέχεται αυτό το οποίο δαιμονοποιούσε πριν,  για να προσπαθήσει να λογοκρίνει κάτι άλλο – στην συγκεκριμένη περίπτωση τις ευθύνες του Αναστασιάδη [και όσων τον συγκάλυπταν] για το κούρεμα και την διαπλοκή - και των τραπεζών για την οικονομική κρίση [ ο ίδιος υπήρξε ένας από τους πιο επίμονους λογοκριτές εκείνων των σκανδάλων και της αλήθειας για τις αίτιες της κρίσης]..

[3] https://www.theatlantic.com/business/archive/2013/03/everything-you-need-to-know-about-the-cyprus-bank-disaster/274096/

[4] https://www.economist.com/news/europe/21575791-resignation-michalis-sarris-may-be-only-beginning-blame-game

[5] Και το γεγονός ότι τουλάχιστον στο οικονομικό τμήμα τη εφημερίδας δημοσιεύονταν τα στοιχεία και τα δεδομένα για τα σκάνδαλα είναι ακόμα πιο αποκαλυπτικό για την νοοτροπία των Μιχαηλίδη – Ταραμουντά να καμώνονται ότι δεν ήξεραν/δεν ξέρουν. Ξέρουν – δημοσιεύτηκαν στοιχεία στην εφημερίδα τους – αλλά συνειδητά, όπως και το «δεσμεύομαι» του Αναστασιάδη, είχαν και έχουν στόχο να παραπλανήσουν.

[6] Ένα χρόνο μετά, όταν οι καταγγελίες μεταξύ Παπαδόπουλου και Αναστασιάδη αποκαλύπτουν και τις διαμάχες των δικηγορικών γραφείων, ο Πιν θα κάνει ένα σπάνιο σχόλιο για αυτήν την διαπλοκή. Σε ανώδυνο χρόνο και σε συγκυρία διαφωνίας των «μαστόρων»..

[7] Το πιο κωμικό ήταν ίσως το γεγονός ότι, ενώ επικαλούνταν την ακριβή διατύπωση του νόμου, που ξεκαθάριζε ότι «δεν έπρεπε να έχει άλλο επάγγελμα για να μπορεί να αφιερώσει «ολόκληρο τον χρόνο τους στην υπηρεσία της [κεντρικής] τράπεζας», προσπάθησαν να προωθήσουν το θέμα ως ζήτημα ασυμβίβαστου, ακριβώς την στιγμή που όλος ο θόρυβος γινόταν για να μην εφαρμοστεί ο κανονισμός για το ασυμβίβαστο στους διορισμούς της κυβέρνησης. Ο νομικός που χρησιμοποιήθηκε ήταν ο γιος της κυρίας Αιμιλαινίδου.

[8] http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/439391/gati-den-mas-afinete-isychoys